3a6a1de6

Versterk je anker vanuit verbinding

Tue, 14 Apr 2026 17:33:59 GMT

Voel jij je basis in een volle ruimte, of stroomt jouw energie weg?

Eind november vielen een aantal puzzelstukjes in elkaar. Ik vond ineens de juiste woorden voor mijn aanbod in individuele trajecten en mijn aanbod voor groepen.

Versterk je anker

Zodra mensen bij mij instappen, gaan we van start met het traject: ‘Versterk je anker’. Hierin neem ik je mee naar je basis, het contact met jezelf, op een diepere laag. Vragen die hierbij kunnen helpen zijn: ‘wanneer voel jij je prettig?’, of ‘op welke plek/ in welke situatie ervaar jij balans?’. Het is hierbij de kunst om niet alleen het hoofd aan het woord te laten, maar verbinding te maken met de onderstroom. Vanuit die onderlaag onderzoeken we jouw hulpbronnen en voeden deze.

Wanneer je stabiliteit in jezelf ervaart, kun je jezelf kalmeren in uitdagende situaties. Pas als cliënten hieraan toe zijn, kunnen zij kiezen voor het vervolgtraject ‘Diepgaand delen”. Dit weeg ik samen met de cliënt af, we doen alles stap voor stap.

Mijn eigen anker

Jarenlang hield mijn stem onbewust klein. Ik was verlegen, op de achtergrond, stil. Zo had ik het geleerd. Daaronder zat een verlangen om vrijuit te klinken, te zingen. Ik ervaarde een blokkade in mijn keel, die zich uitte in zenuwen wanneer ik solo zong (of voor mezelf opkwam).

Tijdens mijn trauma-opleiding spiegelde een van de begeleiders mij wat mijn stem voor mij betekent. ‘Het licht in jouw ogen gaat aan als je het over zingen hebt’, zei Dick. Vanaf dat moment is mijn stem mijn krachtigste hulpbron. Het heeft mij laten groeien; ik durf een stuk meer, ik praat duidelijk en helder. En als ik mantra’s zing, kom ik in een enorm ontspannen staat, waarbij mijn stem soms helemaal vrij wordt.

Het zingen is nog belangrijker geworden voor mij. Er is een lied voor elke gelegenheid. Zelfs in mijn dromen klinkt mijn stem. Mijn strenge, innerlijke criticus is in slaap gesust door alle klanken. Daarnaast heb ik mij leren uiten- door te verwoorden wat ik vind of voel, geef ik ruimte aan wat leeft in mij.

Het resultaat

Het versterken van mijn hulpbron heeft mij balans gebracht. Ik ben verbaasd over hoe goed ik kan omgaan met tegenslagen. Ik ben verrast hoe mijn creativiteit samen met mijn stem omhoog borrelt. Ik hoor mijn innerlijke stem beter dan ooit.

Ik merk dat ik op meerdere gebieden beter bij mezelf kan blijven. Voorheen kon een volle vergadering of een verjaardag mij leegtrekken. Doordat ik met mijn aandacht in mijn basis aanwezig ben, houd ik regie. Ik kies zelf waar ik mijn energie aan besteed, én ik geef niet alles weg. De ultieme zelfzorg.

Vanuit die zelfzorg, kan ik beter afstemmen op een ander. Ik ben in mezelf aanwezig, en kan vanuit daar aanwezig zijn bij de ander. Zonder dat ik bij de ander iets wil fiksen of iets van zijn/ haar gevoel wil wegnemen. Ik blijf in mijn ruimte, waardoor de ander ook ademruimte houdt. Hierdoor ben ik een betere gesprekspartner, de ander voelt zich écht gezien door mij.

Workshopcyclus Diepgaand Delen

Mijn wens om dit ook te delen met een groep komt nu uit: de eerste editie van mijn workshopcyclus is gepland. ‘Versterk je anker’ vindt plaats op zaterdag 30 mei 2026, in de Elsterdome.

Vorige week was ik bij Dominique van de Elsterdome op bezoek. De ontmoeting met haar voelde warm, de binnenkomst in de dome voelde krachtig, magisch bijna. Wat een mooie ruimte, wat een prettige energie. Het voelt kloppend om mijn workshopcyclus hier te geven. De plek nodigt uit om te verstillen, te verzachten, te delen en te landen.

Versterk je anker is het eerste deel van mijn workshopserie. In deze serie gaan we steeds een laag dieper. Waar we nu starten bij de basis, richten we ons in volgende workshops op de onderliggende delen in onszelf en in de ander. Denk aan onderwerpen als: Kijken achter het gedrag (ontdek waarom het gedrag van een ander reactie bij jou oproept), Mildheid als kompas, en Alle delen aan tafel. Het stroomt, ik voel dat er mooie edities gaan komen.

Wil jij op de hoogte blijven van de hele cyclus? Laat het me dan weten.

Voor wie is deze middag?

Ik richt me met deze workshopcyclus op de 'ervaren reiziger'. Mensen die al vaker naar binnen hebben gekeken en nu de vertaalslag willen maken naar een nog krachtigere basis in hun leven.

Je begrijpt dat jouw eigen anker de basis is voor de bedding die je jezelf (en een ander) biedt.
Je bent bereid om voorbij het denken te gaan en de verbinding met je eigen onderlaag te voeden.

Twijfel je of deze workshop bij jou past? Stuur me een berichtje/mailtje, dan kijken we samen.

Iets voor jou?

Wil jij meer balans ervaren?
Wil jij ontdekken wat jou helpt om te gaan met uitdagingen?
Wil jij leren voelen in plaats van alleen maar denken?

Gun jezelf deze middag*, waarin we binnen een veilige groep ontdekken wat jou helpt om jouw anker te voelen en te voeden.

Liever één op één je anker versterken? Kies dan voor het individuele traject . Zoals een cliënt laatst tegen mij zei: ‘Iedereen zou zich in zijn leven zo'n traject moeten gunnen’. Ik ontmoet je graag.

* Verwachtingsmanagement

Deze middag is geen wondermiddel. Ik bied je handreikingen en oefeningen aan, waardoor je leert voelen wat mogelijke hulpbronnen voor jou zijn en hoe je deze kunt versterken. Zoals bij alles wat nieuw is, is de kracht van herhaling belangrijk. Daarom krijg je een aantal oefeningen na afloop toegestuurd, gratis en voor niets.

Praktisch over zaterdag 30 mei:

Locatie: De Elsterdome;
Tijd & Investering: 13.15 – 17.00 / € 88,-;
Aanmelden: Via Hipsy of stuur me een berichtje.

Een systemisch weekend

Thu, 02 Apr 2026 17:01:10 GMT

Van grijs en grauw naar mijn eigen kleur bekennen

Dit weekend leek één aaneengesloten opstelling van gebeurtenissen. Het begon vrijdagochtend. Ik ging weven bij Nhelete in Driel. Zij is kunstenaar en therapeut en had een oproep gedaan aan 100 vrouwen om mee te weven aan één portal. Ik voelde een 'ja' en schreef me in. Na inschrijving bleek Julia Woike op hetzelfde tijdstip te komen. Toevallig – niet toevallig, het systeem was al in werking.

De kennismaking met Nhelete verliep prettig en warm. Maar ineens voelde ik mij minder goed. Ik merkte dat ik hoofdpijn had. Ik kon geen keuze maken met welke wol ik wilde gaan weven. Ik raakte ervan in de war, want meestal voel ik intuïtief waar ik wil starten.

In verbinding met het oude

Ik besefte dat ik vlakbij deze plek had gewoond. Dit verwoordde ik en ik vond (h)erkenning. Doordat ik met het oude in verbinding kon komen, kon ik in het hier en nu een kleur wol kiezen. Al wevend voegde ik hier steeds andere kleuren aan toe. Nhelete en ik bleken veel raakvlakken te hebben. Het voelde alsof we op andere momenten op dezelfde stroom hadden gevaren. Beiden zó gevoelig dat we alle gevaren zagen, voelden en zijn gaan dragen.

Samen hebben we kunnen voelen, huilen, klinken (met dank aan Julia) en aarden. De prachtige portal die Nhelete 5 jaar geleden maakte, had hierin een belangrijke rol. Het bood verzachting, heling en een manier om dat wat gestold was, los te laten.

Er was plek voor mijn kleur en voor mijn verhaal, fysiek daar waar ik vroeger zoveel grijs en grauw heb ervaren. Ik snapte waarom ik ’s ochtends een bolletje grijze wol in mijn tas had gestopt. Ook het grijs werd vermengd met mijn kleuren. Dankbaar en een beetje beduusd van deze intense ervaring reed ik naar huis. Ik besefte dat dit ging over het innemen van mijn plek.

In verbinding met mijn zus en broer

Zaterdag begon intensief. De rouw rondom het overlijden van mijn vader werd aangeraakt. Tijdens zijn overlijden kon ik mijn plek niet vinden. Maar nu vulden mijn zus, broer en ik elkaar aan. Ik ervaarde wederzijdse steun, we vertolkten hetzelfde gevoel. De voorzichtige beweging die eerder ingezet is, kwam samen in een stevige stroom, van waaruit we samen een beslissing kunnen nemen.

In contact met het veld

Ik nam mijn overwegingen mee het bos in. Terug naar landgoed Quadenoord, waar ik een week eerder veel heb mogen loslaten in de zweethut bij Huib Beerda van Big Dipper. De omgeving was prachtig, onverstoord en rustig. Na een fijne wandeling, liepen we langs het terrein. Ik liet mijn man en kinderen de zweethut zien. ‘Pasten jullie allemaal in die hut?’ vroegen ze. Ja, er was ruimte. Al kon ik eerst mijn plek niet vinden, ik vond mijn plek, daar in die hut. Er was daar plek voor mij, alles was er al voor mij.

Op die plek voelde ik de energie van zoveel hutten en ceremonies stromen. Ik voelde me verbonden met het veld. Ik kon daar wel de hele dag blijven zitten, maar de kids wilden verder. Dus nam ik de energie mee in mijn hart.

Al wandelend vroeg ik me af wat mijn vader voor ons zou willen. Ik herinnerde me zijn gevoel van eerlijkheid en de gedrevenheid waarmee hij zijn principes nastreefde. Ik snapte wat hij zou hebben gedaan. Ik voelde me verbonden met mijn vader. Ik ervaarde rust in mijn binnenwereld.

De diepe bedding in de groep

Op zondag startte mijn training systemisch werk bij Samantha Kee van Centrum Puur. Vier jaar geleden heb ik een inleiding hierop gevolgd. Nu was het tijd voor de verdieping. Ik mag 12 dagen op pad met 12 gevoelige, sterke vrouwen. Waar ik tijdens mijn trauma-opleiding het groepsgevoel wel eens miste, was dat er in deze groep meteen. Ik voel dat ik hier op mijn plek ben.

Vorige maand schreef Samantha in haar nieuwsbrief over deze groep. Zij schreef dat zij een groep wijze vrouwen zag die angst hadden voor hun grootsheid. Tijdens het lezen voelde ik mij in het systeem klikken. En wauw, wat ging de verbinding diep. Ik keek naar de ‘oudste kinderen’ van de groep en snapte welk lot mijn grote zus droeg. Ik stond naast andere 'jongste dochters' en voelde herkenning. Ik stond voor een heel klein meisje, en besefte dat ik niet alleen representant was voor de ander. Ik zat ook voor mijn eigen kleine meisje op die plek.

Mijn systeem van herkomst

Na deze prachtige opstelling vertrok ik naar de verjaardag van mijn moeder. Ze werd 75 en vierde dit uitgebreid met een diner. Voor het eerst in lange tijd kon ik ontspannen in mijn systeem van herkomst. Ik nam mijn plek in, de plek die er altijd al was, maar waarin ik me niet thuis voelde. Nu kon ik er inzakken.

Ik kon genieten van mijn moeder die aan het zorgen was voor haar oudste (dementerende) zus. Grinniken om de opmerkingen die uit haar verwarde brein kwamen. Verhalen uitwisselen met mijn neef en zijn vrouw. Afstemmen met mijn broer en zus rondom de lastige situatie. Ons systeem wordt groter met nieuwe partners, die zacht aanwezig waren. Er komt steeds meer liefde. Het was fijn om samen te zijn.

Precies op mijn plek

Maandag trok het ‘lange’ weekend nog even door met de tweede opleidingsdag. Het veld was direct aanwezig. Al bij de start zaten we in een opstelling, nog voordat we het doorhadden. Zo gevoelig, zo afgestemd op elkaar. Ik merkte dat ik regelmatig van plek wisselde, en daarmee precies op de plek kwam zitten die voor een opstelling dienend was. Ik zat als representant in een bevroren systeem en herkende de verstilling in mijn lijf. Zo voelde mijn moeder zich vroeger ook, dacht ik.

Met een open hart vervolg ik mijn systemische pad. Ook hierin gaat het om mijn plek innemen, het pad heeft zich al ontvouwen voor mij. Alle gebeurtenissen passen in mijn cirkel, vullen mijn kleurrijke pallet verder. Net als de weefsels in de prachtige portal van Nhelete (zie foto hierboven). Ik hoef alles alleen maar te omarmen, vanuit een open hart. Ik verheug me nu al op wat komen gaat.

Neem jij momenteel jouw eigen plek in, of voelt dit soms onwennig? Ik kijk graag met je mee.

Verbinding door verlies

Thu, 12 Mar 2026 15:07:55 GMT

Het blijft bijzonder hoe rouw werkt...

Mijn oom is overleden. De jongste broer van mijn vader. Ik vind het bijzonder hoe rouw uit het heden (opnieuw) raakt aan rouw uit het verleden . Dit overlijden brengt mij terug naar het afscheid van mijn vader. Een afscheid dat voor mij niet rond voelde.

De raakvlakken met mijn oom

Mijn oom was mijn lievelingsoom. De jongste van het gezin, net als ik. Er zat flink wat leeftijdsverschil tussen hem en zijn broers, net als bij mij. Ik weet dat hij het ook niet altijd eens was met hoe het vroeger thuis ging. Wellicht hadden wij meer raakvlakken dan ik besefte.

Ik weet nog dat mijn oom mij als kind troostte toen ik ruzie had met mijn vader. Ik herinner me niet precies wat er gebeurde, maar het gevoel is me bij gebleven. Hij was er voor mij, hij luisterde. En dat terwijl hij in die periode van zijn leven zelf in het donker zat. Ik begrijp nu waarom hij er daarna niet meer voor mij was. Hij was dit voorval vergeten. Maar toen en daar, in de intentie, was hij er voor mij.

Vijf jaar geleden reikte ik uit naar mijn oom. Ik had vragen over vroeger, die ik op dat moment niet meer aan mijn vader kon stellen. Mijn oom en tante luisterden naar mijn verhaal. Mijn oom vertelde over hoe het er in hun gezin van herkomst aan toe ging. Hij vertelde hoe mijn opa na de oorlog was teruggelopen vanuit een fabriek in Duitsland. Wat deze ervaring met zijn gevoel van eigenwaarde had gedaan. Hoeveel last mijn oma had van het feit dat zij als getrouwde vrouw niet mocht werken. Hoe opa ziek en onvoorspelbaar werd. Tot het niet meer ging. Een lang verblijf in een verzorgingstehuis volgde. Mijn oom is dit bespaard gebleven. Daar ben ik dankbaar voor.

De trekkracht van de zwaarte

Ik voel het verdriet in mijn familiesysteem. Ik voel mijn eigen verdriet rondom dan dat wat er niet was. Ik her-voel wat er gevoeld mag worden. Het litteken rond de barst gaat langzaam open. Het litteken rondom het verlies van dat wat er was én dat wat er niet was.

Wat was het veel, wat was het zwaar. Zoveel trauma wordt aangeraakt, zoveel onbegrip, zoveel onuitgesproken woorden. Zoveel loyaliteitsconflicten, jaloezie, gestolde emoties. Zo, zoveel. Het was zoveel. (*Teruglezend herken ik hier dat wat ik voelde niet alleen van mij was, ik tapte in op de zwaarte in het familiesysteem/ het intergenerationeel trauma).

Terwijl ik dit schrijf, raak ik vermengd met de veelheid ervan. Het kleine meisje in mij is geactiveerd, wat ik voel doordat ik een knoop in mijn zij voel. Mijn beschermdeel maakt zich groter, ik merk dat de spanning in mijn lijf toeneemt. Dus ik leg mijn pen neer.

Terug naar mijn anker

Toen ik de vorige drie alinea’s schreef, raakte ik vermengd met een traumadeel. Ik kwam in toen en daar. De trekkracht van dit stuk is overweldigend, alsof ik in een afvoerputje word getrokken. Ik ben dankbaar dat ik dit zojuist herkende. Ik kon terug in het hier en nu komen door te ademen. Ik voelde de aarde onder mijn voeten. Ik liet de opgebouwde spanning wegvloeien. Ik kon de vogeltjes horen, ik voelde de zon op mijn gezicht.

Voor mijn gesloten ogen zag ik mijn hulpbron, het anker. Ik visualiseerde het anker in mijn lichaam, met de onderkant in mijn bekken. Die wiegende basis laat mij meeveren op dat wat er is. Tegelijkertijd houdt het mij rechtop. In het 'hier en nu' kon mijn kleine meisje verzachten. Ik besloot mijn schrijven even te laten en ging zingen en klinken.

Zingen vanuit een open hart

Ik merkte hoe de klanken mij troosten. De barsten vulden zich met liefde en licht. Ik dacht aan mijn oom en hoe hij zelfzorg toepaste. Hij was graag in de natuur. De bossen in Nederland deden het niet voor hem. Dus trok hij er alleen op uit, en wandelde vele kilometers in het buitenland. Ik vraag me af of zijn vader naast hem wandelde.

Verstilling voorbij de woorden

Ik stel me voor hoe mijn oom nu met mijn vader en hun ouders door de natuur lopen. Voorbij de woorden, voorbij de gebeurtenissen. Hun liefdevolle intenties naar elkaar geruisloos voelbaar. Dit beeld werkt helend voor mij, ik word er stil van. Ik voel dat er verstilling komt in de mannenkant van mijn familiesysteem. En met dat ik dit schrijf, hoor ik de vogeltjes weer fluiten. Rust zacht, lieve oom.

Terugblik

Poeh, het schrijven van deze tekst was een helende reis op zich. Ik heb onderdelen van wat ik schreef weggelaten (om anderen niet te kwetsen). Het kwetsbare deel waar ik in terechtkwam, heb ik bewust laten staan. Ik weet dat ik niet de enige ben die vermengd kan raken in oude delen. Ik hoop dat mijn eerlijke verhaal jou laat weten dat je hier niet alleen in bent. Dat je jezelf kunt toestaan om je eigen gevoelens te verkennen.

Er is zoveel te voelen, wat in vorige generaties weggestopt moest worden. Deze verborgen lading mag aan het licht komen, zodat het mag verzachten en zacht kan helen. Misschien heb jij na het lezen van dit blog de behoefte voelt om naar mij uit te reiken. Daar sta ik open voor.

Hier en nu

Heb je gemerkt hoe relatief snel ik in het hier en nu terug kon komen? Aanvankelijk kon ik dit niet (alleen). Ik heb dit geleerd in therapie, in contact met anderen en in opleidingen en workshops. Wil jij voor jezelf leren hoe je hiermee om kunt gaan? Ervaren hoe een veilige relatie jou hierbij een basis kan geven? Ik reis graag met je mee.

Zacht omgaan met triggers

Fri, 06 Mar 2026 14:48:29 GMT

Met het mooie weer van de afgelopen dagen voel ik me energiek. Het lukt om mijn hardlooprondje op te pakken. Lizzie mag lekker mee. Zij geniet van het rennen en haar snuffelbehoefte helpt mij om rustig aan te doen.

Beren op de weg

Wij zijn niet de enige mooi-weer-genieters. Onderweg komen we veel ‘beren’ tegen. Zo lijkt Lizzie alle andere honden te zien. Onze hond komt uit Roemenië. We hebben haar gekregen toen ze 4,5 maand oud was. Ze is de liefste hond die wij ons kunnen voorstellen, vooral in huis. Daarnaast is ze een angstig hondje. Ze heeft een trauma overgehouden aan haar tijd in het Roemeense dierenasiel. Ze heeft moeite met andere honden, vooral als ze aan de lijn loopt. Daarnaast is ze duidelijk bang voor grote mannen, (wandel-)stokken en onverwachtse bewegingen.

Op zo'n mooie zonnige dag trekt half fotograferend Gelderland met kanonsgrote camera's en statieven naar Waterrijk om de prachtige vogels op de foto te zetten. Voor Lizzie betekenen dit veel triggers, die ik probeer te vermijden. Soms kan het niet anders en wandelen we vlak langs tegenliggers. Ik heb gemerkt dat het Lizzie helpt als ik vertel wat er gaat gebeuren. ‘Daar loopt een meneer met een fotocamera. Die meneer is heel aardig, niets aan de hand, kalm maar.’

Ik weet dat Lizzie mij niet kan verstaan. Mijn stem en nabijheid helpen haar te reguleren. Ze merkt aan mij dat het veilig is, waardoor zij iets meer kan ontspannen.

Soms worden we verrast. Vandaag renden wij een houten bruggetje op. Toen wij bovenkwamen, zagen wij verderop een fotograaf op het vlonderpad liggen. Tja, dat is voor een hond als Lizzie natuurlijk spannend. Blaffen dus.

De kracht van zachte reacties

Deze meneer reageerde zo begripvol op ons. Hij stond rustig op en praatte met zachte stem tegen Lizzie en mij. Samen overlegden we over de beste manier om elkaar te passeren. Zoveel mogelijk ruimte geven, besloten we. Al pratend leidde ik Lizzie langs de man, natuurlijk blafte ze nog twee keer om te reguleren. De man bleef vriendelijk, we wensten elkaar een fijne middag toe en wij renden door.

Het gebeurt regelmatig dat mensen boos reageren op het geblaf van Lizzie. Mensen kunnen schelden, zelfs tegen mijn kinderen als zij Lizzie uitlaten. Lizzie blaft vanuit angst. Door zichzelf groter te maken, beschermt ze het pupje in haar. Dat kleine meisje dat even terugschiet naar die nare situatie van toen. Wanneer mensen boos reageren, wordt haar angst alsmaar groter. Daardoor gaat zij vaker en harder blaffen. Want alles wat je aandacht geeft, groeit.

Dat wetende, probeer ik Lizzies kwaliteiten te vergroten. Ik geef bewust aandacht aan het zachte deel van Lizzie. Ik laat haar weten dat ze veilig is. Ik aai haar opgezette kraag. En het helpt, ze schudt na activatie steeds sneller haar ‘hanekam’ los. Ze laat het los.

Ik hou ervan als mensen begripvol reageren. Helaas ervaar ik regelmatig oordelen. Inmiddels snap ik dat mensen die oordelen dit ook vanuit een bescherm- of traumadeel doen. Gedrag roept gedrag op, er zijn weinig mensen die rustig kunnen blijven wanneer er een boos persoon tegenover ze staat. Momenten als deze herinneren mij eraan hoe belangrijk het is om zelf rustig en in mijn volwassen stuk te blijven, juist wanneer er spanning ontstaat.

Jezelf zacht beschermen

Gelukkig zijn er manieren om jezelf te beschermen tegen triggers van buitenaf. Je kunt hulpbronnen inzetten waardoor de toegang naar jouw volwassen zelf aanwezig blijft in spannende situaties. Vroeger zette ik mij schrap wanneer ik gevaar voelde. Ik hield mijn adem in, klemde mijn kaken op elkaar, zette spanning in mijn benen. Inmiddels ben ik ook hier zachter geworden. Vanuit die zachtheid kan ik in mijn lijf blijven.

Ik leer mijn hulpbronnen steeds beter kennen en sterker inzetten. Een van mijn hulpbronnen is de levensboom, met wortels en takken die kunnen meevieren. Ook het oneindigheidssymbool helpt mij, om vanuit een middelpunt beide kanten te kunnen zien. Een anker is mijn krachtigste symbool. Ik zit niet vast, ik kan ervoor kiezen het anker binnen te halen, en ik kan het laten zakken als het nodig is.

Je eigen anker verstevigen

In mijn praktijk leer ik jou jouw eigen anker te verstevigen. In 3 sessies onderzoeken we wat jou helpt om bij jezelf te blijven. Ik geef geen kant en klare handleiding. In alles wat ik doe, stem ik af op jou, jouw behoeften en jouw innerlijke delen. Samen ontdekken wij wat werkt voor jou, thuis ga je hier zelf mee verder. Zo krijg jij de tools om jouw eigen anker te verstevigen.

Ben jij nieuwsgierig hoe jij je eigen anker kunt verstevigen? Plan dan nu een vrijblijvend kennismakingsgesprek in.

Wil jij liever in groepsverband leren? Meld je dan aan voor de workshop: ‘Versterk je anker’ op vrijdagmiddag 29 mei in de Oorsprong, Nijmegen, via michelle@coachpraktijkeigenlijk.nl.

Mantrazingen(d) naar mezelf

Mon, 09 Feb 2026 19:02:14 GMT

Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met mantra’s zingen op de retraite bij True Circle. Het zingen deed mij goed, al bleef mijn besef ‘nog hangen’ bij dat het mooi en fijn was. True Circle biedt Magic moments met mantrazingen aan in Haarlem of Amsterdam. Hier ga ik soms naar toe met mijn lieve vriendin Marianne, daarnaast ging ik op zoek naar plek om dichter bij huis in de mantra’s te kunnen zakken.

Marianne vroeg mij mee naar een retraite in de ashram in Loenen . Dit was de plek waar ik voor het eerst een harmonium hoorde. Ik werd gevangen door het warme geluid. Meerstemmig zingen werd makkelijker, doordat er al een akkoord hoorbaar was. 's Avonds zongen we Kirtan in de tempel bij het vuur. En daar gebeurde iets magisch.

Mijn zang leek boven mijzelf uit te stijgen. De klanken gingen als vanzelf door mij heen en wow, wat was het mooi. Ik was onder de indruk van wat er gebeurde, ik had er bijna geen woorden voor. Een andere deelnemer kon woorden geven aan mijn ervaring. Ze begreep mijn geraaktheid hierin. Ik was losgekomen van mijn ‘ik’ (of de ik die ik dacht dat ik was). Ik voelde de verbinding met mezelf en de mensen rondom mij. Stuiterend van de energie kon ik mijn slaap niet vinden, wat niet erg was want de mooie klanken bleven door mij heen klinken.

Vanaf dat weekend werd mantrazingen nog belangrijker voor mij. Ik wenste een groep in mijn omgeving en na een aantal zangcirkels bezocht te hebben, belandde ik op de site mantrazingen.nl . Daar las ik over het verdiepingsprogramma Yoga of sound , wat aangeboden wordt door Gauranga Hontelez. Ik voelde dat dit klopte voor mij, al was de tijd nog niet juist voor mij. Afgelopen september nam ik voor het eerst deel aan het mantrazingen op de eerste vrijdagavond van de maand. Het klopte, dus ging ik weer in oktober. Met mijn lieve tante in mijn hart zong ik ‘wahe guru’. Ik ging zo op in de muziek, dat ‘het’ weer gebeurde. Ik ging op in de klanken en zong, klonk als vanzelf. Toen mijn tante een paar dagen later overleed, bleef de mantra bij me, troostend, verzachtend.

Hierna wist ik het zeker, dit verdiepingsprogramma, De yoga van klank, was er ook voor mij. Ik gaf mij op en afgelopen weekend gingen we van start. In het programma krijg ik uitleg over de verschillende vormen van mantra’s, de werking van klanken en ademhalingstechnieken. Gelukkig bestaat een groot gedeelte uit het oefenen en zingen van de mantra’s. Daarnaast voelt het kloppend dat Gauranga aandacht besteedt aan de stilte. Zonder geluid geen stilte en zonder stilte geen geluid. Ik verbond mij met mijn stilteplek en het grotere veld. Ik voel steeds duidelijker hoe mantrazingen ook een plek krijgt in mijn praktijk.

Het ‘diepgaand delen’-programma, dat ik in 2026 start, gaat bedding krijgen in de vorm van mantra's. Gisteren vertelde ik mijn plan aan een medecursist en zij reageerde zó enthousiast. Ze vroeg door over het werken met de innerlijke delen in combinatie met het mantrazingen. Ik vertelde dat het versterken van het ‘zelf’, het volwassen deel, het meest belangrijk is in het werken met delen en traumaverwerking. Zodra innerlijke delen (zoals kindsdelen, beschermdelen en managers) meer vertrouwen krijgen in het volwassen zelf, kunnen zij langzaam verzachten. Mantrazingen is een manier om het contact met het zelf te versterken. Ik voel steeds meer dat het voor mij dé manier is om in contact te komen met mijn innerlijke bron.

Gisterochtend kwam ik zo in ontroering dat het voelde alsof ik heel ver weg en tegelijkertijd heel dichtbij was. Nadat de openingsmantra beëindigd was, gaf Gauranga ons uitleg. Ik bleef nog even in mijn eigen ruimte, met mijn ogen dicht, dichtbij mezelf. Ik hoorde de stemmen van de anderen wel, maar was vooral bij de sensaties in mijn lichaam. Ik voelde me zo vrij dat mijn hoofd even uit mocht blijven.

Door de drukte van de afgelopen tijd, stond mijn praktijk tijdelijk op een lager pitje. Mijn nieuwe baan vroeg mijn aandacht, ik besefte dat ik niet alles tegelijk hoefde te doen en ging in winterstand. Maar na dit weekend voel ik duidelijk die inspiratie, mijn sprankeling, mijn lichtjes. Naast mijn werk als orthopedagoog, voelt het als een vanzelfsprekende ja dat ik werk als traumatherapeut.

Binnenkort vertel ik jullie meer over het nieuwe aanbod van Coachpraktijk Eigenlijk. Nu met ruimere openingstijden, nieuwe inrichting én de mogelijkheid om mantra’s te zingen tijdens de sessies. En voor diegenen die nieuwsgierig zijn geworden naar mantrazingen in een groep, bied ik vanaf mei mantracirkels in mijn eigen woonkamer aan. Een volgende stap, geworteld in klank, stilte en vertrouwen.

Wil jij meer weten over het versterken van je zelf? Je bent welkom in mijn praktijk of bij een mantracirkel.

Waar 2025 mij raakte, een jaar vol dankbaarheid en heling

Thu, 01 Jan 2026 16:49:52 GMT

In plaats van stil te staan bij goede voornemens, voel ik liever waar ik dankbaar voor ben. Ik neem de tijd om te voelen waar 2025 mij heeft geraakt. Het jaar waarin ik mijn grenzen heb leren kennen én ernaar heb gehandeld. Het jaar waarin ik mijn opleiding lichaamsgerichte traumatherapie voor professionals bij Centrum Puur afrondde. Wat een reis was dat.

Inzichten uit de lichaamsgerichte traumatherapie

Tijdens deze opleiding heb ik prachtige ontmoetingen gehad en verbindingen op zielsniveau hervonden. In dit proces heb ik meerdere inzichten opgedaan. Mijn diepste besef was dat niemand van ons werkelijk alleen is , ook al heeft (bijna) ieder van ons dat wel eens gevoeld. En dat gedrag van anderen zelden iets over mij zegt, waardoor ik het niet op mij hoef te betrekken.

Ik ben dankbaar dat ik boosheid heb mogen verwelkomen in mezelf, en gestolde woede heb mogen loslaten. Het bracht me terug naar mezelf. Ik ontwikkelde mildheid voor mezelf, waardoor ik gevoelens van schaamte niet meer ervaar.

Ik heb de diepte van de dalen van het afgelopen jaar kunnen ontvangen als cadeaus. Ik heb mezelf overgegeven aan de zwaarte die dit met zich meebracht. Ik ben naar binnen gekeerd om rauw te kunnen rouwen om dat kleine meisje in mij. Om dat wat er ‘toen en daar’ niet was te erkennen. Om mijn innerlijke delen te ontmoeten. Langzaam te smelten, ontvouwen, ontwikkelen.

Liefde en vertrouwen

Ik heb geaccepteerd dat dit proces tijd kost, ruimte vraagt, weerstand op kan roepen. Maar achter de weerstand ligt zo'n krachtveld van mogelijkheden, vertrouwen en liefde. Mijn innerlijke licht, mijn Zelf, mijn kompas. Liefde voor mij, met alles wat er was, is en nog mag komen.

Die liefde voel ik voor mijn gezin. Ik vierde in oktober 20 jaar liefde met mijn man, mijn gezin en lieve vrienden en familie. Het was kloppend dat niet iedereen daarbij was, want de mensen die ik liefheb en mij zien voor wie ik ben, waren erbij, al dan niet in gedachten.

Ik ben dankbaar voor de voelbare liefde van mijn tante, die haar liefdevolle warmte op verschillende momenten laat blijken. Vorige week nog, terwijl ik ‘In this heart’ zong tijdens de winterwandeling in Nijmegen. Ik koester haar roze gloed en draag haar in mijn hart .

De nieuwe baan waar ik in mag gaan groeien, waarin ik nu al voel dat ik genoeg ben, zoals ik ben. Werken zonder masker, zal dat mogelijk blijven? Ik heb het gevoel dat het hier gaat lukken.

Rouw en heling

De zweethut eind oktober voelt nog steeds als een ankerpunt. Na de hut kwam ik in een diepe trance waarin ik al het verdriet om het verlies van mijn tante en de ziekte van mijn moeder eruit mocht laten. Ik gaf mijn tranen aan de modderige aarde. Om daarna liefdevol verwelkomd te worden in de veilige hut door een nieuwe familie. Een ongeplande familie-opstelling die zo helend was dat de helende kracht ervan nog steeds doorwerkt. Sindsdien is de band met mijn moeder verder verzacht, de warmte is teruggekeerd in onze vrouwenlijn.

Vertragen en rust

Die groei activeert ook het vermoeide deel in mij. Delen die mij laten voelen hoeveel het geweest is. Die zich langzaam veilig voelen om de pijn toe te laten. Om te kijken naar de herinneringen die hieronder liggen, om voorzichtig te mogen verzachten.

Ik ben dankbaar dat ik mij de laatste maand rust heb gegund. Al waren delen van mij het er niet mee eens, heb ik kunnen verzachten in het 'kalm aan doen'. Mijn lieve man liep zonder het te vragen de gaten dicht die ik hierdoor laat vallen. Zonder verwijten, steunend vanuit liefde. Het voelt als overvloed om dit te mogen aanvaarden.

Ruimte voor wat wil ontstaan

Ik geef me over aan dat wat is. Ik maak ruimte voor dat wat nodig is ook al weet ik (nog) niet waar het toe leidt. Ik voel een rotsvast vertrouwen, in mij, in mijn kracht en mijn licht. In de liefdevolle moeder en vrouw die ik ben, ook al zit ik tijdelijk in mijn cocon. Ik voel kracht in de vriendschappen en verbindingen die wederkerig en voedend zijn. Mijn hart gaat open voor mijn praktijk en mijn plan om workshops te gaan verzorgen. Er is ruimte. Mijn nieuwe aanbod is al ontstaan. De sprankelende mogelijkheden van mijn groeipotentie zullen zich verder gaan ontvouwen. Ik weet nog niet hoe, ik weet niet wanneer, maar ik voel dat deze droom dichterbij komt en vorm gaat krijgen.

De delen van mij die hebben geleerd 'door te zetten', 'schouders eronder en gaan', vragen keer op keer mijn liefdevolle aanwezigheid. Om aanwezig te blijven in het ‘niet weten’ en het mogen ontspannen. Ik ben dankbaar voor hoever deze delen mij hebben gebracht. Het ontroert me dat deze delen mogen ontspannen, aarden. Ik ben zo benieuwd naar de kwaliteiten die vanuit die ontspanning tot ontplooiing mogen gaan komen.

Terwijl ik mij, vanuit een warm bad met lavendelolie, verbind met deze dankbaarheid, voel ik mij een rijk mens. Ik wens jullie allemaal een 2026 toe met veel momenten, inzichten en verbindingen om dankbaar voor te mogen zijn.

Vanuit alles wat dit jaar mij heeft geleerd, begeleid ik anderen in het veilig ont-dekken van hun innerlijke wereld. Ik ont-moet je graag, precies daar waar je bent.

In het midden van de flow

Sun, 23 Nov 2025 12:42:46 GMT

Wat er gebeurt als je écht je anker voelt

Het zonnetje schijnt en smelt het dunne laagje sneeuw dat vannacht is gevallen. De blaadjes zijn nog niet allemaal van de bomen, maar de kou belooft ons: ‘het wordt winter.’

Voor het eerst in vijf jaar voel ik me goed in deze periode. De balans klopt, ik slaap goed, ben overdag lekker bezig. Mijn lijf voelt stabiel en durft zelfs spanning los te laten. De long-covid heeft na lange tijd mijn lijf verlaten.

Soms betrap ik me op een heerlijk gevoel in mijn buik. Warm, verliefd bijna. Ik voel me vrij. En in deze vrijheid mag ik mezelf zijn. ‘Gewoon zíjn’, met álles wat ik ben, wens en wil. Ik sta mezelf op een diepere laag toe om voluit te leven. Om voor mezelf te gaan staan. Vanuit deze toestemming kan ik volledige verbindingen aangaan (iets wat mijn liefdesrelatie ten goede komt). Ik mag mijn wensen uit laten komen.

De gebeurtenissen van de afgelopen maanden zijn impactvol geweest. Toch voelde ik mij ook hierin stabiel. Vanuit mijn kalme, veilige anker kan ik zowel met het licht als met het donker zijn. Ik merk welke kwaliteiten en inzichten het donker met zich meebrengt. Mijn schaduwdelen mogen meegenieten van de zon die ik in mezelf voel.

Ik ben tevreden en niet meer voortdurend op mijn hoede. Er is rust in mijn hoofd, want ik ben niet meer bezig met ‘wat-als’-scenario's. Ik ervaar vertrouwen in mijn hart. Ook nare gebeurtenissen kan ik dragen. Daar hoef ik niet meer bang voor te zijn. Ik voel mijn grenzen tijdig aan én handel hiernaar, met zorg voor mezelf. En mijn blogs, mijn teksten, vloeien bijna dagelijks uit mijn pen, als vanzelf.

Wat in deze positieve energie ook vorm krijgt, is mijn eigen deelcirkel. Mijn wens om mijn kennis en kwaliteiten als spaceholder en trainer te delen met een groep, mag écht gaan ontstaan. Het wordt een maandelijks terugkerende, verdiepende cirkel, waarin alle delen welkom zijn. Om samen een krachtig anker neer te zetten, hierin te mogen aarden en je eigen basis te voeden. Vanuit die basis ontdekken we in vervolgcirkels verschillende aspecten van het delenwerk. Hoe gaaf is dat?!

Met het schrijven van deze woorden komt er opnieuw een idee voor een ander blog in mij op. Ik ben onder de indruk van de creatiekracht die opeens bij mij ontstaat. Alsof alles in mij openstaat, toe maar! Het voelt zo... ik voel zo'n overvloed. Ik ben onder de indruk. Ontroerd zoek ik met dit gevoel even mijn mantra's op. Om klank te geven aan de hoeveelheid vreugde die gevoeld mag worden. En de tranen van dankbaarheid die daarbij ontstaan mogen stromen. Ik besta. Ik ben. Het is goed. Het hoeft niet allemaal tegelijk. Ik mag aarden in dit geluk. Vertragen.

Vanuit vertraging én flow ga ik de komende tijd mijn cirkel-serie verder vormgeven. Deel 1 start in januari, met als thema: ‘het versterken van jouw anker’.

Mocht jij voor die tijd behoefte hebben aan het vinden van jouw eigen anker, om te ervaren hoe je bij jezelf kunt blijven tijdens de kerstdrukte, weet dat je welkom bent in mijn praktijk in Elst.

Warme groet en veel liefs, Michelle.

Een nieuw begin vraagt zachtheid

Wed, 12 Nov 2025 18:03:14 GMT

Afgelopen dinsdag had ik mijn eerste meeloopdag als orthopedagoog op VSO de Ziep. De nieuwe baan is zeer gewenst en zo welkom. Tegelijkertijd vraagt het veel.

Bij een nieuwe start vraagt alles om een nieuwe balans. Opnieuw afstemmen op een andere situatie. En hierin ploppen oude thema's op. Ze komen even omhoog omdat ik ergens opnieuw begin. 'Even checken of dit patroon wel opgelost is'. Ik voel de mechanismen haken, gelukkig voel ik de meeste ook van me afglijden.

Het voelt als een diepe uitnodiging om bij mezelf te blijven. Iets waar ik het afgelopen jaar nog meer in ben ontwikkeld, maar in deze nieuwigheid om inspanning vraag.

Een verandering zet dingen op scherp die gevoeld mogen worden. Thema's die langskomen zijn zelfvertrouwen, hoge verwachtingen van mezelf hebben, doorgaan met doorgaan, acceptatie...

Bij het inwerken kom ik zaken tegen die ik nog niet weet. Dat kan ik ook nog niet weten, want ik ben net begonnen. Een deel van mij vindt echter 'dat ik alles moet kunnen'. Een als ik dat niet kan, ben ik niet goed genoeg. Poeh, de oudheid van deze overtuiging hakt erin. Ik voel begrip voor dat kleine meisje in mij dat vroeger zo hard en goed ging werken om maar die erkenning te ervaren. Ertoe te doen. En als de erkenning uitbleef, nog harder ging werken.

Maar nu en weet ik: ook als ik iets niet weet, doe ik er toe. Ook als ik iets niet kan, ben ik goed zoals ik ben.

Mijn volwassen stuk weet heel goed dat ik ben aangenomen om mijn potentie. Ik hoor mijn nieuwe collega's zeggen: 'geef jezelf een jaar'. Vanuit mijn rol als coach wéét ik dat inwerken tijd vraagt. In de diepte voelt een heel kleine Michelle iets anders. Dus vraagt dit van mij ruimte en aandacht om deze kleine meid gerust te stellen. Ik ben meer dan goed genoeg, ook als ik iets (nog) niet weet.

Deze situatie vraagt om ruimte. Ruimte voor het afsluiten van mijn oude werk. Afscheid nemen van wat niet meer is of niet meer hoeft. Plaatsmaken voor het nieuwe. Hier wil ik niet aan voorbij 'denderen' vanuit hard werken. Vandaag heb ik een rustdag ingelast. Een dag om te zijn, te voelen, te zingen en te wandelen. De zon op mijn gezicht te voelen. In de natuur zak ik weer, verzacht ik.

Ik accepteer dat ik mezelf mag toestaan te wennen aan deze nieuwe situatie. Ik verwelkom dat deel van mij dat vermoeid raakt van alle nieuwe indrukken. Ik besef dat ik niet alles weet en tóch helemaal oké ben. Dat ik balans mag vinden, zowel onder als na werktijd. En dat dat gegeven niet inhoudt dat ik mijn nieuwe baan niet leuk vindt of dat ik ondankbaar ben. Het mag allemaal naast elkaar bestaan. Ik mag gewoon wennen.

In deze nieuwe situatie merk ik opnieuw op wat een groei ik heb doorgemaakt. Ik voel op welke laag ik nu ervaar én snap wat er gebeurt. Ik maak de keuze in en bij mezelf te blijven. Ik blijf mild. Ik blijf zacht.

Ik mag zacht blijven terwijl harde patronen aan mij trekken

Mild kijken naar beschermers die mij zover hebben gebracht

Vanuit mijn volwassen zelf mezelf blijven voelen en voeden

En trots zijn op de kracht die deze zachtheid met zich meebrengt

Elke verandering nodigt uit om opnieuw naar binnen te luisteren, naar wat jij nodig hebt.

Ik ondersteun jou om mildheid te vinden in die beweging. Je bent van harte welkom bij Coachpraktijk Eigenlijk voor liefdevolle begeleiding.

Ik hoef me nooit meer klein te maken

Fri, 31 Oct 2025 13:46:04 GMT

Afgelopen weekend was het zover: ik ging voor de tweede keer in mijn leven naar een zweethut. Vier jaar geleden had ik al eerder deelgenomen aan een zweethut, tijdens een transformatieretraite. Ik voelde na de zomer dat het moment was gekomen om de hut in te gaan. Ik wist al langere tijd dat de hut van Huib Beerda van Big Dipper daarvoor de juiste plek was voor mij; en dat klopte.

Van te voren waren delen van mij enigszins gespannen. 'Wat als de groep niet fijn voelt'? Beschermdelen wierpen meerdere ‘wat-alsjes’ en ‘pas-maar-opjes’ op me af. Ik herkende deze beschermers in mij en sprak vertrouwen uit: ‘Het voelt goed. Ik kan mezelf reguleren.’ Ik wist dat ook de gespannen delen welkom zouden zijn in de hut.

Huib had een duidelijke routebeschrijving gemaakt naar landgoed Quadenoord in Renkum, waardoor ik relaxed door de bossen reed. De keuze om met onze zwarte auto te gaan (in plaats van een witte) bleek verstandig – het bospad was modderig van alle regen. En daar zag ik een grote, witte tipi tussen de boomtoppen staan. Ik liep het pad af naar de tipi en kwam onderweg meerdere cirkels paddenstoelen tegen. Dit voelde al goed.

In de tipi werd ik warm ontvangen door de vijf mannen die er al waren. Onbekende mensen, maar ze voelden zó bekend. Een deelnemer zei: ‘We hebben elkaar al eerder gezien.’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘maar de energie voelt gewoon goed.’ Een warme lach kwam als reactie. ‘Fijn, deze mensen spreken mijn taal’ , dacht ik.

Langzaamaan druppelden de overige deelnemers binnen. Bij de eerste deelronde merkten meerdere mensen het goede gevoel, de fijne sfeer en de verbinding op; en die sfeer bleef aanwezig tijdens de voorbereidingen voor de hut. We gingen naar buiten om samen een houtstapel te maken, hout te hakken (dat bleek overigens niet aan mij besteed) en de hut voor te bereiden. Ik heb de hut schoon geharkt. Het groepje paddenstoelen dat ik daarvoor moest weghalen, heb ik een mooi plekje op het altaar naast de hut gegeven.

De regen bood een mooi moment voor de lunch. Na de lunch was het droog genoeg om het vuur voor te bereiden. Een zeiltje zorgde ervoor dat de kranten droog bleven. Ik bleek een goede tentpaal te zijn. Toen de voorbereidingen klaar waren, volgde de vuurceremonie. In-druk-wekkend. We mochten de lavastenen, die grandfathers en grandmothers worden genoemd, één voor één op de brandstapel leggen. Iedere steen stond voor iets of iemand. Zo heb ik een steen mogen leggen voor mijn lieve tante Henny en alle liefde en warmte waar zij voor stond en staat.

Vuurman Henk zorgde voor een sterk, krachtig vuur. De hut werd verder afgerond door dekens op de hut te leggen. Eén voor één werkten we samen om de lagen aan te brengen. Hard werken bleek onhandig; bedachtzaam de dekens goed leggen en de plooien eruit strijken bleek een mindful klusje.

We keerden terug in de cirkel van de tipi. Met behulp van de mooie spreekstok van Daphne Nukoop deelden wij van hart tot hart. Mijn intenties voor de zweethut waren nog helderder geworden. Ik wilde de liefde, warmte en rouw rondom mijn lieve tante meenemen. Daarnaast ging de hut voor mij over zichtbaarheid: het mezelf toestaan te zijn. Te mogen schijnen. En te blijven.

Het vuur bleek heet, want voor ik het wist was het tijd om ons om te kleden. Na nog meer zang en het eren van het vuur trad ik als derde de hut binnen.

De hut was zacht.

De hut was veilig.

De hut was liefdevol.

De hut was eerlijk.

Ik staarde naar de roodgloeiende grandfathers en grandmothers. Ik begroette de hitte op mijn huid en voelde de warmte in mijn lijf. Ik ging door diepe processen. Ik steunde anderen met mijn aanwezigheid en mijn stem bij hun processen. Ik genoot van de drum en de fluit. Ik zong mee, en het voelde kloppend om het lied ‘In this heart’ met de groep te delen en voor al mijn innerlijke delen te zingen.

Na deze tijdloze, magische hut vol dankbaarheid, weerstand, smelten en loslaten, plofte ik in het donker neer op moeder aarde. Ik liet mijn hete lijf afkoelen. Ik zag de sterren. Ik lag alleen, maar voelde me gedragen. Ik reikte uit en werd zo ontzettend gesteund door drie andere deelnemers en de rest van de groep, dat ik er nu nog emotioneel van word.

Wat er daarna gebeurde heeft mij op diepe, diepe lagen laten voelen dat ik er écht mag zijn. Ik ben welkom. Ik ben geliefd. “Kom maar hier,” zei de wijze vrouw. Ik zag liefdevolle ogen, een open hart. Ik moest huilen (en klinken) op verschillende lagen, om verschillende redenen. Er kwam gestolde pijn los, het besef dat het zó goed en kloppend was dat dit gebeurde én dat ik het kon dragen. De enorme dankbaarheid die ik voelde. Ik doorvoelde alles. Het ging dieper dan diep. Dit was smelten. Dit was helen.

Ik mag er zijn, met alles wat er is.

Ik ben welkom, met alles wat ik ben.

Ik mag schijnen, stralen, zingen, glanzen, shinen,

en ik hoef me nooit kleiner voor te doen dan ik ben .

En met dít besluit, deze diepe waarheid, leef ik deze week vanuit zó’n open hart. Ik voel ruimte voor mezelf , mijn gezin, mijn praktijk, mijn werk, mijn vrienden. Ik kan blijdschap voelen en víéren. Ik kan verdriet toestaan, delen en in de diepte meevoelen met anderen.

Deze nieuwe energie straal ik uit; en meteen gebeuren er mooie dingen die mij bevestigen: ‘ja, kom maar door’. Een nieuwe cliënt, prachtige ontmoetingen, toevalligheden en als kers op de taart een grote nieuwe kans waar ik zó’n ‘JA’ op voel (hierover later meer).

Ik bruis. Ik leef. Ik besta. (‘Ik adem in, uit, in, uit, in…’ Luistertip: Ik leef van Anna Fernhout ).

Misschien herken jij dat ook, dat je jezelf niet langer wilt verstoppen achter beschermers en oude patronen.
Wat ik in én na de hut mocht ervaren, gun ik iedereen die verlangt naar meer ruimte, balans en energie.

Wil jij leren hoe je je, in verbinding met mij als therapeut, kunt overgeven aan diepgaande processen? Hoe je jouw innerlijke licht laat schijnen, zónder jezelf klein te houden? Je hoeft het niet alleen te doen. Je bent van harte welkom in mijn praktijk in Elst.

Wil je liever in een groep jouw eigen licht ontdekken? Er is nog plek bij de middagretraite ‘ Naar binnen met lichtheid’ op vrijdag 21 november bij de Oorsprong in Nijmegen .

Voel je welkom.

Naar binnen met Lichtheid

Sat, 04 Oct 2025 14:30:55 GMT

Het mag licht zijn

We keren naar binnen

De dagen korter, de avond lang

Mag dat licht zijn?

De laatste maand is de zin ‘Het mag licht zijn’ in verschillende vormen bij mij. Ik werd me er bewust van in contact met Julia Woike. Wij zagen elkaar na een fijne zomer bij Julia thuis. We deelden allebei over onze processen in de zomer. Wij hadden in de zomer een gevoel van lichtheid ervaren. Dit wilden we mee laten reizen in het normale ritme.

Het dagelijkse ritme vraagt om verplichtingen, voldoen aan verwachtingen. Er lijkt een soort gejaagdheid op te zitten, die zwaar kan voelen voor mij. Maar kan dat ook licht zijn? Spelend met deze invalshoek ontstond het thema van onze middagretraite: Naar binnen met Lichtheid. Ik voelde zo'n sprankelende ‘ja’!

Vanuit die energie werken Julia en ik nu samen. Bij zo'n nieuwe samenwerking nemen we allebei onze eigen delen mee. Niet alleen de enthousiaste, ook de onzekere, kritische of angstige delen werken mee. Om de hard-willen-werkende delen niet te vergeten.

Julia en ik delen met elkaar wat er in ons gebeurt en verstaan elkaar op een diepere laag. Dit werkt enorm bevrijdend voor mij. Er ontstaat meer ruimte voor mijn licht. Het donker mag er zijn, mag gevoeld worden. In het donker voel ik ook mijn innerlijke waakvlam. Natuurlijk zijn er donkere gedachten. Ik (h)erken die als een deel van mij. Die erkenning geeft ruimte.

Zo heb ik van de week een lichte treinreis kunnen maken. De zwaarte van mijn verplichte treinreizen uit het verleden trok niet meer aan mij. Ik kon genieten van de voorbijtrekkende natuur. Ik had oog voor de kleuren van de opkomende zon. Ik voelde hoe de oranje gloed over mijn gezicht trok en mijn hart verwarmde. Ik zag hoe de stralen speelden met de mist die over de weilanden trok. Ik kon zijn.

Het licht in mij maakt dat ik me beter kan reguleren in overprikkelende situaties. Een opleidersdag op Saxion of het leiden van een choreo-repetitie bij Nootscenario konden voorheen tot oververmoeidheid leiden. Een zwaarte die meerdere dagen kon blijven sluimeren. Ik begrijp nu dat een deel van mij versmolten was met die vermoeidheid. Hiermee werd het groter.

Natuurlijk kwam ik dinsdagavond moe thuis van de repetitie. Ik nam echter meer mee naar huis: de voldoening van de hoeveelheid choreo’s die we geoefend hebben, het enthousiasme bij mijn koorgenoten, het tot leven zien komen van onze bedachte plannen. Die schittering, die creatiekracht, mag naast de vermoeidheid bestaan. Als ik me toesta mijn aandacht daarop te richten, dat écht te voelen, heeft dat een positieve uitwerking op de vermoeidheid. De term ‘moe maar voldaan’ komt bij mij op. Waarin ik de warmte en kracht van het voldane gevoel omarm.

Ik mag de tijd nemen om mijn innerlijke vuur te voeden, aandacht schenken aan wat mij energie geeft. Mijn licht met andere delen, vanuit Lichtheid. Ik voel hoe mijn enthousiasme gevoed wordt door successen. Of het nou een échte ontmoeting met een cliënt is, of een warme omhelzing uit onverwachte hoek. Ik mag er zijn. Ik mag mijn licht voelen en voeden. Ik mag mijn glimlach laten stralen, zowel voor mezelf als voor mijn bedrijf.

En betekent dat dat ik het donker schuw? Nee, integendeel. Alle emoties en delen zijn welkom. Ik dek de ongemakkelijke gedachten niet af met een: ‘wel positief blijven, hoor’. Ik maak ruimte om mijn (of andermans) donkere delen te ontmoeten, om ze te voelen, te troosten, te eren. Dat wat eerder niet gezegd is, voorzichtig maar zeker woorden geven. Licht en donker bestaan naast elkaar. Die dynamiek brengt diepgang, echtheid, kleur.

Voel jij ook het verlangen naar Lichtheid in je dagelijks leven? Julia en ik nodigen je uit om dit samen te ervaren tijdens onze middagretraite ‘Naar binnen met Lichtheid’ op vrijdagmiddag 21 november. Je bent welkom zoals je bent. Meer informatie vind je bij Hipsy.

Als voorproefje mag je jezelf alvast een paar vragen stellen:

- Welke woorden uit mijn blog resoneren bij jou?

- Wanneer voel je de Lichtheid in jezelf?

- Op welke situaties of (gedachte)patronen wil jij licht laten schijnen?

Voel je vrij om je reactie te delen.

Wanneer wankelen je sterker maakt

Wed, 24 Sep 2025 14:22:55 GMT

Afgelopen weekend waren we aan zee. Precies op het moment dat ik het nodig had, na het overlijden van mijn lieve tante. Voor mij bestaat er geen betere plek om tot rust te komen dan in de natuur . De zee en het strand brengen op een diepe laag ontspanning. Een reset voor mijn lijf en geest.

Al op de fiets naar zee merkte ik dat ik beter kon ademen. Vrijer. Zodra ik de zee kon zien maakte mijn hart een sprongetje. Schoenen uit, broekspijpen omhoog en hup naar die branding. Met mijn jongste dochter liep ik door het water tot we een muistroom tegenkwamen. De golven van de zee kwamen in botsing met die stroom. Ze lieten de stroom licht bewegen, maar nooit van richting veranderen.

Het deed me denken aan hoe tegenslagen soms als een golf tegen me aanduwen. Hierdoor voelt het soms alsof ik afdwaal van mijn koers. Maar zo’n golf kan me niet langdurig van mijn pad afbrengen. Mijn pad blijft, net als de muistroom, als een krachtige onderstroom aanwezig, voelbaar. De warme liefde die ik voor mijn tante voel(de), blijft onderdeel van deze stroming. Laat deze sterker stromen.

Lopend door de muistroom zei mijn dochter dat ze haar voeten goed moest neerzetten, omdat ze anders haar balans verloor. Ik antwoordde dat het soms goed was om uit balans te raken, omdat je lijf dan gaat werken om sterker te worden. Mijn dochter rende even later naar haar broer en vader. Ik liep door, terwijl ik mijn opmerking over balans door mijn gedachten liet gaan. Het overlijden van mijn tante en de oude patronen die hierdoor voelbaar werden, hadden mij uit balans gebracht. Maar deze disbalans heeft mij ook verder gebracht.

De afgelopen week heb ik gevoeld wat er gevoeld mocht worden. En dat was veel. Het mocht er allemaal zijn. Tegelijkertijd voelde ik die warme liefde van mijn tante. Ik weet dat het nu aan mij is om deze verder te laten stromen.

Op die diepe laag voelde ik de pijn vanuit mijn familiesysteem. Pijn die al generaties lang werd gedragen. Mijn aanwezigheid zorgde ervoor dat er ruimte in ontstond. Dat er een lichte stroming voelbaar werd. Waarmee ik het zacht mocht loslaten. De pijn vloeide zachtjes weg. De warmte kon weer stromen.

Vorige week was ik uit balans. Ik was precies waar ik mocht zijn. Want soms krijg je juist díe tegenslag waardoor je eigen kracht meer voelt stromen. Die oerkracht stroomt door. Door uit balans te raken en dit toe te staan, word ik sterker. Ik kom dichter bij mezelf. Met de warmte van mijn tantes liefde voor altijd in mijn hart.

Herken jij dat gevoel, dat je juist door even uit balans te raken, dichter bij jezelf komt?

Zijn bij wat er in de diepte te voelen is, kan spannend en soms beangstigend zijn. Het grootste cadeau dat ik mezelf heb gegeven, was toestaan dat ik dit niet alleen hoefde te doen. Ik vond veilige anderen die mij ruimte gaven, die me begrepen en liefdevol aanwezig bleven. Ik voelde me gehoord, gezien, geliefd. En dat was helend.

Als jij eraan toe bent jezelf op een diepere laag te ontmoeten, reis ik graag een stukje met je mee.

Van hart tot hart

Fri, 05 Sep 2025 15:20:58 GMT

Als kind kwam ik graag bij vriendinnen thuis. Ik kon me ontspannen, de waakzaamheid laten zakken. Soms fantaseerde ik dat ik daadwerkelijk daar woonde. Ik moest weliswaar wennen aan de aandacht, maar de gezellige sfeer gaf mij een warm gevoel.

Ik kan me weinig gezellige momenten in ons huis herinneren. Een gezellige avond kon ieder moment omslaan in iets anders. Ik begrijp nu dat ik grote delen van mijn jeugd gedissocieerd was. De droomwereld was een manier om aan de gespannen sfeer, ruziënde stemmen en het eenzame gevoel te ontkomen.

Ik weet dat mijn ouders van mij hielden. De manier waarop dit getoond werd, was niet wat ik nodig had als kind. Van mijn vader kreeg ik positieve aandacht wanneer ik een prestatie had geleverd. Wanneer ik te luid of spontaan was, kreeg ik negatieve aandacht. Mijn moeder kon haar liefde niet tonen. Ze zat vast in de trauma’s van haar eigen jeugd en stelde zich angstig en dienstbaar op. Beide ouders hebben gegeven wat zij te geven hadden. Maar voor mij als kind voelde ik al: ‘het klopt niet’.

De knuffels die gegeven werden, waren vluchtig of oppervlakkig. Het voelde als een glimlach die de ogen niet bereikt. Voor de buitenwereld waren wij een modelgezin – dit was het beeld wat wij naar buiten ‘moesten’ brengen. Als wij hiervan afweken, werd er angstig gereageerd door mijn moeder (‘pas op, anders…’) of bestraffend door mijn vader. Ik heb jaren gekampt met een gevoel van diepe schaamte. Allesverlammend, ik weet nu dat dit toxische schaamte was.

De kou en kilte in mijn familiesysteem was hardnekkig. De kou die mijn moeder had gevoeld vanuit haar moeder, is doorgegeven aan mij. Lange tijd heeft mijn hart een bevroren randje gehad. Op een college van Kitlyn Tjin a Djie werd ik getriggerd om na te gaan of er iemand in mijn familie is die wel warmte kan tonen. Bij wie het hart wél klopt. Hierop mediterend kwam ik uit bij mijn lieve tante.

Toen ik als kind bij mijn tante thuis kwam, voelde ik de warmte. Zij gaf warme knuffels die écht voelbaar waren. Helaas woonden wij ver uit elkaar, waardoor de relatie inmiddels wat leek verwaterd. Maar toen ik contact opnam met mijn tante, bleek de verbinding er ‘gewoon’ te zijn. Warm, liefdevol, kloppend.

De laatste jaren vormt mijn lieve tante een inspiratiebron, een voorbeeld van hoe kilte getransformeerd kan worden in onvoorwaardelijke liefde. Toen mijn vader overleed, bood zij troost. Haar warmte en sprankelende persoonlijkheid leek over te slaan op haar zussen, waardoor zelfs mijn jongste dochter over mijn moeder zei: ‘ik heb oma nog nooit zo vrolijk gezien’.

Vanochtend ontving ik het bericht dat mijn tante gesedeerd is. Ik zal haar stem niet meer horen, haar knuffels niet meer voelen. Maar haar warmte zal voor altijd bij me blijven. Net als de herinnering aan onze laatste ontmoeting vorige week, toen mijn tante al geen woorden meer had. Mijn tante pakte mijn hand en legde die op haar hart. Zij voelde onze connectie ook, van hart tot hart.

Lieve tante, ik ga je zo ontzettend missen. Dankjewel voor alle warmte. Ik geef dit door in ons systeem.

Wat ik van mijn tante heb geleerd, is dat warmte helend werkt – juist als die als kind niet is meegegeven. Haar knuffels, haar open hart, haar vrolijke aanwezigheid: het liet mij voelen dat liefde écht kan stromen. Ook wanneer dit niet als vanzelfsprekend aangeleerd is. De kou in een familiesysteem kan worden doorbroken. Ieder van ons kan warmte doorgeven aan de volgende generatie. Dat is wat ik geef aan mijn kinderen, en ook een eerbetoon aan mijn tante.

Misschien herken jij dit ook in jouw leven: wie was of is voor jou die bron van inspiratie? En hoe geef jij dat door?

Uiteindelijk is liefde niet iets dat verloren gaat – het stroomt door, van hart tot hart. Het klopt.

Niet moeten, maar willen

Wed, 20 Aug 2025 12:06:53 GMT

De afgelopen weken voelde ik weer hoe goed het voelt om even niets te moeten. Ik ben helemaal losgekomen van alle verplichtingen. Geen clubjes, afspraken of huishoudelijke taken. Alleen maar zijn en mezelf afvragen of ik vóór of na het ontbijt het zwembad in zou duiken.

Van huis uit heb ik veel moetjes meegekregen. Het huis hoort netjes te zijn, net als alle gezinsleden. De verplichtingen op gebied van presteren en uitblinken hebben mij een enorme drive gegeven om door te zetten. En die drive heeft zijn weerslag. Ik ga door, ook als het beter is om te stoppen. Ik heb leren doorbijten.

Als ik een moetje uitvoer, merk ik dat ik mijn lijf vastzet. Onbewust bijt ik mijn kaken op elkaar, mijn schouders gaan omhoog. Als er ‘een tandje bij moet’, zet ik mijn buik vast. Ik haal oppervlakkig adem en merk hoofdpijn op na het afronden van een taak. Jeetje, best heftige signalen van mijn lijf, die ik compleet heb leren afsluiten. 'Niet miepen, niet voelen'. Maar nu voel ik ze wel.

Ik merk op hoe snel de spanning in mijn lijf komt. Het gebeurt zelfs tijdens een ogenschijnlijk kleine taak als bijvoorbeeld het koken, wanneer we op tijd moeten eten omdat een van ons weg moet. Wat een enorm verschil met de ontspanning van de vakantie.

De gejaagdheid, het snelle, het vele moeten. Ik zie het om me heen gebeuren. Mensen die zo druk zijn dat ze niet eens de tijd nemen om een ander te begroeten. Of zijn we zo ver van onszelf verwijderd dat we de ander niet eens kunnen zien?

Ik weet dat ik het anders wil. Nu alle clubjes, het werk en mijn praktijk weer start, merk ik weerstand bij mezelf op. Een deel van mij is zo moe van al dit moeten. De balans lijkt zoek.

Juist in dat woord zit de sleutel, ‘balans’. Ik mág ontspannen. Ik heb regie over hoe ik mijn dag in deel. Ik kan vanuit mijn ontspannen zijn een taak uitvoeren. Het hoeft niet vanuit vlug vlug, hup hup en perfectionisme. Ik mag een adempauze nemen . Ik kan kiezen wat voor mij het juiste is.

De delen van mij die aangaan als er een taak moet gebeuren, kan ik eren. Ze hebben me veel en ver gebracht. Vanuit mildheid probeer ik deze innerlijke strijders te verzachten. Ik laat zien dat het nu anders kan. Met liefdevolle aandacht ben ik bij de gespannen gebieden. Met zingen verzacht ik mijn kaken. Ik laat zachtjes aan spanning los.

Zelfs bij mijn wens deze spanning los te laten, ligt ‘moeten’ op de loer. Ik moet de spanning loslaten. Mijn innerlijke criticus vertelt mij: ‘dit heeft nu toch wel lang genoeg geduurd. Je weet toch hoe je moet ontspannen. Doe dan’. Ik merk deze stem op en ga terug naar mijn basis.

Ik mag verdragen dat het gaat zoals het gaat. Dat loslaten zo lang duurt als dat het duurt. Hierbij hoort het nemen van pauzes, waarin ik mezelf de rust gun, of juist een actie. Ik luister naar mijn lijf. Ik voel wat er te voelen is. Ik volg mijn eigen ritme. Zodat ik vanuit balans en flow kan werken aan mijn wensen.

En dat gun ik jou ook, dat jij vanuit ontspanning kan kiezen voor dat wat écht bij jou past.

Wil jij ook ontdekken hoe je minder vanuit moeten en meer vanuit willen kunt leven? In mijn coachpraktijk begeleid ik je graag om de balans te vinden tussen inspanning en ontspanning. Neem gerust contact met me op voor een gratis kennismaking.

Ruimte om mezelf te zijn

Tue, 08 Jul 2025 12:30:46 GMT

Ruimte, ik ervaar ruimte

Het startte afgelopen vrijdag, met een licht gevoel rondom mijn borst, alsof ik vrij kon ademen. Als ik mijn focus daarop leg, word ik als vanzelf blij. De ruimte heeft een pure kwaliteit. Het laat me weten dat ik mag rusten in mezelf. Dat ik helemaal mag zijn.

Ik merk tegelijkertijd spanning in mijn schouders op. Een deel van mij weet nog niet dat het ‘hier en nu’ veilig is om los te laten. Ik laat dit gebied weten dat ik 44 ben en ruimte ervaar om te zijn. Alles is oké, de aanwezige spanning dus ook. Misschien lukt het mijn schouders om iets naar achter te leunen, in dit pure zijn. De lasten die ze dragen, voelen zwaar, dat erken ik. Wellicht kan, in de ontstane ruimte, dat wat niet meer dient van mijn schouders glijden.

Mijn volwassen zelf kan de kleine delen dragen. Dat wat niet meer dienend is voor mij, of dat wat niet van of voor mij is, mag ik loslaten, transformeren. Een mooie ademhaling volgt op die gedachte. En zie daar: er ontstaat ruimte in mijn schouders. Goed zo, laat maar los.

'♫ Haal de spijkers uit je schouders ♫' (uit ‘Adem uit van Wende).

Nu mijn schouders de ruimte voelen om los te laten, kan dit gevoel mijn buik zacht bereiken. De ruimte golft mee op mijn ademhaling, die lager is geworden (‘♫ Maak je buik zacht, adem uit lief ♫’). Er ontstaat een liefdevol gevoel, ik voel me geliefd, verliefd op mezelf. Dit voelt als thuiskomen. Thuiskomen in mezelf. Met alles wat er is, heb ik mijzelf. En ik houd mezelf, bij alles wat er was en alles wat er nog gaat komen. Ik voel hoe kloppend deze zin is.

Dit besef brengt mij tranen van geluk. En tegen alle delen in mij die (nog) niet durven te vertrouwen op dit geluk, die bang zijn dat het niet blijft of niet meer weten hoe (of dát) ze kunnen ontspannen, zeg ik, vanuit mijzelf:

Ik zie je

Ik voel je

Ik hou van je

Ik ben er voor je

Ik begrijp je

Ik blijf bij je

Neem de tijd

Neem alle ruimte die er nodig is

Deze enorme groei in mijzelf zijn is mede mogelijk gemaakt door Centrum Puur , en in het bijzonder door Samantha Kee, Dick Breedijk, Sabrina van den Hoek en al mijn lieve opleidingsgenoten. Afgelopen weekend ontving ik mijn certificaat ‘Lichaamsgericht Trauma Therapie’. Ik heb genoten van de ruimte die ik kreeg om mezelf te mogen ontdekken en te zijn. Dit neem ik voor altijd in mijzelf mee.

Vanuit deze gevoelde ruimte voor mezelf, voel ik de ruimte voor mijn praktijk. Ik voel stevigheid en een rotsvast vertrouwen in dit te lopen pad. Ik breid na de zomer uit naar drie openingsdagen. Daarnaast voel ik de ruimte om nog meer moois neer te gaan zetten. Deelcirkels , retraites en het verzorgen van trainingen , het kan (en mag) allemaal. Wat een heerlijke ruimte, waarin van alles mag ontstaan.

Nu ik letterlijk ruimte heb doordat de zomervakantie is begonnen, kan ik mijmeren over de mogelijkheden. Niet vanuit moeten, maar vanuit zijn. Ik wens jullie een zomer vol ruimte om je prachtige zelf te zijn.

En voor diegenen die zichzelf (nog) niet hervonden hebben: je hoeft het niet alleen te doen. Ik ben er graag voor je, ook als het moeilijk is. In mijn praktijk is ruimte voor jouw proces. Jij mag zijn. Je bent welkom.

Een heel kleintje

Tue, 24 Jun 2025 13:40:08 GMT

Een heel kleintje - een blog over dissociatie, innerlijke delen en ontmengen

Het afgelopen jaar heb ik de opleiding ‘Traumatherapie voor professionals’ bij Centrum Puur gevolgd. Een cadeau voor mezelf én de therapeut in mij. Ik ben door diepe lagen gereisd en er is meer bedding gekomen. Dat dit zijn vruchten afwerpt, merk ik aan de manier waarop ik mezelf kan dragen. En dat het ook oké is om dit niet alleen te hoeven doen .

De laatste module ging over dissociatie. Zoals Richard Schwartz beschrijft in zijn boek ‘ Alle delen welkom ’, word je bij dissociatie tijdelijk het angstige of beschermende kind zoals je ooit was. In een poging jou veilig te houden, kan een jonger deel van jou aan de oppervlakte komen. Zo’n deel kan vastzitten in een periode waarin jij niet veilig was en gelooft dat jij nog steeds klein en fragiel bent. Hierdoor reageer je even niet meer vanuit je volwassen zelf. Soms is iemand vrijwel continu vermengd, waardoor die persoon dit niet eens door heeft.

In mijn kindertijd kon ik bij spanning ‘wegfantaseren’ in een andere wereld. Nu begrijp ik dat ik dissocieerde. Een deel van mij splitste zich af zodat ik de angst niet hoefde te voelen. Als volwassene paste ik dit nog steeds toe – tijdens een naar gesprek sloot ik mij volledig af – ik was buiten, terwijl mijn lijf binnen zat en op de automatische piloot antwoord gaf.

Ik dacht dat ik alleen bewust dissocieerde, dit kon inzetten als ‘escape’ bij moeilijke of overprikkelende situaties. Het afgelopen opleidingsblok maakte duidelijk dat dit regelmatig onbewust plaatsvindt. Ik heb een deel dat soms heel ver weg is, hoog in de lucht. Daarnaast heb ik een deel wat diep van binnen in me zit, een heel klein meisje.

De weken voor het opleidingsblok bleken achteraf een voorbereiding te zijn om dit kleine meisje te mogen ont-moeten. Het startte met een dagretraite Kundalini-activatie van Imelda Hutten en Ingrid Bessembinder. Na die dag voelde ik me geïntegreerd, ‘heel’. Doordat ik mijn hele lijf kon voelen, merkte ik de dagen erna een gevoel in mijn onderbuik en bij mijn kaken op.

Op dat moment was ik het boek ‘Alle delen welkom’ van Richard Schwartz aan het lezen. In dit boek staan oefeningen om het contact met innerlijke delen te vergemakkelijken. Met behulp hiervan leerde ik deze delen beter kennen en voelen, ik mocht steeds dichterbij komen. Door vanuit mijn volwassen zelf liefdevolle aandacht te schenken aan mijn kind- en beschermdelen kon ik ontmengen.

Een week later had ik leertherapie bij Sabrina van den Hoek. Gezamenlijk ontdekten we dat er een kwetsbaar deel in mijn bekkengebied ‘woont’, wat verlangt naar veiligheid. In mijn kaken ‘leeft’ de beschermer van dit deel- die geleerd heeft niet meer te praten, uit angst om gestraft te worden. Met klankschalen heeft Sabrina deze gebieden met elkaar kunnen verbinden, waardoor er verzachting kwam. De compassie die ik voor deze delen voelde, nam ik mee naar mijn opleidingsblok.

Tijdens de opleiding stelden we innerlijke delen systemisch op. Hierdoor herkende ik deze delen nog helderder. In een oefening in tweetallen raakte ik vermengd met een van mijn delen. Ik dissocieerde naar binnen, was compleet bij dit hele kleintje in mij. In dit deel kon ik mij niet meer uiten. Toen Ingrid Timmermans een knuffel aanbood, kon ik deze onvoorwaardelijk accepteren en de helende werking hiervan voelen. Langzaam mocht ik verzachten. Wat was er veel aangeraakt – magisch mooi maar heel intens.

Thuis had ik weer moeite met reguleren. Ik kwam ’s ochtends in een gevoelsherinnering terecht en merkte hoeveel het was geweest. Ik besloot die dag rust in te lassen, voor integratie en heling. Twee dagen later had ik intervisie, hier kwam dit kindje weer aan het stuur.

Dit deel werd gezien, erkend en liefdevol begeleid door mijn intervisiegenoot Rianne Rijkschroeff. Bij het delen in de groep merkte Hilde Dirkx op dat ik vermengd was met dit hele kleine deel in mij. Ik had de gevoelens van dit kleine meisje overgenomen. Ik voelde haar behoefte én nam (achteraf) waar dat gevoelens als ‘waarom houden jullie geen rekening met mij’ bij haar zijn ontstaan.

Dit keer was ik niet alleen, zoals ik me wel alleen heb gevoeld als kleine baby. Hilde bleef, in haar volwassen, geïntegreerde zelf. De intervisiegroep bleef ook, als stille, meevoelende getuigen. In deze veilige bedding bracht Hilde mij meer in contact met mijn hulpbronnen. Ik kon langzaam ontmengen van dit kleine deel. Er kwam meer ‘hier en nu’ en ik keerde terug in mijn volwassen deel.

Bij thuiskomst was ik weer vermengd. Ik krulde me op de bank op, met een warm pittenkussen op mijn buik en mijn kat tegen me aan. Ik besloot mijn Vocalgroup af te zeggen, tijd voor zelfzorg. Knuffelen met mijn kinderen maakte dat ik weer in mijn volwassen zelf kwam. De intensiteit van 4 dagen ‘ schommelen ’ tussen 'hier en nu' en 'toen en daar' hakte erin. Ik ben dankbaar voor mijn ervaren kennis van de begrippen dissociatie en vermengen. Ik ben blij dat ik de aangereikte hulp kon accepteren.

Alsof het zo hoorde, heb ik afgelopen vrijdag een cliënt naar een heel klein deel in haar mogen begeleiden. We voelden beiden zo duidelijk – ‘het enige wat dit kleintje nodig heeft, is gekoesterd te worden’. Vanochtend bedacht ik – datzelfde geldt voor mijn hele kleintje. Ik koester mijn lieve kleintje met een warm hart.

Wil jij samen onderzoeken wat jouw innerlijke delen je willen laten voelen? Je hoeft het niet alleen te doen, ik voel graag met je mee. Neem contact met me op voor een gratis kennismakingsgesprek.

De libelle op mijn dagboek; over zichtbaarheid en transformatie

Tue, 20 May 2025 13:57:49 GMT

Niet alles is zichtbaar. Sommige gevoelens leven in stilte, achter een glimlach die de twinkeling in de ogen niet bereikt. Emoties zijn niet altijd te lezen, verdriet is niet altijd te zien. Mijn pijnpunten zijn niet zichtbaar, maar toch waren en zijn ze er. Soms rauw, diep en soms subtiel.

Door hier met aandacht bij te zijn, zijn sommige pijnstukken getransformeerd. Ze zijn dichtgegroeid, als littekens op die plekken. Sommige stukken zijn nog gemaskeerd, verborgen achter beschermdelen. Ik ben dankbaar dat ik mijn littekens en beschermdelen de afgelopen 5 jaar beter heb leren kennen.

Net toen ik deze zin in mijn dagboek schreef, kwam er een libelle op mijn boekje zitten. Een zacht, bijna magisch moment, waarin ik een boodschap voelde. De libelle staat voor transformatie. Het voelt voor mij alsof deze libelle kwam bevestigen hoeveel helende bewegingen ik al heb gemaakt. Mijn vergeten krassen, deuken met daaronder het rauwe verdriet en de pijn zijn de afgelopen jaren getransformeerd. Zichtbaar geworden, aan het licht gekomen, waardoor ik langzaam, stap voor stap, heb kunnen verzachten.

Als je mijn eerdere blogs gelezen hebt, heb je stukjes van mijn proces kunnen volgen. Ik geloof erin dat het helend werkt om te delen . Ik ben hier open in en stel me kwetsbaar op. Dat leven, en dus ook schrijven vanuit echtheid is de enige manier waarop ik kán bloggen. Soms krijg ik goedbedoelde waarschuwingen, zoals van mijn schoonfamilie: ‘is het wel slim op zo open te zijn’ of ‘schrikt dat mensen niet af’?

Ik kan begrijpen waar hun advies vandaan komt. In deze maatschappij is het zo gewoon geworden om verwondingen te verbergen, te verkappen en te vermommen. Er zit schaamte op emotionele pijn. Het is iets waar mensen van weg bewegen.

Door eerlijk te schrijven over mijn worstelingen, hoop ik mensen te inspireren meer in contact te komen met hun eigen gevoel. Langzaam de verbindingen met hun eigen pijnstukken te herstellen, hoe moeilijk dit ook kan zijn. Ik kan zijn bij wat er is.

De beweging naar onze schaduwkanten is nodig om de kern die eronder ligt aan het licht te brengen. Want in die innerlijke kern, in ieders oorspronkelijkheid, zit liefde, licht en kracht. Alles is liefde, alle innerlijke pijn zijn herinneringen aan situaties waarop deze liefde afwezig, onvoldoende of beschadigend is geweest.

Door als volwassene liefdevolle aandacht te schenken aan dit gemis aan liefde, deze onderliggende rauwe pijn met mildheid en compassie te benaderen, heb/ kan ik mijn wonden (kunnen) helen.

En ben ik nu dan traumavrij? Nee, er zijn nog steeds triggerende situaties die mij herinneren aan de oude pijn. De transformatie zit hem dat ik beter herken wanneer ik in ‘toen en daar’ verdwijn. Aanvankelijk kon ik dit achteraf bedenken, inmiddels lukt het al in het moment.

Vorige week heb ik het niet alleen herkend, maar heb ik ernaar kunnen handelen. Een man nam een voor mij agressieve houding aan door staand over de tafel hangend tegen mij te praten. Mijn hart zat in mijn keel, maar mijn stem bleef rustig. ‘Deze houding is voor mij triggerend’, zei ik. ‘Ik wil vragen of je kunt gaan zitten, of anders het gesprek beëindigen.’

Deze eerlijke, concrete interventie maakte dat de man in kwestie ‘zakte’ in zijn spanning en ging zitten. Natuurlijk merkte ik de alertheid in mijn lijf toenemen. Maar door ruimte te geven aan mijn spanning én doordat de ander ook in contact kwam met zijn staat van zijn, konden we beiden reguleren en ons gesprek voortzetten. Ik ben gebleven, ik bleef bij mezelf, zichtbaar in het hier en nu.

Vandaag heb ik weer een heerlijke wandeling gemaakt met Julia. Het thema van deze blog kwam, net als de libelle, regelmatig voorbij. Zichtbaar zijn is voor ons beiden een bekend thema. En dan niet de zichtbaar van: ‘joehoe, ik sta hier op een podium even lekker belangrijk te wezen, zie mij, kom naar mij kijken’. Zichtbaarheid gaat voor mij meer over mezelf zien met alles wat er was en alles wat er is.

Mezelf toestemming geven om mijn kwetsbaarheden én mijn krachten te tonen. Om mijn stralende zelf te mogen zijn. Om volledig voor mezelf te gaan staan. Volledig mijn pad als lichaamsgericht traumatherapeut te omarmen.

Als ik me met deze zichtbaarheid verbind, zie en voel ik de potentie. Ik bruis, ik straal en ik kies voor mezelf. Ik kies voor mijn praktijk – sinds april zijn mijn openingstijden verruimt met de vrijdagmiddag. Na de zomer komt de vrijdagochtend hier ook nog bij. Ook dít is kiezen voor mijn pad. Dit is zichtbaar zijn.

Afgelopen week werd ik 44 jaar. En wie jarig is trakteert. De komende 4 weken bied ik een inzichtsessie van een uur aan voor maar 44 euro .

Ben jij benieuwd wat er in jou gezien mag worden? Je hoeft het niet alleen te doen, het lijkt me bijzonder waardevol een uur met je mee te kijken.

Rouw in vele gedaantes

Tue, 06 May 2025 13:29:02 GMT

Iedereen heeft te maken met rouw, in verschillende vormen. De meest bekende vorm is de rouw die je voelt wanneer iemand uit je (directe) omgeving overlijdt. De tijd staat stil, de aarde verschuift, je komt in een bubbel terecht waarin alleen diegenen die zo rauw rouwen in hetzelfde tempo leven. De rest van de wereld raast in sneltreinvaart aan je voorbij.

In de huidige maatschappij wordt soms kort stilgestaan bij rouw. ‘Heb je nog steeds verdriet?’ vroeg iemand twee weken na het overlijden van mijn schoonvader. Drie weken na het overlijden van mijn vader adviseerde een collega mij om naar een psycholoog te gaan, 'want mijn verdriet bleef zo hangen'.

Ik herken het ongemak, mensen die niet weten wat ze moeten zeggen wanneer iemand intens verdriet ervaart. 'Ik vraag je er bewust niet naar, want ik wil je niet verdrietig maken'. Het verdriet is er toch wel. Ernaar vragen of steunende woorden uitspreken, maakt dat iemand zich gezien en gehoord voelt in zijn of haar rouw. Jezelf de tijd gunnen om te rouwen is een belangrijk onderdeel van het verwerken en accepteren van het verlies.

Ook bij andere vormen van verlies speelt rouw een belangrijke rol. Denk bijvoorbeeld aan het veranderen van een baan (zelfs als je er zelf voor kiest), wanneer een groep ophoudt te bestaan, als kinderen het huis verlaten of wanneer het contact met mensen die je liefhebt verbroken wordt of essentieel verandert.

Tijdens coachgesprekken zie ik hoe verborgen rouw zich kan uiten. Vorige week zei mijn coachee: 'Ik kan niet aarden op mijn nieuwe woonplek, ik voel me er niet thuis'. Bij doorvragen (en -voelen) kwamen we erachter dat ze niet gerouwd had om wat ze had achtergelaten. Door zichzelf toe te staan het verdriet van dit verlies te voelen, kon er ruimte ontstaan voor het nieuwe.

Een ander ervaarde tegenstrijdige gevoelens nu zij een fijne leidinggevende had: 'ik durf het nog niet te geloven’. Ik merkte op dat het heel gewoon is dat door het contrast in leiderschapsstijlen, zij nu voelt wat er al die jaren niet geweest is. Ze mag rouwen om wat ze in deze periode gemist heeft. 'Waarom zeg je dat soort dingen nou', zei ze met tranen in haar ogen.

Bij mezelf merk ik de positieve effecten van het rouwen om wat er in mijn jeugd niet of onvoldoende was. Ik rouw omdat ik mij onveilig en alleen heb gevoeld. Ik rouw wanneer ik me herbevestigd voel worden hierin. Ik sta mijn verdriet en mijn boosheid toe.

En wanneer mijn tranen gehuild zijn en mijn woede gezakt, troost ik mijn kleine zelf die hieronder verscholen zat. Ik voel de liefde voor mezelf. En langzaam kan ik dat kleine beetje liefde wat mijn ouders mij hebben kunnen bieden herkennen voor dat wat zij mij konden geven. En in die stukken voel ik mijn kracht.

Herken jij een patroon waarin je nare gevoelens uit de weg gaat?

Sta jij jezelf toe om stil te staan bij gevoelens van rouw en verlies?

Wil je hierover in gesprek? Ik ben er voor je.

Laat maar los

Tue, 29 Apr 2025 09:20:02 GMT

Als mens sta ik nooit stil. Ik ben voortdurend in beweging, in ontwikkeling. Als therapeut vind ik deze beweging net zo belangrijk. Mijn eigen ontwikkeling, zowel op persoonlijk als professioneel vlak, breng ik mee in mijn sessies. Doordat ik zelf door steeds diepere lagen beweeg, kan ik mijn cliënten ook op diepere lagen ont-moeten. Voorbij de verhalen, voorbij de 'blabla'.

Twee weken geleden had ik leertherapie bij Sabrina van 'Gevoelshoekie'. Het was mijn tweede sessie en vijfde warme ont-moeting met haar. Er was veel beweging in mijn leven. Een deel van mij wilde veel vertellen, totdat Sabrina een mooie interventie deed. Met de hoeveelheid die er was, stond mijn systeem behoorlijk 'aan'. Sabrina signaleerde dit en stelde een klankschaalmassage voor. Mijn delen maakten een innerlijk sprongetje, 'Jaaaa', klonk het in koor.

Zo'n 20 jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met klankschalen. Ik was bij Thermen Bussloo , daar werd in de zoutkristalgrot een Kailash-ritueel gegeven. Ik werd diep geraakt door de mooie klanken en raakte in een heerlijke ontspanning. Sindsdien heb ik verschillende klanksessies gehad. Een klankschaalmassage had ik nog niet eerder meegemaakt. Dit overtroefde het gevoel van 20 jaar geleden!

Sabrina had mij gevraagd goed te letten op reacties in mijn lichaam. Ik merkte dat de klankschaal zwaar aanvoelde op mijn hartgebied. In de rest van mijn lijf kon ik de trilling die de schaal meegaf goed voelen, heerlijk tintelend en ontspannend. Na innerlijk overleg met mijn 'stel je niet aan'-deel, zei ik dit tegen Sabrina.

Sabrina gebruikte toen een lichtere schaal voor mijn hartgebied. Deze klanken konden wel door mijn gespannen spieren en pezen heen trillen. Ze bereikten mijn hart. En mijn hart mocht zich openen. En dát was zo welkom! Na de sessie zei ik tegen Sabrina - 'mijn intentie was om iets met mijn hart te doen, maar dat heb ik niet uitgesproken'. Magisch hoe in een sessie dan toch precies datgene mag gebeuren wat er nodig was.

Door deze sessie realiseer ik nog sterker dat het minstens zo belangrijk dat ik mijn hart openhoud voor mezelf als voor mijn cliënten. Mijn eigen gevoeligheid is geen last, maar juist een bron van verbinding. Als ik mezelf echt ontmoet, kan ik ook de ander werkelijk ont-moeten.

Sinds de therapiesessie bij Sabrina ben ik meer gewaar van mijn hartgebied. Ik vóel de spanning in mijn rug en schouders. Ik voel hoe veel ik gedragen heb voor anderen. Het dikke pantser waarmee ik me (onbewust) voor deze spanning heb afgesloten, wordt stukje bij beetje transparant(er). Ik snap nu wat therapeuten in het verleden én opleidingsgenoten van de trauma-opleiding bedoelen als ze zeggen dat 'ik zoveel draag'.

Toen ik dat een paar jaar geleden hoorde, dacht ik: 'valt wel mee'. In het afgelopen jaar ben ik dit écht gaan horen. En nu ben ik aan het voelen hoeveel het is. Hoeveel het was. En valt daarmee de last 'als vanzelf' van mijn schouders af? Nee, zo makkelijk is het niet. Ik ben echter blij dat ik nu beter kan voelen wat er in mijn bovenrug gebeurd. Ik kan bij dit deel van mij komen.

En mijn hart verbind ik bewust. Ik verbind mijn hart met mijn buik. Tijdens het zingen, stuur ik mijn klanken naar mijn hartgebied. Ik voel welke gebieden extra liefde nodig hebben, ik voel waar het zeer doet. Ik knuffel mijn man en kinderen bewuster dan voorheen. Ik merk dat het koude randje om mijn hart aan het smelten is.

De rugpijn die ik voel, is niet prettig. Maar het is wel een signaal. Een signaal om lief te zijn voor mezelf. Om niet te hard te werken. Om mijn rug te verzorgen, door yin yoga, hardlopen of zwemmen. Of juist even dat warme bad te nemen. Ik luister naar wat dit gebied nodig heeft.

Afgelopen woensdag was ik in Sauna Bronsbergen. We boekten een klankschalensessie, want ik weet dat die bij deze sauna heerlijk uitgebreid is. Ik merkte dat ik de klanken bewuster waarnam dan voorheen. Het voelde alsof ik weer in de veilige ruimte bij Sabrina lag. De klanken bereikten mijn hart. Mijn liefdevolle, grote hart, wat ik mag laten stralen. Elke dag een beetje meer.

Waar verlang jij naar, diep van binnen?? Ik reis graag met je mee. Je hoeft het niet alleen te ont-dekken.

Focus op dat wat er wél is

Tue, 22 Apr 2025 18:40:09 GMT

Soms signaleer ik een deel in mezelf waar ik niet helemaal blij mee ben. Het is een deel dat zich focust op dat wat er niet is, te weinig is of niet goed genoeg is. En dat deel kan een positieve ervaring - waardoor ik trots op mezelf ben - overschaduwen. Wat ik ontzettend jammer vind. Want ik focus me graag op dat wat er wél is, in plaats van de tekorten.

Dus ga ik op zelfonderzoek uit. Ik ben over het algemeen tevreden met mijn persoonlijke groei. Wat maakt dat dit deel toch aandacht vraagt? Zoekt naar bevestiging naar anderen, hunkert om gezien te worden. Om liefde te ontvangen. Van die personen van wie ik dit in mijn jeugd het meest gemist heb.

Ik zoek die gemiste liefde in anderen om mij heen. Ik hoop een positieve reactie te krijgen wanneer ik trots deel dat ik een lezing heb gegeven. Ik ben teleurgesteld wanneer de positieve reactie uitblijft. Ik voel me alleen terwijl ik nét een blog heb geschreven over 'all-een' zijn. Ik vergeet op zo’n moment de positieve reacties die ik heb ontvangen. Ik word opgezogen door het kritische deel. Vanuit dit deel voel ik intens verdriet over het gemis.

En dan realiseer ik me: ik ben in een gevoelsherinnering terechtgekomen. In het 'toen en daar' werd weinig trots getoond. Werden successen niet gevierd. En dát voelde alleen. In het hier en nu ben ik niet alleen. Ik heb mijn lieve gezin die mij steunt - dwars door flashbacks heen. We kunnen gezamenlijk vol trots concluderen dat de flashbacks in intensiteit aan het afnemen zijn, mooi!

Ik heb de afgelopen jaren meerdere mensen ontmoet met wie ik in korte tijd een diepgaande band heb opgebouwd, waarbij het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Ik maak plezier met vriend(inn)en, collega’s en (schoon)familie. Ik ervaar hoe ik met mijn manier van zijn - én door middel van mijn blogs - mensen in echtheid kan ont-moeten. Ik ben steeds meer mezelf. Ik ga steeds meer voor mezelf staan .

Ik merk hoe het volgen van mijn eigen gevoel steeds vaker tot bevestiging leidt. Alsof het universum mij toejuicht- ‘Ja, toe maar. Volg jouw pad maar! ’ ' Wanneer ik mijn aandacht richt op de overvloed, op het behalen van mijn doelen, op het volgen van mijn pad, verschijnt er als vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Eigenlijk ben ik bést goed bezig, al zeg ik het zelf (met een bescheiden toon, dát probeer ik even opnieuw). 'Ik bén goed bezig, en daar ben ik trots op!'

Ik bedank het deel in mijn dat mij wijst op de tekortkomingen. Het deel dat mij laat zien hoeveel ik vroeger tekort ben gekomen. Wanneer ik me hiermee verbind, voel ik hoe zwaar de last is die nog op mijn schouders drukt. Ik vraag mijn volwassen deel de spanning op mijn schouders te verlichten. Ik plan bewust momenten van ontspanning in. Ik omarm mezelf, met al mijn delen. En ik besef – ik ben genoeg.

Wat gebeurt er met jou als erkenning van buiten uitblijft? Kun je jezelf die erkenning geven?

Je hoeft het niet alleen te doen – je bent ontzettend welkom voor een kennismaking in mijn praktijk.

We zijn niet alleen - we zijn all-één

Fri, 18 Apr 2025 12:53:12 GMT

Wat een mooie avond! Gisteravond was het zover. Mijn moment, waarin ik mezelf mocht presenteren bij het Spiritueel café. Mijn give-aways lagen samen met flyers van Imelda Hutten en Harry Schutte op de stoelen klaar. Mijn presentatie stond klaar, mijn lotuskaarsje brandde. Ik was er klaar voor. De bovenzaal van de Kik stroomde vol – bijna 50 mensen kwamen luisteren.

Ik sta vaker voor grotere groepen, als ik een mentorentraining geef voor De Onderwijsspecialisten of bij een groot optreden van Vocalgroup Nootcenario. Toch voelde dit anders, want gister ging het om míjn verhaal. En zoals ik ook in mijn blogs schrijf , deelde ik ook gister vanuit mijn hart, vanuit echtheid, terwijl alle delen in mij – ook dat deel dat deze avond spannend vond- er mochten zijn.

Ik liet de mensen kennismaken met mijn kleine meisje, mijn innerlijk kind, met ál haar sprankelende eigenschappen en kwaliteiten. Ik vertelde hoe mijn eerste aanvaring met mijn ouders ervoor zorgde dat een deel van dit spontane meisje zich terugtrok, stiller en voorzichtiger werd. Hoe de complexiteit van mijn jeugd met de veelheid van onveiligheid, ongezien worden en (de angst voor) agressie mijn innerlijk kind deed vervagen, deed vergrijzen. Tot ze leek te verdwijnen achter andere delen, en ‘ik’ niet meer wist dat zij er was.

Ik toonde het prachtige filmpje “The mirror” van Alexandre Desplat. Dit is echt een aanrader. Het ontroert me hoe Alexandre danst met zijn innerlijk kind, vooral het moment waarop het jongetje zijn kin vastpakt waardoor de volwassene niet anders kan dan zijn innerlijke kind zien.

5 jaar geleden kwam ik stil te staan. Ik kon niet meer "doorgaan- met- doorgaan". Ik mocht vertragen, voelen en luisteren naar mezelf. Het voelde alsof mijn innerlijk kind mij bij mijn kin pakte en mij vroeg contact te maken. Waardoor ik mezelf langzaam ging ontmoeten op een diepere laag. Mijzelf ging troosten, begrijpen en helen.

Ik ben bewuster gaan leven. Ik voel steeds beter wanneer ik vanuit echtheid reageer en wanneer er oude delen actief zijn. Toen mijn bewustzijn groeide, kwamen sommige delen duidelijker en actiever naar voren. Alsof ze de veiligheid voelden om in het licht te komen.

Mijn beschermdelen en aangepast gedrag worden nog regelmatig getriggerd. Dat hoort bij het leven. Ik ben me hiervan bewust en berust hierin. Deze delen horen bij mij. Door vanuit compassie naar mezelf en al mijn delen te kijken, waarbij alles er mag zijn en niets gefikst hoef te worden, ben ik heel. Ik ben heel doordat ik mezelf met al mijn delen omarm.

En ging de lezing perfect? Gelukkig niet, maar het ging wel heel goed. Ondanks wat zenuwen, voelde het ook heel kloppend om mijn kwetsbaarheid te delen. Ergens diep van binnen begint er iets te kriebelen. Een manier om mijn oude skills als leerkracht te combineren met mijn ervaren kennis van nu. Ik heb het gevoel dat dit pas het begin is. Dat er meer gedeeld mag worden. Meer licht, meer verbinding. Ik weet nog niet precies hoe, maar ik voel: ‘dit wil ik vaker doen’.

Meerdere mensen vertelden mij dat ze geraakt werden door mijn verhaal. Dat mijn verhaal hún verhaal is. Dat is waarom ik het zo belangrijk vind dat er licht op deze delen mag komen te staan. We zijn niet alleen. We zijn all-een. Ik ben niet uniek. Ik ben unie-ik. De kracht van dit soort bijeenkomsten zit hem in het delen. Delen is helen.

Met een gevoel van dankbaarheid ging ik naar huis. Dankbaar voor deze kans (met dank aan Imelda, Harry en Renate), dankbaar dat ik spaceholder mocht zijn bij Harry’s onderdeel, dankbaar voor de mooie bloemen en knuffel die ik mocht ontvangen van Julia , dankbaar voor de mooie ontmoetingen en nieuwe verbindingen. Ik ben een rijk mens.

Misschien herken jij ook wel zo’n doorgaan-met-doorgaan-deel in jezelf. Ik gun je de mildheid om hier even bij stil te staan. En als je nieuwsgierig bent: op mijn website vind je een gratis schrijfoefening die kan helpen om die kritische stem wat zachter te maken. De aanwezigen van gister hebben met een live- versie mogen oefenen. Zoals een van de deelnemers zei: ‘het gaat vooral om de bewustwording dat die stem er is. En dat je die niet hoeft te geloven’. Dit deel opmerken is de eerste stap- je hoeft niet alles te geloven wat jouw kritische stem jou verteld.

Een "JA" voor mezelf

Sat, 05 Apr 2025 17:39:57 GMT

In deze blog neem ik je mee in een persoonlijke ontmoeting, een stukje professionele groei en hoe trauma-sensitiviteit niet alleen mijn werk, maar ook mijn dagelijks leven beïnvloedt. Over grenzen, verbinding en het durven kiezen voor mezelf.

Wat een heerlijk weer is het sinds deze week. Ik geniet met volle teugen van de zon, de knisperende natuur, de blauwe lucht en mooie ontmoetingen. Afgelopen dinsdag ontmoette ik Julia Woike in Otterlo. Zij wachtte op mij voor een uitnodigend zandpad. Een open vlakte daarachter, een Heuvel met bomen op de Achtergrond- dit zou een heerlijke wandeling worden! Het voelde alsof deze mooie natuur er voor ons samen was. Alsof dit moment ons gegund was. De mist die ons op de heenweg nog had vergezeld, was opgetrokken. We kwamen weinig mensen tegen en konden in volledige vertraging genieten van de vogels, de mooie natuur en elkaars aanwezigheid.

Tussen Julia en mij bestaat balans en evenwicht. De uitwisseling voelt evenredig. Zij luistert met empathie naar mijn verhaal en ik doe hetzelfde voor haar. Wij verbaasden ons over de snelheid waarmee we elkaars pijnpunten konden begrijpen en naar elkaar verduidelijken. Zo snapte zij direct wat er bij mij aangeraakt wordt in een relatie waar de balans niet evenredig gevoeld. In deze relatie kom ik opnieuw in parentificatie terecht. Julia voelde de rolwisseling in haar buik toen ik over deze situatie sprak. Heel prettig dat zij met enige afstand aan mij kon spiegelen wat ik in een diepe laag al voelde, maar zelf nog niet kon verwoorden.

Voor zowel Julia als mij is een trauma-sensitieve benadering heel gewoon geworden. Het is als een tweede natuur van ons gaan voelen. We hebben ons omringd met mensen die zich in dit gebied ook aan het ontwikkelen zijn. Daardoor is het soms lastig om in het dagelijks leven tegen onwetendheid aan te lopen. Hoe moeilijk het kan zijn om uit te leggen wat er in ons omgaat. De verbazing die wij hierbij voelen, is oprecht.

Twee weken geleden was ik op het HartCollege symposium , een initiatief van Centrum Late Effecten Vroegkinderlijke chronische Traumatisering (CELEVT). Deze symposium dag richtte zich op hechting in de therapeutische relatie. Ik werd liefdevol welkom geheten door meerdere medewerkers en vrijwilligers. De sfeer in de zaal was prettig.

Tijdens de eerste lezing ontving ik een belangrijk telefoontje. Ik moest even naar buiten om terug te bellen. Toen ik naar buiten ging, vroeg een medewerker: ‘gaat het wel met je’? Ik legde uit dat ik even een privé-telefoontje moest plegen... Toen ik terugkwam vroeg ze hoe het met mij ging. Ze bood mij de mogelijkheid om even met haar of zonder haar achter de schermen tot rust te komen. Zo gezien worden door een vreemde raakte mij. Ik waardeerde enorm dat CELEVT niet alleen een geweldig symposium over trauma organiseert maar dit ook op een trauma-sensitieve manier doet.

Voor mij is sensitief benaderen heel gewoon. Als kind ben ik enorm gevoelig geworden voor de emoties van anderen. Dit maakt dat ik troost bood waar nodig, een grapje maakte om de lucht te klaren of op een andere manier voor afleiding zorgde. Als leerkracht binnen het gespecialiseerd onderwijs kwam deze eigenschap mij goed van pas. Ik kon haarfijn aanvoelen welke leerling extra aandacht nodig had. Dit intuïtief weten zorgde ervoor dat ik contact kon leggen met de meest teruggetrokken leerlingen. Ik luisterde zonder oordeel, ik was er voor ze. Soms zonder woorden, ik bleef, ook als het moeilijk werd.

Door mijn persoonlijke ontwikkeling voel ik steeds beter aan wat ik zelf nodig heb. Wat mij helpt om balans te houden in mijn dag. Op welke manier ik mijzelf kan reguleren als ik merk dat ik getriggerd word. En nóg belangrijker: ik leer mijn grenzen aangeven. En natuurlijk ga ik nog wel eens over mijn grenzen heen. Gister nog had ik een te drukke dag, met veel vergaderingen. Op de terugweg naar huis merkte ik op dat ik hoofdpijn had. Vroeger zou ik me tegen deze hoofdpijn verzet hebben, paracetamol hebben geslikt, hebben geconcludeerd dat dit er ‘gewoon bij hoort’ en door zijn gegaan.

Trauma-sensitief zijn voor anderen is makkelijk voor mij. Ik mag ook sensitief zijn voor mezelf. Dit houdt in dat ik mezelf nogmaals voorneem mijn agenda beter in te richten. Gisteravond heb ik goed voor mezelf gezorgd door vroeg naar bed te gaan met een boek en een lekkere kop thee. En toen gister de vraag kwam of ik volgende week een extra klus kon doen, waarbij mijn collega óók nog vroeg: ‘kunnen we dat echt niet organiseren?’ is het mij gelukt om ‘nee’ te zeggen. ‘Nee’, want ik ben het waard om zonder hoofdpijn thuis te komen.

Wanneer een appel op mij wordt gedaan om te helpen, harder te lopen, een extra klus op te pakken, gebeurt het bijna automatisch dat ik daar 'ja' op zeg. Ik schuif in mijn agenda, ik maak plek die ik niet heb en dit gaat ten koste van mijzelf. Ik kom hierdoor in de knel met de tijd die ik aan mijn praktijk, mijn gezin of mezelf wil besteden. Een ‘ja’ aan anderen is, wanneer ik hiermee over mijn eigen grenzen ga, een 'nee' voor mezelf.

Ik wil geen nee zeggen tegen mezelf! Ik wil geen hete aardappelen uit het vuur halen voor anderen. Ik wil niet harder werken dan hard in de hoop gezien te worden en daar erkenning voor te krijgen. Dat is een bodemloze put. Een ‘ja voor mezelf’ is erkenning voor mij. Dáár ligt de bodemloze bron.

Erkenning voor mijzelf ‘leef ik’ door écht te zijn. Dit houdt in dat ik eerlijk antwoord op de vraag: ‘hoe gaat het met je’? Ik antwoord bijvoorbeeld: ‘vandaag even wat minder’. Er zijn mensen die dit waarderen. Er zijn mensen die zelfs hun bewondering uitspreken voor het feit dat ik eerlijk ben. Er zijn ook mensen die het lastig vinden. Als ik vertel dat ik een moeilijk moment heb, reageren ze met: ‘ach ja, iedereen heeft wel eens wat’. Thanks, maar ik vroeg je niet om mijn issues te bagatelliseren. Of collega’s die ongemakkelijk overgaan naar een ander onderwerp. Op zo’n moment voel ik me niet gehoord of weggezet als een klager.

Ik ben trots op het feit dat ik openheid toon over mezelf. Door te zijn met wat er is beleef ik de fijne momenten en ook de minder fijne momenten vanuit echtheid. Ik beweeg mee op de golven van het leven. Doordat ik me er niet tegen verzet maar me overgeef aan wat er te voelen is, kan ik mezelf in ongemak ontspannen. Ik merk dat ik meer in balans ben. Dat ik me weerbaar voel en weet dat ik kan (ver)dragen wat het leven voor mij in petto heeft.

Dit houdt in dat ik me óók mag ontspannen in het ongemak wat mijn eerlijkheid bij anderen kan oproepen. Dat mag ik verdragen. Ik hoef mezelf daarop niet aan te passen en terug te vallen in voor mij oud gedrag. Ik wil proberen mild te zijn naar deze personen. Ik begrijp dat hun ‘doorgaan met doorgaan’- deel sterk ontwikkeld is. Ik herken deze struggle, want ik wás deze struggle. Ik ben dankbaar dat ik steeds meer mildheid voor mezelf ontwikkel, waardoor ik mezelf de tijd gun om iets voor mezelf te doen. Of dat dat nou rusten, rennen, zingen of spelen is.

Ik besef dat de maatschappij nog een lange weg te gaan heeft om meer trauma-sensitief te worden. Terwijl ik deze zin opschrijf, vraag ik me af of ik hiermee naar met een vinger wijs naar anderen. Voor mij is rekening houden met gevoeligheden van anderen een belangrijke waarde. Om die personen die het zwaar hebben te steunen en te eren. Ik kan echter niet van andere mensen verwachten dat zij dezelfde standaarden naleven. Ik kan niet verwachten dat mensen zomaar weten wat ik nodig heb. Wat kan ik dan wél doen: ik mag hier zelf om leren vragen. Uitspreken wat ik nodig heb.

Wil je meer weten over trauma-sensitief werken of ontdekken wat dit voor jou, jouw team of organisatie kan betekenen? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend gesprek.

Mijn trauma-sensitieve aanpak uit de eerste hand ervaren? Je bent ontzettend welkom in mijn veilige praktijk in Elst.

Wie ben ik eigenlijk?

Fri, 28 Mar 2025 15:48:37 GMT

Ont-moet Michelle

Mijn naam is Michelle Hollander. Ik ben in 1981 geboren als jongste in een gezin met drie kinderen. Samen met mijn man, 3 kinderen, hond en kat woon ik in de wijk Westeraam in Elst. We zijn hier 7 jaar geleden vanuit Nijmegen komen wonen. We hebben hier geen seconde spijt van gehad.

Mijn diepe verlangen is verbinding maken. Verbinding maken met wie ik eigenlijk ben. Met de mensen om me heen. Verbinding maken met mijn pad, mijn hart, mijn verlangen en mijn angsten. De verbinding met mezelf is de basis. Van hieruit kan ik anderen ontmoeten. Dan bedoel ik geen vluchtige ontmoetingen waarbij over het weer gepraat wordt. Ik bedoel volledige ontmoetingen, waarin mijn eigen ik contact maakt met jouw eigen ik.

Ik dacht mijzelf al goed te kennen. Mijn rugzak was gevuld met levenservaring, ik kon goed reflecteren op mijn eigen handelen. Ik kende mijn sterke punten - luisteren naar een ander, een ander begeleiden, zorgen voor een ander. In mijn coachopleiding werd ik geconfronteerd met mijn patronen en blinde vlekken. Ik was wel erg gericht op de ander. Waar bleef ik dan eigenlijk? Ik was zo goed voor anderen aan het zorgen, dat ik zelf buiten schot kon blijven. Daarmee hield ik anderen op afstand. Mijn grootste inzicht was dat ik mezelf op afstand hield.

Daar begon mijn zoektocht. Het was tijd om te zoeken naar mijn eigen ik. Dat was geen makkelijk proces. In eerste instantie dacht ik mijn 'eigen ik' wel alleen te kunnen ontdekken. Ik kan immers goed reflecteren, dus daar heb ik geen hulp bij nodig (herkenbaar?). Het meest waardevolle was dat ik wél begeleiding heb gezocht bij dit proces. Ik heb mijzelf dit cadeau gegund. Daarbij maakte mijn ontdekkingstocht naar mezelf een verdiepingsslag.

Mijn moeilijke jeugd, waarin ik me niet veilig, geborgen of gezien heb gevoeld, dacht ik achter me te hebben gelaten en geaccepteerd te hebben. Ik ben er achter gekomen dat ik deze gevoelens vakkundig heb ingepakt, met trucjes heb verborgen en vervolgens ver weg op een plank heb neergezet. Maar daarmee heb ik mijn eigenlijke zelf ook "verstopt". Ik heb het contact met mijn zelf verbroken. Ik wist niet meer wat ik echt wilde, wie ik echt was, wat ik echt voelde. Diep van binnen.

Ik heb mezelf de tijd en rust gegund om meer in contact te komen met mijn eigen ik. Langzaam maar zeker voelde ik mijn stevigheid terugkomen. Dit keer was dit geen hard pantser, maar een kracht die vanuit kwetsbaarheid leek te ontstaan. Ik voel wat ik wil. Ik merk mijn grenzen op en kan hiervoor staan. Natuurlijk kom ik mijn dingetjes tegen, dat hoort bij het leven en mag er zijn. Ik merk alleen dat lastige zaken mij minder uit balans brengen dan voorheen. Ik kan beter zijn met wat er is, zowel bij de fijne als bij de minder fijne dingen. Ik ben blij met mezelf. Ik flow! Ik leef!

Ben je getriggerd door mijn verhaal? Wil jij ook meer aanwezig zijn in je leven, zodat je vanuit daar meer jezelf kan zijn? Neem dan contact met mij op voor een kennismakingsgesprek.

Wie zit er aan het stuur?

Tue, 11 Mar 2025 14:54:48 GMT

Stemmen in mijn hoofd, die me waarschuwen voor situaties of me vermanend toespreken. Ik was daar wel bekend mee. Bij kleine foutjes kon ik mezelf flink op mijn kop geven. Een dubbele afspraak gemaakt – het zweet brak me uit. Mijn strenge stem is goed in het bedenken van doemscenario's. Ergens te laat komen kon uitmonden in het kwijtraken van een vriendin, want wie wil er nou een vriendin die steeds te laat komt… Vroeger kon ik me helemaal klem denken. 's Nachts ging dit door. Ik werd regelmatig wakker met mijn hoofd vol paniek, de slaap was op dat moment ver weg.

Dit deel van mij, waarin ik de verwijten van mijn (voor)ouders hoor, nam een groot deel van mij over. De interne criticus speelde grotendeels de hoofdrol in mijn leven. De stem pushte mij om harder te werken, om door te zetten en sprak me bestraffend toe als ik een pauzeknop indrukte. Daarnaast waren er andere delen aan het woord, zoals een angstig deel, een deel met schaamte en een deel wat zich heel alleen voelde… Mijn hoofd was nooit stil. Gedurende mijn opleiding en mijn innerlijke reizen werden de rollen langzaam omgekeerd. De volwassen vrouw zit nu aan het stuur. En wauw, wat een vrouw is dat!

Deze bewustwording heeft mij geholpen meer liefdevol naar mezelf te zijn, en mijn inzichten ga ik binnenkort delen: op donderdag 17 april ben ik gastspreker bij het Spiritueel Café bij de Kik in Elst, met als thema: Het pad naar heling. Ik vertel daar meer over de verschillende delen die in ieder van ons leven, mijn persoonlijke pad én we gaan samen aan de slag. Daarnaast is Eva Tjooitink gastspreker – zij is gespecialiseerd in systemisch werken. Erbij zijn is sowieso een aanrader, met als bonus dat je mij in actie kunt zien.

Mijn bewustwordingsproces staat nooit stil; elke dag leer ik meer over mezelf. In het boek Complexe PTSS van Pete Walker ben ik inmiddels aanbeland bij het hoofdstuk over de externe criticus. ‘Dat zou mij minder raken’, dacht ik. Haha... Alsof ik in een spiegel keek. De externe criticus herken ik ook. Mijn externe criticus heeft haar pijlen vooral op mijn man gericht. Als hij iets vergat (en ja, dat doet iedereen wel eens), brandde ik los. Ik kon moeiteloos een waslijst opnoemen van alle fouten die hij in de afgelopen maand heeft gemaakt. Een rondslingerende sok (again, in welk huishouden komt dat niet voor) kon van mijn kant een relaas doen losbarsten die eindigde in ‘jij doet niets in huis, ik moet alles zelf doen’. Tot slot concludeerde ik dat we maar beter uit elkaar kunnen gaan. Ik was aan het 'drama-denken'. Compleet oneerlijk, niet kloppend, uit zijn verband gerukt en ook helemaal niet wat ik wil. Ook dit betreft een gevoelsherinnering , wanneer ik in de externe criticus terecht kom, zit ik in een flashback naar een traumadeel van mij. Dit inzicht helpt mij. Ik voel meer begrip voor mezelf als ik in deze (sorry) 'bitch-modus' schiet.

Na het lezen van dit hoofdstuk heb ik het er met mijn man over gehad. “Hoe heb je het al die tijd met mij volgehouden?” vroeg ik, gedreven door mijn interne criticus. Lief antwoordde hij: “Je doet je zelf tekort. Dit gemopper beslaat slechts een klein stukje van onze relatie. En met dat je zo hard aan jezelf gewerkt hebt, is het ook veel minder geworden.” Wow. Mijn man houdt van mij, ook van mijn kritische deel. "Ik vind het vooral heel verdrietig voor jou dat jou dit is overkomen, dat je zo streng voor jezelf bent geworden. Maar ik ben er voor je. En ik blijf, ook als je moppert." Daar werd mijn interne criticus stil van. Een liefdevolle relatie, zo helend voor mijn innerlijke delen.

De theorie van de externe criticus geeft mij ook meer inzicht over het conflict van 2 maanden geleden. Ik besef nu dat ik in deze situatie door een externe criticus werd aangesproken. Ik voelde me beschimpt, gekleineerd. Doordat deze manier van benaderen mij zo bekend is, deed het pijn op een diepere laag. Mijn kleine meisje van 4 werd geraakt, herinnert aan die tijd waarin er tegen mij geschreeuwd werd en ik niet voor mezelf mocht en kon opkomen. Als volwassen vrouw kan ik wél voor mezelf opkomen. En het kleine meisje in mij troosten.

Wanneer iemand op een destructieve manier kritiek geeft, zegt dit alles over de ander en maar weinig over mij. Ik hoef deze drama niet aan te nemen. Ik heb deze 'slechts' te begrenzen . Als ik mopper op mijn man, zegt dit niets over hem en alles over mij. Meestal heb ik dan teveel hooi op mijn vork genomen. Te hard gewerkt, ben ik te streng voor mezelf waardoor mijn eigen lontje korter is. Ik kom dan in een gevoelsherinnering, waarin ik kan mopperen. Ik heb geleerd minder te mopperen op mezelf – nu wil ik minder mopperen op mijn lieve man. Mezelf begrenzen én ruimte creëren om stil te staan bij wat maakt dat ik in dit ‘(oer)oude gedrag’ terecht kom. Zo leer ik mijn triggers nog beter herkennen.

Dit 'dubbele inzicht' doet mij reflecteren op wie ik wil zijn. Liefdevol, zacht, grappig, krachtig. En ja, af en toe schiet ik uit de bocht. Bovenal ben ik een mens, met al mijn grillen en onzekerheden. Ik schommel van blij naar verdrietig en weer terug. De trein van het leven raast alsmaar verder, maar ík zit achter het stuur. Ik kies het tempo en ik zet regelmatig de trein stil om te zijn bij dat wat er is.

Herken jij die innerlijke stem die je vertelt dat je niet goed genoeg bent of steeds harder moet werken? Wil jij jouw innerlijke delen beter leren kennen en milder voor jezelf zijn, zodat je écht kunt voelen waar jouw kracht ligt? Laten we samen op reis gaan. Stuur me een bericht en plan een gratis kennismaking.

De magie van cirkelwerk - delen is helen

Wed, 26 Feb 2025 18:15:57 GMT

Voor de groep staan
Voor de groep staan voelt als mijn tweede natuur, iets wat ik nooit had durven dromen na mijn kindertijd waarin ik vaak gepest werd. Mijn vriendin vroeg mij 12 jaar geleden een voordracht te doen op haar bruiloft. Ik was stomverbaasd. ‘Waarom ik?’ ‘Omdat jij dat zo goed kan’, was haar antwoord. Ze refereerde aan de momenten waarop ik als voorzitter bij onze studievereniging de eerstejaars studenten welkom heette (150 tegelijk). Dat ging me inderdaad makkelijk af, maar dat vond ik ‘normaal’. Niet complimentwaardig.

Voor de klas
Tijdens mijn afstudeerstage van de opleiding Pedagogische Wetenschappen merkte ik heel sterk: ik wil in de groep werken, niet ‘naast de groep’. Verbinding, samenzijn, delen met elkaar, in plezier en in verdriet. Als leerkracht kon ik intens genieten van momenten waarop mijn groep in elkaar klikte. Ik investeerde flink in basisveiligheid, een stevig fundament om van daaruit verder te kunnen bouwen. Ik zorgde ervoor dat ook teruggetrokken kinderen bij de groep betrokken werden; ik had oog voor iedereen. Nu ik niet meer voor de klas sta, mis ik de groepsdynamiek. Het aanvoelen waar mijn aandacht naartoe mag gaan, welke activiteit de energie nu dient. Gelukkig kom ik als schoolopleider nog regelmatig in klassen en kan ik mijn expertise overdragen aan leerkrachten in opleiding. Een mooi alternatief om mijn bijdrage te leveren aan het onderwijs, nu de inspanning van dag-in-dag-uit lesgeven door de laatste restverschijnselen van de long-covid niet meer passend is.

Mijn eigen ervaring in cirkels/met groepswerk
Ik heb veel ervaring met cirkel- en groepswerk. De uitwerking is iedere keer anders, maar elke keer gebeurt er precies dat wat mag gebeuren. Ook al valt een cirkel tegen, merk ik dat ik met een inzicht naar huis ga. Hierdoor kom ik elke keer weer verder in mijn proces. Het maakt niet uit of een cirkel groot of klein is. Op het moment dat de cirkel geopend wordt, is de verbinding daar. Met het inchecken gaan alle deelnemers een bereidheid aan. ‘Dit is een veilige omgeving. Wat hier gedeeld wordt, blijft hier. Ik herken mezelf in jou.’ Ik heb geleerd mijn verwachtingen los te laten – door met een open houding een cirkel binnen te gaan, verwelkom ik alles in mijzelf en alles in anderen. Door mijn verwachtingen los te laten, kan ik meer zijn in het hier en nu.

True Circle

De sharing circles waar ik tijdens mijn retraites deel van ben geweest, zijn mij het meest bijgebleven. Vooral de retraite van True Circle vormt een bijzondere herinnering voor mij. De veilige bedding en de intense reis die wij gezamenlijk hebben afgelegd, gaven mij een gevoel van geborgenheid, van community. Het samenzingen leek ons in een soort trance te brengen. Na de zang was de ontstane stilte zo voelbaar dat het leek alsof er tijdloosheid ontstond. Ik herinner me nog steeds de liefdevolle en ontspannen blikken in de ogen van alle deelnemers en de counselors. Wat waren wij mooi gezakt in vertraging, ook de deelnemers die weerstand hadden ervaren.

Lees verder onder de foto.

Deze groep kent mijn pijn rondom het rouwproces van het verlies van mijn vader op een diepere laag dan mijn partner. Met hen kon ik voorbij het rauwe verdriet bij de onderliggende pijn komen. Ik voelde de troost van de groep en merkte hoe anderen geraakt werden en op hun beurt naar hun blokkades mochten kijken. De thema’s die door anderen in de cirkel werden ingebracht, voelden zo herkenbaar. Ik kon op zo’n diepe laag meevoelen, meeleven en steunen. Na afloop van deze retraite bleef dit gevoel bestaan. Bij terugkomdagen is het gevoel van herkenning snel weer aanwezig, zelfs wanneer er deelnemers zijn die een andere retraite van True Circle hebben gevolgd. Deze manier van elkaar zien en ont-moeten ervaar ik als magisch. True Circle organiseert tijdens het Pinksterweekend weer een all-inclusive retraite , een aanrader wat mij betreft. Helaas kan ik er dit keer niet bij zijn, maar gelukkig om een goede reden: ik heb dan een opleidingsweekend bij Centrum Puur .

Dit is mijn pad
Tijdens mijn opleiding bij Centrum Puur vormen wij ook een cirkel. Een cirkel waar veiligheid en compassie voor elkaar belangrijke aspecten zijn. Tijdens het vorige opleidingsblok mocht ik mijn boekpresentatie doen. Ik koos voor het boek ‘Complexe PTSS’ van Pete Walker. Een echte aanrader voor iedereen die interesse heeft in ontwikkelingstrauma. Ik kon niet anders dan compleet “mijn” ding van de presentatie maken. Bij het lezen van het boek heb ik zoveel herkenning op mijn thema’s ervaren dat het lezen alleen al therapie was. Ik heb mijn levensverhaal gecombineerd met citaten uit het boek. Alle delen in mij mochten mee-delen. Ik zong ‘In this heart’ voor de delen in mij en raakte daarmee de delen in mijn groepsgenoten. Het was magisch; er was gedragenheid, er was steun, liefde en gemeenschappelijkheid. Dick, de co-trainer, zei: “Het is net alsof ik een juf zie zitten.” Dat klopt, ik bén ook juf. Ik ben goed in het leiden van een groep. Ik kan een veilige setting creëren, een veld neerzetten en een groep meenemen in een veilige bedding. Sinds deze presentatie voel ik dat ik dat pad (weer) meer mag gaan volgen.

De flow werkt voor mij...
Mijn passie voor lesgeven mag ik nu omzetten in een passie om deelcirkels en workshops te creëren en te leiden. Op 23 maart start ik met De Eigenlijk Cirkel in het thema verbinding en heling. Op 17 april ben ik één van de sprekers bij het Spiritueel Café in Elst. Twee evenementen waar ik ontzettend veel zin in heb. Ik voel de flow terwijl ik hieraan ‘werk’. Werk tussen aanhalingstekens, want dit voelt niet als werk. Dit voelt als mijn pad en stroomt daardoor als vanzelf. Bij beide evenementen zullen we werken met oefeningen die je helpen om diepere verbindingen te maken met jezelf en anderen.

De flow delen met jou...
Wil jij meedeinen op die flow naar meer jezelf zijn? Ervaren hoe het voelt om in een (kleine) gemeenschap te delen en geraakt te worden? Jezelf (en anderen) steunen in het proces om meer in jouw kracht te komen? Ik zal de ruimte in de kring bewaken, zodat alle deelnemers de inzichten die voor hen klaar liggen, kunnen ontvangen. Meer informatie over De Eigenlijk Cirkel vind je op Hipsy . Het gaat om een intieme cirkel met maximaal 8 deelnemers, dus wees er snel bij. Ik hoop jou daar te zien, in die veilige cirkel.

Meer informatie over 17 april volgt.

Van piekeren naar rust - Hoe dan?

Wed, 19 Feb 2025 14:34:30 GMT

Mijn hoofd kan heel goed reizen, terugdenken aan vroeger, vooruitreizen in de tijd. Daar voert mijn hoofd hele gesprekken, meestal in de ‘als... dan’-trant. In tijden van spanning kon ik me helemaal klem denken. Doemdenken of beren op de weg zien. Gedachten alleen al konden mijn spanning laten toenemen. Op een gegeven moment leek het nooit meer stil in mijn hoofd.

Het heeft mij veel tijd gekost om de kritische stem met een mildere te vervangen. Het hielp om mijn kritische stem te bevragen: ‘Is dat wel echt zo?’ Mijn mildere stem werd meer liefdevol, steunend: ‘Je kan het wel! Vertrouw op jezelf.’ Op een gegeven moment merkte ik dat ik ook kon lachen om mijn kritische stem. Ik had begrip voor haar feedback, maar ik kon vanuit mijn volwassen deel andere keuzes maken. Ik kan er steeds meer op vertrouwen dat situaties mij brengen wat er op dat moment nodig is. Ik mag daar vooraf over nadenken, maar ik overdenk niet meer.

De laatste tijd is er meer stilte in mijn hoofd. Als ik merk dat het drukker wordt in mijn hoofd, weet ik dat ik meer mag vertragen. Voelen welke delen in mij aan het woord zijn, waar zij van weg willen bewegen of waarin zij gezien willen worden. Door zachte aandacht te schenken aan deze verschillende delen in mij, is er rust in mijn hoofd gekomen.

Natuurlijk zijn er in tijden van stress weer piekerende, angstige en kritische gedachten. Mijn perfectionistische deel is niet weg en heeft ook niet weg te zijn. Dat deel heeft mij ver gebracht. Ik merk dat ik nu de ‘dialoog’ met mijn perfectionisme aan kan gaan. Ik voel wat dit deel wil en kan mild en nieuwsgierig kijken naar de drijfveer die hieronder ligt.

Regelmatig hoor ik hierin de stem van één van mijn ouders: ‘Je moet goed presteren.’ Uitblinken was ook een manier om voor liefdevolle aandacht te zorgen, al verving de tijdelijke trots niet het bodemloze gemis van liefde en gevoel van geborgenheid.

Gister kwam er een coachee in mijn praktijk. Zij zei: ‘Ik heb de laatste dagen veel nagedacht over waar ik het met jou over wilde hebben’. Hierin herkende ik een vertellend deel.

Dit deel hebben we samen onderzocht:

→ wat brengt deze cognitieve aanpak? (houvast, controle voorspelbaarheid, zelfvertrouwen);

→ wat is het effect? (Vol hoofd, kost veel energie);

→ wat ligt eronder (gevoelens, goed willen doen).

‘Wat willen die gevoelens’, vroeg ik terwijl ik een stilte liet vallen. Mijn cliënt zei vanuit vertraging: ‘Die willen gevoeld worden.’ Na dit inzicht konden we samen naar een diepere laag. De laag onder de ‘blabla’. De laag van haar binnenwereld.

Later die middag stuurde ze me een bericht, waarin ze aangaf dat ze het als bijzonder had ervaren dat ik haar kon laten voelen, terwijl haar hoofd ook van alles wilde. Een mooi compliment, wat ik inmiddels kan aannemen en liefdevol mag ontvangen.

Vanochtend werd ik wakker met mijn hoofd nog in de wolken. Delen van mij vonden hier wat van (‘ben je nu alweer moe’, ‘je moet vandaag wel: ‘waslijstje aan werkzaamheden’’). Mijn oude ik zou mijn vermoeidheid hebben afgeschud en doorgegaan zijn met het afwerken van het waslijstje.

Vandaag stond ik mezelf toe te voelen wat er te voelen was. Het is veel geweest de laatste tijd. Een deel van mij is moe. Een ander deel heeft verdriet om vervelende situaties en mijn vermiste kat. Ik stond mijzelf toe hierbij stil te staan. Even goed door te huilen. En daarna lekker hard te lopen, even in mijn lijf komen. Bij thuiskomst was ik er weer, afgedaald uit de wolken en in mijn lijf. Met een rustig hoofd. Ik ben nieuwsgierig naar wat de dag gaat brengen. Ik geef me over aan de flow.

Hoe ontwikkel je een mildere stem voor jezelf?

Wat mij enorm heeft geholpen, is mezelf benaderen zoals ik een vriend of vriendin zou benaderen. Wat zou ik tegen een ander zeggen als hij of zij zo negatief over zichzelf praat? Kan ik diezelfde vriendelijkheid ook naar mezelf toe uitspreken?

Door mezelf als mijn eigen vriendin te zien, heb ik een gezondere en meer liefdevolle relatie met mezelf kunnen ontwikkelen. Dat gun ik íedereen. Daarom ontwikkel ik een gratis schrijfoefening die je binnenkort kunt downloaden op deze site.

Wil je samen met mij onderzoeken hoe jij een mildere stem kunt integreren in jouw leven, zonder je kritische delen af te wijzen? Je bent van harte welkom in mijn praktijk in Elst.

Alles komt in golven, dein maar mee

Wed, 12 Feb 2025 09:00:36 GMT

Alles is voortdurend in beweging. Een steentje dat in het water plonst, zorgt meters verderop voor golvende rimpels. Mijn innerlijke systeem is in beweging. Net als mijn directe omgeving, de mensen daarbuiten, de natuur en de cosmos – we reageren op elkaars golfbewegingen, bewust en onbewust. Mijn innerlijk systeem beweegt regelmatig tussen licht en donker. Als ik na een pittige periode 'boven water kom', denk ik dat het nu wel weer even klaar is. Dat het oppervlak even glad mag blijven. Maar zo werkt het leven niet.

Ben ik nét bijgekomen van het verschuiven van een berg , verzwikt manlief zijn enkel waardoor het huishouden compleet met hond uitlaten op mijn bordje komt. Is hij een beetje mobiel, verdwijnt mijn kat, mijn maatje, mijn hulpbron.

De snelheid waarmee mindere periodes zich aandienen, lijkt hoger en intenser dan toen ik nog minder bewust leefde. Nou is dat vast niet zo. Er gebeuren zeker niet meer vervelende dingen, alleen lijk ik er op een andere laag in geraakt te worden. Ik voel wat er gebeurt in mijn systeem als ik geraakt word. Ik 'snap' aan welke oude pijn dit raakt en voel welk innerlijk deel geactiveerd wordt. En in plaats van mij daarvoor af te sluiten, te vluchten in doorgaan met doorgaan of me ertegen te verzetten, benader ik mezelf vanuit mildheid. Ik deins mee op de golf. Wat wil het deel wat in mij geraakt wordt mij vertellen? Wat mag ik hierin nog doorvoelen? Hoe kan ik mezelf helen door dit deel in mij te integreren, terwijl ik, de volwassene, aan het stuur blijf? En dit allemaal in vertraging, stapje voor stapje. Het hoeft niet snel, ik mag het kabbelen van het water blijven voelen. Me hierdoor laten kalmeren en zo meedeinen tussen het licht en het donker.

Zo kwam, toen er tegen mij geschreeuwd werd, mijn kleine meisje van vier naar voren. Wat was ze bang, machteloos en wat kon ze destijds anders doen dan afstompen? Zich terugtrekken in haar schulp, aanpassen, en nooit meer voor zichzelf opkomen. Mijn volwassen deel heeft, in het hier en nu, met (en voor) haar gehuild. Ik heb mezelf getroost, me laten troosten en bracht dit kleine deel in mij heling door haar te laten voelen dat ze niet alleen is.

Nadat ik mijn grens had aangegeven, kwam een heel vermoeid deel naar voren. Dat deel in mij dat voelt hoeveel het was. Hoeveel ik als kind en als tiener droeg op mijn schouders. Hoe een stukje van mij stuk ging doordat ik niet mijn eigen pad kon kiezen. Kilometers spoor brachten mij om de drie weken naar een weekend met niets in combinatie met een onveilig gevoel. De enige manier om zo'n weekend te doorstaan was te dissociëren in een waas van vermoeidheid. ‘Wat slaap jij lang’ kreeg ik als commentaar. Dromenland was de enige plek waar het destijds wel veilig voelde. In de diepte van dit patroon drukt deze vermoeidheid nog altijd zwaar op een deel van mij. Welkom vermoeid deel, wat fijn dat jij mij laat zien hoe zwaar het was. En bedankt voor alle fijne dromen.

Ruimte gevend aan deze vermoeidheid, gaf het gespin van mijn lieve kat mij een warm gevoel. Ik voelde mijn liefde voor Looney stromen en het bevroren deel in mijn hart langzaam smelten. Mijn geweldige hulpbron bracht mij regelmatig terug naar een ontspannen staat. Met hem tegen me aan, in totale ontspanning, kon ik me snel reguleren.

Looney is al één week weg. Ik mis hem. Een deel van mij verdwijnt in het verdriet, een ander deel beschermt mij hiervoor met boosheid en het op afstand houden van anderen. Ook dit herken ik. Uit angst om mijn verdriet alleen te moeten dragen, slaat een deel van mij haar nagels uit.

In de diepte van deze golf, lukt het me om uit te reiken naar anderen. Voel ik me gesteund door mensen die meezoeken, meedenken en meeleven. Oude delen als schuld (als ik hem niet naar buiten had gelaten...) en twijfel (had dat beestje het hier niet goed genoeg...) dienen zich aan, maar krijgen mij niet kopje onder. In mildheid laat ik ze gaan. Ik verzacht en blijf vertrouwen op de golfbeweging van het leven.

Soms lijkt het alsof er binnen de golfbewegingen stilstand is. Dat de herhaling van de golven overweldigend zijn, intens, een terugval, geen vooruitgang. Maar ín die golven zit emotionele groei. Als ik kijk hoe ik in de afgelopen jaren ben gegroeid, hoe ver ik ben gekomen, kan ik mijn liefde voor mezelf voelen. Onder de golven is het inderdaad stil, en achter die stilte is nog meer stilte. En onder die stilte, daar ben ik. Mijn e igenlijke ik. En ik omarm mijzelf, met al mijn innerlijke delen en innerlijke wijsheid.

Als ik mij verbind met het gevoel van Looney tegen mij aan, voel ik de warmte komen. De verbinding is én blijft er. Al had ik hem het liefst echt tegen me aan gehad.

Zoals ik in deze blog heb beschreven, zorgt zelfs een klein steentje in het water voor golven die ons diep kunnen raken – zowel in momenten van pijn als in momenten van heling. Mijn eigen reis tussen licht en donker laat zien dat we, ondanks het schijnbaar gladde oppervlak, continu te maken hebben met veranderingen en oude patronen die naar boven komen. Deze innerlijke beweging is niet iets dat zomaar stopt, maar biedt juist de kans om te groeien en te helen.

Herken jij ook momenten waarop jouw emoties als golven opkomen en voel je dat er meer is dan alleen het oppervlakkige even 'boven water zijn'? Als je verlangt naar ondersteuning bij het doorvoelen van deze emoties en je oude pijn een plaats te geven, dan ben je welkom bij mij. In mijn praktijk vind je een veilige ruimte waarin je zachtjes mag meedeinen op jouw golven

Slalommend door de wereld: een pleidooi voor mobielvrije zones

Wed, 29 Jan 2025 10:54:32 GMT

Schermtijd. Voor ik het weet, ben ik nét iets te lang aan het scrollen, verdwaald in andermans verhalen. Een paar jaar geleden ben ik gestopt met Social Media op mijn mobiele telefoon. Ik heb alles eraf gegooid. Wat bracht dat een rust. Natuurlijk keek ik nog wel eens op de desktopversie van LinkedIn, maar dat ging vanuit een bewuste keuze.

Doordat ik mijn blogs op Instagram en LinkedIn post, heb ik deze apps weer op mijn mobiel gezet. Ik merk de zuigende werking van deze media meteen. Ik ben blij met wat verhalen van anderen mij brengen, ik voel me aangehaakt in een groter netwerk. Ik raak geïnspireerd door anderen en waardeer het als mensen reageren op mijn berichten. Toch heb ik met het installeren van de apps mezelf direct een tijdslimiet gesteld. Toegegeven, soms rek ik deze op, maar over het algemeen ben ik best tevreden over mijn ‘digitaal welzijn’.

Zo neem ik mijn mobiele telefoon bijna nooit mee op wandelingen. Ik heb aandacht voor mijn hond en mijn omgeving. Ik geniet van de natuur, glimlach naar anderen en zie hoe anderen in het verkeer met hun mobiel omgaan. Ik zie hoe goed ‘wij mensen’ zijn geworden in het multitasken. Fietsen, wandelen of zelfs autorijden – het kan allemaal tijdens het appen. Het is maar goed dat ik dit niet doe, zodat ik kan slalommen tussen dit appende publiek.

Ik snap de positieve kanten van de mobiele telefoon. Ik begrijp dat dit sommige mensen veiligheid biedt, een manier om ongemak te vermijden. Een moment van ontspanning. Ik voel ook de verarming die te veel gebruik van schermen met zich meebrengt. In wachtkamers is het stil. In treinen vinden weinig spontane praatjes plaats. Mijn studenten hebben steeds meer moeite met het voeren van een telefoongesprek. Tijdens pauzes wordt de mobiel gecheckt – zelfs in restaurants zitten mensen al append met elkaar aan tafel. Ik vraag me dan af – waarom?

Ik vind het heerlijk om hele dagen bereikloos te zijn. Op een retraite, in de sauna, bij een meditatiemiddag, in mijn opleiding. Zonder mobiel kom ik meer in verbinding met mezelf. Ik kan de ander beter ontmoeten, er ontstaat contact op een diepere laag. Ik voel me teleurgesteld wanneer, zodra er een pauze wordt ingelast om even ‘te ontspannen’, groepsgenoten meteen naar hun mobiel grijpen. Is dít ontspannen? Of is dit wegbewegen van jezelf, van dat wat aangeraakt mag worden, van wat in jou gezien wil worden?

Terwijl ik dit schrijf, voel ik me net een oud omaatje. Tegen de ontwikkelingen, tegen veranderingen. Ik steun de middelbare scholen die het gevecht met onze jongeren aangaan, zodat zij méér in contact kunnen komen. ‘Uit en in de kluis’. Ik pleit niet voor een algeheel mobiele telefoonverbod. Er zijn momenten waarop het heerlijk ontspannen kan zijn, zelfs verbindend kan werken. Ik pleit wel voor mobielvrije zones. Laten we in openbare ontmoetingsruimtes, en ja, ook in de openbare ruimte, onze mobiels in de jas/ tas houden. Kijk om je heen, hoor de vogeltjes fluiten. Voel de wind door je haren. Glimlach tegen een onbekend persoon. Begroet elkaar en ontwijk de poep op te stoep. Wees in het nu en besta.

Merk je dat je aan het slalommen bent tussen het onderhouden van echte verbindingen en je digitale netwerk?

Benieuwd hoe we samen jouw digitale gewoontes kunnen doorbreken?

Stuur me een bericht en laten we kijken hoe ik je kan ondersteunen in het vinden van meer rust en echte verbinding. Ik ont-moet je graag, zowel on- als offline.

Een berg verschuiven

Thu, 23 Jan 2025 20:33:35 GMT

Compleet gedissocieerd begon ik aan het gesprek. Ik zat in een mega-gevoelsherinnering. Mijn handen trilden, mijn hart bonsde in mijn lijf. Toch heb ik mijn grens aangegeven.

De heftigheid van mijn traumastuk was zichtbaar en voelbaar. Ik kon op een gegeven moment alleen nog maar praten met mijn ogen dicht. Maar ik praatte. Ik vertelde hoe de situatie voor mij gevoeld had. En dat het voor mij niet oké was.

Was het een leuk gesprek: nee. Maar ik voelde me gesteund. In eerste instantie door mezelf. Gelukkig kon de ander mij horen én zien hoe heftig het voor mij was.

Had al die heftigheid met de situatie van vorige week te maken? Zeker niet. Ik denk dat 10% met díe situatie te maken had. De rest van de spanning kwam uit mijn traumadeel en voorgaande keren dat ik hierin getriggerd werd.

Het is zo helpend (en helend) dat ik nu weet wat er bij mij gebeurd in zo'n situatie. Dat ik mezelf hier niet (meer) in afwijs. Dat ik mezelf kan steunen, troosten en voor mezelf kan zorgen, ook al is het zo veel waarin ik aangeraakt word.

Ik heb mezelf vandaag kunnen reguleren met hulpbronnen, zoals de mooie boom hierboven die ik uitgeprint mee had genomen. Ik heb gretig gebruik gemaakt van micropauzes en had veel steun aan mijn schriftelijke voorbereiding en voorbespreking met anderen. Tijdens het gesprek voelde ik mijn spanning langzaam afnemen. Al tijdens het gesprek voelde ik opluchting. De eerste zwaarte lijkt er vanaf.

Bij thuiskomt heb ik heerlijk mijn hoofd leeg gerend met Lizzie. En nu? Ik ben moe, maar voldaan. Deze blog is een mooie reflectie op vandaag en rolt vanuit flow zo uit mijn vingers. Ik ga lekker vroeg naar bed om morgen weer een stap verder te mogen zetten in de trauma- opleiding voor professionals van Centrum Puur . Ik kijk ernaar uit om twee dagen bij mensen te zijn die snappen waar ik de afgelopen 1,5 week doorheen ben gegaan. Die begrijpen hoe hoog de berg was die verschoven moest worden.

Ik ben trots op mezelf. Het was heel moeilijk, maar ik ben gebleven. Ik ben het gesprek aangegaan, en alleen daarmee ben ik voor mezelf opgekomen.

Herken jij jezelf in situaties waarin je overweldigd wordt door oude gevoelens of trauma's?

Zou je willen leren hoe je jezelf kunt ondersteunen en reguleren tijdens moeilijke momenten?

Neem gerust contact met me op om te ontdekken hoe ik jou hierin kan begeleiden. Samen werken we aan een stevigere basis, waarin je jezelf kunt dragen. Ik ont-moet je graag.

Ik ben meer dan goed genoeg

Tue, 21 Jan 2025 14:59:17 GMT

Afgelopen weekend was voor mij een reis van verbinding, speelsheid en groei. Zaterdagochtend gingen mijn man en ik een nachtje weg, naar Amsterdam. Hij had mij voor mijn verjaardag (in mei) kaartjes gegeven voor Wende in Carré. Ik heb even op het cadeau mogen wachten, maar het was het wachten meer dan waard.

Wende zette een geweldige show neer met haar voorstelling 'Vrijplaats' ! Ze wist het publiek te boeien door klein en kwetsbaar te zingen. Het volgende nummer was groots en indrukwekkend. Wende was écht aan het spelen, samen met haar toetsenist en het publiek. Ik werd geraakt door de intensiteit waarmee zij zingt, ze zet haar hele lijf in als instrument en weet zo (ik denk) iedereen in de zaal te boeien. Mijn favoriet 'Het is genoeg' mocht niet ontbreken. Wende bracht een andere versie te gehoor, nog intenser, nog kleiner, maar met dezelfde grootse boodschap die ze aan het eind zelfs fluisterde: 'het is goed, het is genoeg, ik ben meer dan goed genoeg, het is goed, meer dan genoeg, ik ben meer dan goed genoeg'.

Naast Wende genoten mijn man en ik van elkaars gezelschap en de stad Amsterdam. Het was heerlijk om weer tijd voor elkaar te hebben. Samen zochten we naar de weg door metro's en trams. We vormden een eenheid in de drukte, tussen toeristen en winkelend publiek. We maakten grapjes over dat wij uit de polder komen en die drukte niet gewend zijn. Een groot voordeel van zo'n grote stad: elk restaurant had ruime keuze in glutenvrij en koemelkvrij eten. Het was nog lekker ook!

Mijn reis naar verbinding ging zondag verder. Na een heerlijke brunch bracht mijn man mij zondagmiddag naar Haarlem, voor een middag met True Circle . Vorig jaar heb ik een diepgaande transformatie doorgemaakt op de retraite van True Circle. Ik heb mezelf op een diepere laag leren kennen. Daarnaast was het de start van een mooie vriendschap met Marianne, die er deze middag ook bij was. Het voelde goed om mensen te ontmoeten die door een vergelijkbaar proces zijn gegaan. Bij True Circle voel ik: 'alles is goed zoals het is', waardoor iedereen zichzelf mag zijn, want dat is meer dan goed genoeg.

We startten de middag met het zingen van een vrolijke mantra. We stonden in een kring, het team van True Circle danste steeds uitbundiger mee. Voor mij is vrij zingen nooit het probleem, maar bij samen dansen voel ik soms een aarzeling. Toch, met de opzwepende mantra, het gitaarspel van Lucas en het toenemende enthousiasme van de groep, voelde ik me steeds vrijer. Al dansend moest ik denken aan Wende, die zo vrij op haar podium staat.

In de ontmoetingen van afgelopen zondagmiddag, voelde ik duidelijk mijn groei van het afgelopen jaar. Een groepslid, Sophie, gaf mij terug dat ze voelde dat er een groot veld achter mij aanwezig was. Ik was verrast dat zij dit kon waarnemen. Op mijn traumaopleiding heb ik geleerd mijn aandacht bewust naar mijn stiltepunt te brengen. In dit stiltepunt ervaar ik een innerlijke rust en een focus die me helpt te aarden. Van daaruit kan ik me op een gelijkwaardige manier verbinden met anderen, terwijl ik mijn eigen gronding blijf voelen. In mijn meditaties neem ik het stiltepunt mee, inmiddels is mijn stiltepunt een eigen veld geworden. De terugkoppeling van Sophie is een krachtige bevestiging dat ik op de goede weg ben.

Na de pauze deden we een inquiry. Vraag voor vraag kwam ik dichter bij mijn grote zielsverlangen. Mijn intentie voor 2025 is duidelijk: ik wil mijn Coachpraktijk e igenlijk verder uitbouwen. Het voelt alsof ik er klaar voor ben, met een diep vertrouwen in zowel mezelf als mijn praktijk. Ik sprak ook over wat mij bezig hield. Een conflict waarbij over mijn grens gegaan was. Ik sprak mijn intentie uit voor komende week: mijn eigen grens aangeven en bij mijn eigen waarheid blijven. Op de vraag wat ik hierbij nodig had, ontving ik het antwoord dat ik hierbij 'slechts' op mijn innerlijke wijsheid hoef te vertrouwen. Dat inzicht klopt - vertrouwen in mezelf is zo belangrijk. Ik voel wat kloppend is voor mij. Ik ben mijn anker op mijn eigen pad. Ik zie nu duidelijk wat mij te doen staat. Écht vertrouwen op mijn eigen intuïtie. Ik hoef me niet hiervan te laden afleiden door mijn innerlijke criticus of meningen van anderen. Dit voelt kloppend en krachtig.

Ik ben dankbaar voor de mooie middag. Waarin ik mezelf en mijn ontwikkeling in oude én nieuwe gezichten weerspiegeld zag. Na zo'n mooie middag, wil True Circle dit soort middagen vaker gaan organiseren. Ik reageerde enthousiast met: 'Maar wel graag in Gelderland'. Sander reageerde positief- 'als jij een ruimte weet, dan komen wij wel'. Ik ken een geschikte ruimte, dus we gaan samen plannen maken. Ik voel de energie en de mogelijkheden om in deze omgeving mooie ontmoetingen te organiseren. Ja, 2025 wordt een magisch mooi jaar!

De middag werd afgesloten met het zingen van een prachtige mantra die van mij gerust veel langer had mogen duren. De mooie klanken resoneerden diep in mijn lijf, waardoor ik zelf steeds mooier ging zingen. Toen het afscheid naderde, bleven de mensen lang napraten, alsof we niet wilden dat de verbinding al verbroken zou worden. Helma zei tegen mij: 'je straalt helemaal'. Die woorden raakte mij, omdat ik dit inderdaad zo voelde. Op zo'n middag ben ik volledig in mijn kracht.

Gelukkig gingen Marianne en ik nog een hapje eten in Haarlem, zodat wij verder konden praten over de middag en alles wat ons bezighield. Marianne en ik kennen elkaar pas sinds de retraite, maar de verbinding voelt zo als vanzelfsprekend en gaat diep. Na een gezellige maaltijd en gegiebel omdat we niet wisten hoe we terug in de parkeergarage moesten komen, zette Marianne mij in Utrecht op de trein. Ik, als 'dorps meisje', tikte zo toch even 3 grote steden aan binnen 24 uur. Moe maar voldaan reisde ik terug naar huis. Klaar voor wat de nieuwe week mij gaat brengen.

Waarin mag jij meer op jezelf vertrouwen? Wat helpt jou om écht naar je innerlijke wijsheid te luisteren en daarop te handelen?

Misschien is dit het moment om een stap verder te zetten in je eigen groei. Ik wil je graag begeleiden om vanuit verbinding dieper in contact te komen met jouw innerlijke kracht. Ik ont-moet je graag.

Tot hier en niet verder

Thu, 16 Jan 2025 19:14:20 GMT

Wat een week. Ik zal je de details besparen, maar het was niet leuk, niet oké en zeer pittig. Al eerder werd ik geraakt in deze pijn. Dit gevoel (her)ken ik van vroeger, toen ik gestraft werd omdat ik voor mezelf opgekomen was. Hierdoor is het lastig voor mij om op een adequate manier mijn grenzen aan te geven. Een struggle waarin ik steeds duidelijker voel wat ik te doen heb.

Ik ben verrast door de kracht die ik in mezelf voel. Ik ben geen slachtoffer. Ik ben nu volwassen. Ik kan grenzen stellen. Ik ga grenzen stellen. Dit ging mijn grens over. Dit was niet oké.

De grens aangeven voelt als het verschuiven van een berg. Maar ik verschuif hem. Ik creëer nieuwe paden in mijn gebruikelijke patronen. Ik sta sterk en voel vertrouwen in mezelf.

Dit ben ik. Dit is mijn grens. Tot hier en niet verder.

Het verschuiven van een berg kost energie, wat maakt dat ik me naast krachtig intens moe voel. Ik ben blij en dankbaar voor mijn man en andere lieve mensen die naar mij luisteren. Ik merk dat ik niet alleen ben. Ik laat de warme knuffels van mijn man en kinderen mij wel bevallen. Ik troost mijzelf in het nu en in de zware gevoelsherinnering die deze situatie triggert.

Vandaag voel ik op de terugweg van mijn werk de zwaarte in mijzelf toenemen. Ik voel de trekkracht van mijn traumadeel. Ik voel me verdwijnen in het donker, net als vroeger. En ineens denk ik terug aan een mooie sessie die ik tijdens mijn intervisie mocht ontvangen. Daar was een magisch mooie boom mijn hulpbron. Ik bedenk: 'ik rijd zo langs het bos'. Ik twijfel niet en neem een afslag. Op mijn nette schoenen door het bos, precies wat ik nodig had. De vermoeidheid voel ik langzaam van me afglijden. In het bos kom ik tot stilte. In die stilte raakt mijn hoofd leeg.

Ik zie de druppels op de takken. Ik hoor de vogeltjes fluiten. Ontdek een slak in de bast van een oude boom. Ik kijk vanuit een licht stuk bos naar het donkere stuk. Ik zie de mist hier hangen. Ik beweeg me naar het donkere deel van het bos, en merk dat ik vanuit hier ook de lichte stukken kan zien.

Ik besluit nogmaals minimaal één keer per week naar het bos te gaan. En toch mijn oude wandelschoenen in de auto te leggen, want dat wordt poetsen vanavond.

Wanneer voelde jij voor het laatst dat iemand over jouw grens ging?

Wil je samen met mij jouw grenzen leren herkennen en oefenen hoe je deze kunt aangeven? Ik begeleid je graag, of dat nou in mijn praktijk is of tijdens een wandeling in het bos.

Voor altijd in mijn hart

Mon, 23 Dec 2024 10:25:30 GMT

Afgelopen dinsdag werd ik diep geraakt tijdens een repetitie van Vocalgroup Nootscenario. Onze vocal coach, Lisa Kézer , deed een oefening om het nummer 'In this heart' van Sinead 'o Connor nóg mooier te kunnen overbrengen. Lisa liet een een couplet meerdere malen zingen, naar elkaar luisteren en proberen dezelfde klankkleur te vinden. Er ontstond een prachtige focus in de groep, waardoor Lisa een tandje bij schakelde. Ze vroeg ons naar de intentie achter het lied 'In this heart'. Of het klopt weet ik niet, maar onze vorige zangcoach vertelde had ons verteld dat Sinead het nummer zong voor haar ongeboren kindje. Pheh, die kwam meteen binnen.

Lisa liet ons een oefening doen waarbij we een couplet meerdere malen uitspraken, vertelden aan onszelf, in het Engels, in het Nederlands. 'I will have you with me, in my arms only, for you are only, my love, my love, my love.' Ik voelde de tekst in heel mijn lijf. Ik sprak de woorden tegen mijn ongeboren kindjes. De concentratie in de groep werd nog sterker, iedereen leek in zichzelf te keren. Tot slot zongen we vanuit deze verinnerlijking het nummer nog één keer in zijn geheel.

De mooie klanken van mijn koorgenoten kwamen recht mijn hart binnen. Ik voelde mijn verdriet. Mijn stem brak tijdens het zingen, ik wilde deze mooie geraaktheid niet wegschuiven zodat ik kon doorzingen. Ik wilde dit verdriet (door-)voelen, het lied als een cadeau van mijn lieve koorgenoten aan mij ervaren.

Ik ontving alle woorden en klanken in mijn hart. Ik voelde mijn twee lieve kindjes die 10 jaar geleden niet geboren mochten worden, in mijn hart. De tranen (en ja, ook snot, erg charmant) stroomden over mijn wangen. Lisa zag mijn verdriet en kwam bij me staan. Ze legde haar handen op mijn schouders. Meteen na het nummer volgde een lange knuffel van een koorgenoot. Zo fijn om deelgenoot te zijn van zo'n warme groep, ik voel me dankbaar.

Tien jaar geleden had in korte tijd twee miskramen achter elkaar. Ik werd hier zo enorm door geraakt, uit het lood geslagen. Intens verdrietig.

Ik voelde weinig ruimte voor mijn rouw. Mijn man voelde het verdriet minder sterk dan ik, doordat hij zich nog niet zo met deze kindjes had kunnen verbinden. Andere mensen zeiden: 'Je hebt toch al twee gezonde kinderen' en 'je was nog maar zo kort zwanger'. Voor mij was de wens voor een derde kindje heel sterk. Ik voelde vanaf dag één dat ik zwanger was én droomde al verder over de maanden die komen gingen. De miskramen ervaarde ik als intens, ik voelde me schuldig (wat heb ik verkeerd gedaan) en had tijd nodig om te rouwen. Tegelijkertijd 'moest' ik door voor de andere kleintjes, een dagje Winterefteling en de intocht van Sinterklaas, terwijl ik mij zo donker voelde. Een vriend van mij snapte het. Hij zei:'deze pijn zit diep in je hart'. Dat klopte.

Nu ik tien jaar verder ben, kan ik voelen dat het niet uitmaakt of mensen om mij heen mijn rouw en verdriet begrijpen. Ik hoef niemand uit te leggen waarom dit zeer deed en nog steeds doet. Er zit geen houdbaarheidsdatum op rouw. Rouw is persoonlijk. Destijds ervaarde ik dat ik 'snel' weer door moest. 'Gewoon door'. Daarmee sloot ik onbewust mijn hart voor deze kleintjes. Deze week liet ik ze bewust dichtbij komen.

Ik luisterde aflevering 23 van de Licht op Trauma podcast van Samantha van Centrum Puur, die gaat over haar miskraam. Ik had deze aflevering overgeslagen, omdat ik voelde dat ik hier vanuit rust en ruimte naar mocht luisteren (en niet zomaar in de auto op weg naar een lesbezoek). Ik kon diep meevoelen met Samantha. Zij vertelt over haar miskraam en over de verbinding die zij ervaart met de ziel van haar dochter. Wanneer je in mijn blog geraakt wordt, raad ik je aan om ook deze aflevering te luisteren. Zorg er dan wel voor dat je dit op een rustig moment doet, waarbij je goed voor jezelf zorgt, vanuit zachtheid.

Gisteren heb ik vanuit mijn hart het nummer 'In this heart' opgenomen. Voor alle mensen die een miskraam hebben ervaren, een kindje hebben verloren, ongewenst kinderloos zijn of op een andere manier rouwen, deel ik onder dit blog de opname die ik zong vanuit mijn hart.

'I will have you with me

In my arms only

For you are only

My love, my love, my love'.

De opname is geen professionele opname. Hij komt recht uit mijn hart, die je in de vorm van trilling in mijn stem kunt horen. Het helpt mij deze opname terug te luisteren en de emotie weer toe te staan. Samantha verwoordt het mooi: 'De tranen laten vloeien. Zonder dat het tranen zijn van pijn, maar wel van geraaktheid en van heling.'

Ik ontvang mijn kleintjes in mijn hart en laat de tranen komen zolang als ze komen.

Als deze blog bij jou resoneert, weet dat je welkom bent bij mij. Om samen, vanuit zachtheid, stil te staan bij wat er was. Ik ont-moet je graag.

Het verboden woord

Tue, 17 Dec 2024 16:29:54 GMT

Deze week is 'eigenlijk' het verboden woord op Q-music. De DJ's mogen het woord niet zeggen. Een uitdaging die mij erg lastig lijkt.

Al sinds mijn coachopleiding ben ik alert wanneer mensen 'eigenlijk' zeggen. Het valt me op dat dit best vaak gebeurt. Wanneer dit gezegd wordt, klinkt er regelmatig een verlangen in door.

'Ik woon in een fijne wijk, maar eigenlijk zou ik liever in het bos wonen'.

Het kan ook zijn dat er een grens wordt aangegeven, op een ietwat voorzichtige manier:

'Eigenlijk heb ik hier geen tijd voor' , waarna je het toch gaat doen...

Mijn verbinding met dit woord is voor mij dé reden om mijn praktijk Coachpraktijk eigenlijk te noemen! Ik stel mezelf regelmatig de vraag wat ik eigenlijk wil, diep van binnen. Het starten van mijn eigen bedrijf was zo'n diepe wens. Mezelf laten zien en profileren is dat wat ik 'eigenlijk' nog niet durfde, omdat een kritisch deel in mij mezelf wijs gemaakt had dat ik hier niet goed genoeg voor was. Inmiddels kan ik duidelijk zeggen: ik ben Michelle, eigenaar van Coachpraktijk Eigenlijk!

Vandaag speelde ik mee met 'Het slimste bedrijf van Nederland' bij Q-music. Nét na 1 minuut noemde Bas van Nimwegen het verboden woord. Hij zei: 'je maakt het me ook niet makkelijk, eigenlijk doe ik mee...'

Klopt, ik maak het mijn cliënten niet makkelijk. Als je bij mij in de praktijk in Elst komt, stel ik je wel gerust. Ik bied een veilige setting, zodat je je steeds meer kunt verbinden met jouw eigenlijke delen (Sorry Bas, vandaag heb ik dit niet aan jou laten zien).

Bij 'Het slimste bedrijf' eindigde ik in de middenmoot. In mijn bedrijf zul je zeker geen 'gemiddelde begeleiding' ontvangen. Ik zal je zien, ik zal je horen en ik zal je in veiligheid begeleiden naar de diepere lagen in jouw eigenlijke zelf. Net als Bas, ben je van harte welkom bij mij in de praktijk.

Hieronder kun je het geluidsfragment terug horen, met dank aan Q-Music!

Een web vol verbindingen

Sun, 15 Dec 2024 13:06:58 GMT

Mijn weekend begon magisch. Ik nam deel aan de Singing circle van Rose Sound Alchemy bij Under the tree. Sinds mijn retraite bij True Circle zing ik regelmatig mantra's. Het zingen in een cirkel is magisch en verbindend. Ik kende de mensen in deze kring niet, toch was de sfeer al snel vertrouwd. Rosa nam ons mee in een meditatie waarna we ons geluid lieten horen. Ze vroeg ons onze stem te richten op de vaas met rozen die in het midden van de cirkel stond. Onze stemmen mengden met elkaar en werden steeds krachtiger. Rosa benoemde dat er een 'web van onze stemmen' ontstond. Dit voelde kloppend en warm.

Het beeld van 'een web van verbinding' nam ik mee in de rest van het weekend. Zaterdagochtend reed ik naar Coach College voor een inspiratiedag. Ik wist dat mijn trainingsgenootje, Louise Hensen , ook zou komen en keek ernaar uit haar weer te ontmoeten. Het terugkomen op Landgoed de Horst voelde als 'thuiskomen'. Vier jaar geleden begon mijn transformatie op deze plek. Met een gevoel van nostalgie liep ik zelfverzekerd in de voetstappen die ik eerder voorzichtig en zoekend plaatste.

Het onderwerp van de ochtend sloot niet goed bij mij aan, toch ervaarde ik de ochtend als waardevol. De warme knuffel die ik deelde met Louise, de fijne ontmoetingen met de coaches om mij heen, het besef dat de zaal waarin ik zat de plek was waar ik mijn allereerste training bij Coach College heb gehad. In deze tijdlijn voelde ik een web van verbinding.

Tijdens de lunch hebben Louise en ik samen met een andere coach gepraat over onze praktijk. Fijn om te ervaren dat Louise en ik 'meteen verder gingen waar we gebleven waren'. Alsof we elkaar vorige maand nog gezien hadden in plaats van 1,5 jaar geleden. Ik vertelde over mijn opleiding bij Centrum Puur . Terwijl ik mij hoorde vertellen, voelde ik de verbinding met mijzelf. Ik ben zelfverzekerd, vol vertrouwen in mijn praktijk en mijn ontwikkeling. Louise gaf mij het compliment dat mijn website en mijn blogs zo kloppend en echt zijn. Passend bij wie ik ben. Mooi om deze bevestiging te ontvangen, dankjewel Louise.

Na de pauze gingen we verder met Kat Mertens , bosbadgids en oprichter van Econidra. Bij binnenkomst ontvingen we allemaal een 'silent disco'- koptelefoon. Kat vertelde over haar passie, en legde helder en rustig uit waarom onze verbinding met de natuur zo belangrijk is. Wat zij vertelde resoneerde diep bij mij. Gelukkig werd de theorie al snel in praktijk gebracht. We gingen naar buiten, naar het bos. Er liepen 80 mensen met koptelefoons over het landgoed. Verbonden in stilte.

In het bos nodigde Kat ons uit een plek te zoeken. Ik vond een boom aan de rand van de groep. Met haar rustige stem maakte Kat ons bewust van onze zintuigen in combinatie met de natuur. Ik voelde de frisse wind op mijn gezicht. Ik rook de boslucht en hoorde de vogeltjes tjilpen. Na deze fijne meditatie mochten we 20 minuten in stilte in het bos zijn. Zijn bij wat mij opviel. Uit mijn hoofd, in verbinding met mezelf en het bos.

Er kwamen verschillende dingen op mijn pad. Ik liet mij leiden naar dat wat mij opviel, wat bij mij resoneerde. Ik stond stil op verschillende plekken, raakte ze aan, voelde van binnen, keek. Ik zag een dennenappel waarop twee minuscuul kleine paddenstoelen groeiden. 'Alles is met elkaar in verbinding', dacht ik. Ik vond een prachtig veertje dat zacht aanvoelde. Kort daarna zag ik er nog twee, ik nam de drie veertjes op mijn hand en dacht aan mijn drie lieve kinderen. De veertjes nam ik mee naar huis en liggen nu in mijn praktijk, als herinnering aan deze verbinding met de natuur. De bosbad-mini-sessie werd afgesloten met een prachtige ceremonie, in een cirkel van verbonden mensen.

Na deze ceremonie liepen we terug naar de zaal. Waar anderen om mij heen meteen begonnen te kletsen, bleef ik in stilte. Ik kwam een bord tegen met de spreuk: 'zullen we net zo lang stil zijn als er gesproken is, voordat iemand weer spreekt'? en moest grinniken.

Bij de naborrel kletste ik vrijuit met andere coaches die ik nog nooit ontmoet had. Ik ervaarde geen verlegenheid, maar verbinding. Vanuit verbinding met mezelf, volledige verbinding met wat ik doe ervaarde ik een prettige verbinding met anderen. Ik breidde mijn web aan verbindingen uit en merkte dat wat ik vertelde over mijn praktijk en mijn opleiding resoneerde bij anderen.

Ik kon niet naar huis gaan zonder Louise nog gesproken te hebben. We hadden het over onze opleidingsgroep en hoe jammer het is dat ons contact, ondanks de goede voornemens, toch wat verwaterd. Louise zei: 'maar in mijn hart is die verbinding er nog steeds'. Dat klopt voor mij ook. In mijn praktijk heb ik nog steeds de stenen liggen die mij herinneren aan deze fijne groep. Ik weet dat ik deze lieve mensen altijd kan benaderen, het web is wellicht wat vager geworden, maar bestaat nog steeds.

Na een fijn feest met mijn lieve buurtjes, sluit ik dit weekend vol verbinding af met mijn lieve gezin. Het web mag even wat kleiner zijn, naar binnen gericht. Ik voel me dankbaar en rijk met zoveel mooie verbindingen in mezelf en om mij heen.

Wil jij samen met mij ontdekken hoe jij de verbinding met jezelf kan herstellen? Om vanuit heelheid de verbinding met anderen aan te kunnen gaan? Ik ont-moet je graag in een warme verbinding.

Van twijfel naar vertrouwen

Tue, 03 Dec 2024 14:21:41 GMT

Soms voel ik het zo duidelijk. Ik voel me geaard, verankerd en ik weet, voel dat ik op mijn pad ben. Ik krijg energie van werken aan mijn praktijk. Ik voel me stralen als ik vertel over mijn coachsessies. Ik voel me gegrond en in verbinding wanneer ik iemand op een diepere laag ontmoet. Ik voel dat ik mag vertrouwen in mijn missie: mensen begeleiden op weg naar wie ze e igenlijk zijn. Er gaan mooie dingen op mijn pad komen, mijn wensen gaan uitkomen, zo lang als ik er zelf in vertrouw.

Maar dan voel ik twijfel, angst zelfs. 'Wat als...' Wanneer ik afstem op mijn innerlijke criticus, de stem die zegt: 'maar wat als', dan hoor ik als onderliggende boodschap: 'wat als ik niet goed genoeg ben'. Deze boodschap heb ik als kind regelmatig gevoeld. Deze boodschap werd een overtuiging, waardoor ik mezelf heb teruggetrokken.

Een stukje in mij wil mij klein houden, mij beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Ik ben dit deel in mij dankbaar, het heeft mij gebracht waar ik nu ben, het heeft mij veilig gehouden en beschermd. Ik merk dat het deel mij niet meer dient. Ik ben nu veilig, ik ben nu volwassen. Ik mag voor mezelf gaan staan. Ik kan écht op mezelf te vertrouwen.

Wanneer ik goed in mijn vel zit, kan ik mijn twijfels vanuit mildheid beschouwen. De laatste paar weken voel ik me uit balans. Komend weekend is de sterfdag van mijn vader, wat veel in mij losmaakt. Ik probeer hierin lief voor mezelf te zijn, mild en de emoties toe te laten zoals ze komen. Ik slaap minder goed, ben uit balans en de twijfels 'hakken hard op me in'. Gedachten proberen mij ervan te overtuigen dat ik te moe, emotioneel of niet goed genoeg ben om in mijn praktijk te investeren.

Over 1,5 week organiseer ik een Sharing Circle. Het werken aan deze bijeenkomst geeft mij veel energie. Toen ik de Sharing Circle op Hipsy plaatste, stuiterde ik mijn huis door. Mijn volwassen deel weet dat ik een veilige, warme kring kan begeleiden. Een angstig deel in mij zegt: 'wie ben jij om zo'n kring te leiden?', een voorzichtig deel in mij zegt: 'kun je de bijeenkomst niet beter verplaatsen?', 'wat als het niet goed genoeg gaat?'

Ik heb lang gewerkt om mijn drijfveer 'perfect zijn' los te laten. Een stukje van mij kan balen dat deze drijfveer nu weer 'op-plopt'. Blijkbaar mag ik nog een laagje dieper in het loslaten van dit stuk. Dus keer ik naar mezelf.

Ik ga zitten met mezelf. Met alles wat er speelt. Ik keer naar binnen, naar mijn stiltepunt, mijn anker. Ik laat de wereld los- en dan voel ik het. Vertrouwen.

Op zondag 15 december organiseer ik een Sharing Circle over het thema Vertrouwen. Wordt het perfect? Ik hoop het niet.

Ik heb er vertrouwen in dat de juiste mensen mogen komen om elkaar te ont-moeten en samen twijfels te mogen doorvoelen en wie weet zelfs mogen loslaten. Spreekt jou dit aan? Je bent welkom met alles in jou, zowel de delen in jou die zeggen: 'ja, fijn', als jouw voorzichtige delen.

Meer informatie over de Sharing Circle vind je hier.

Mijn hart verwarmen

Sun, 10 Nov 2024 16:33:58 GMT

"Het voelt alsof er een koud randje om jouw hart zit"

Heel voorzichtig en liefdevol sprak Samantha van Centrum Puur deze woorden tegen mij uit. 'Herken je dat?', vroeg ze. Ja, dat herken ik. Ik herken dat er veel kou/ kilte in mijn vrouwenlijn voorkomt. Ik weet dat ik zelf in de kou/ verharding heb gezeten. Ik weet ook dat ik er al grotendeels uit ben. Maar als Samantha dit zo mooi kan voelen, is er blijkbaar nog een restant aanwezig in mij. Het raakt me, Samantha begeleidt me er zacht en in verbinding naartoe. Ik voel me gezien, gesteund, gehoord, erkent. Gedragen door mijn opleidingsgroep die meekijkt. Het moment waarop ik zelf in contact kan komen met Samantha en mijn eigen warmte, voel ik geborgenheid om mij heen komen. Ik voel me gedragen, geborgen in mezelf en daarmee voel ik ook mijn eigen kracht.

Wanneer ik terug op mijn plek zit, kan ik het koude randje om mijn hart voelen. Dankbaar dat ik kan voelen dat mijn hart niet volledig open is. Een stukje van mij is nog verkild. Een lange tijd heb ik niet doorgehad dat nog niet alles in mij ontdooit was. Ik was hiervan gedissocieerd.

Zoals altijd wanneer ik een diepgaand inzicht krijgt, voelde ik me enorm geaard en gegrond. Ik 'snap' mezelf weer een stukje beter. Ik weet ook wat mij te doen staat - ik mag liefdevol mijn hart gaan openen/ verwarmen. Ik voel ook dat ik dit kan.

Een deel van mij wat controle wil uitoefenen, heeft de neiging een stappenplan te maken. Dagelijks oefeningen doen, 3 keer per dag mijn hand op mijn hart leggen, vanuit mijn hart meezingen met muziek. 'Stop', ik wil dit niet 'aanpakken vanuit moeten'. Ik kies ervoor te vertragen en te zijn met wat er is. Ik vraag mezelf van tijd tot tijd, wat kan ik nu doen om bij mijn hart te zijn?

Gisteravond was dat fijne muziek luisteren en tegen mijn man aanhangen met mijn lieve kat op schoot. Vanochtend was dat met aandacht naar mijn hart gaan om te voelen wat er te voelen is. Tijdens het hardlopen heb ik 'bewust de warmte' in mijn steeds sneller kloppende hart gevoeld. Lekker warm douchen en genieten van de stralen op mijn rug. Mezelf extra lang in de spiegel aangekeken, en mijn zelf hierin echt gezien. Vanmiddag een fijne boswandeling gemaakt en genoten van het zachte weer en de mooie herfstkleuren. 'Het komt wel goed met dat hart van mij' voel ik.

Een aantal weken geleden schreef ik het blog " Hoe houd je je hart open, voor alles in jou "? Toen ik dat blog schreef, dacht ik dat mijn hart open was. Een klein, kritisch stukje van mij, 'baalt' dat ik mijn hart nog niet 'gefikst' hebt. Het volwassen deel in mij weet goed dat heling niet in één rechte lijn verloopt. Het zijn golven die komen en gaan. Ik weet dat ik momenten heb ervaren waarin mijn hart volledig warm en open is. Tijdens retraites of ademsessies kom ik regelmatig bij dit gevoel. Als ik me met mijn kinderen verbindt, stroomt de liefde tussen ons vrijuit. Deze ervaringen sterken me, geven me vertrouwen in mijn mogelijkheid om het kille randje te laten smelten. Ik besef hoe ver mijn herstel al is, ik waardeer ontzettend hoeveel ik al heb bereikt.

In het boek 'Complexe PTSS' van Pete Walker (ik ben inmiddels een stukje verder in het boek) staan een aantal onderwerpen vermeld om stapsgewijze verbetering op te merken. Ik herken me in veel van deze stappen. Ik 'schiet' bijna niet meer in een vlucht- of vechtreactie, mijn innerlijke criticus heeft een zachtere stem gekregen. Ik herken emotionele flashbacks en kan ervoor kiezen hier niet volledig in te verdwijnen. Ik ben tevreden over mezelf en voel me zelfs goed over mezelf wanneer ik wordt afgewezen. Dit opschrijvend merk ik dat ik heel trots ben op mezelf. Het is normaal dat mijn traumadelen blijven opspelen. Er is geen 'quick fix'. Maar ik werk aan mezelf en ik blijf aan mezelf werken. En dat is alles wat ik voor mezelf kan doen.

De komende weken blijf ik mijn hart volgen. Ik zal hierbij uitreiken naar mijn gezin, familie en vrienden. Het koude randje rondom mijn hart neem ik mee in oefeningen, in mijn opleidingsdagen, in meditaties en ademflow, in het zingen, in intervisies of in supervisie. Ik heb geleerd dat ik het niet meer alleen hoef te doen. Dat besef geeft mij een warm gevoel in mijn hart.

Wil jij samen met mij ontdekken wat jouw hart jou wil vertellen? Ik luister/ voel graag met je mee. Je bent welkom met alles in jou in mijn praktijk in Elst.

Ik zie jouw/ mijn verdriet

Tue, 05 Nov 2024 15:37:16 GMT

Verdriet...

Mijn jongste dochter was zo verdrietig.

Zo teleurgesteld dat het pijn deed.

Huilend zat ze op de bank, ingestort, brullend.

We willen onze kinderen behoeden voor dit soort pijn. Helaas kan dat niet altijd.

Wat konden wij wel doen? Haar troosten, zien, knuffelen, comfort bieden. De beweging die in haar lichaam zat toelaten, uitvergroten. Haar verdriet serieus nemen. 'Ja, jij mag 's nachts bij ons in bed'. Lekker onder de verzwaringsdeken. De volgende dag een dag mama tanken, vertroeteld worden met aandacht en gezelligheid. Nog een keer huilen, heerlijk geknuffeld.

's Avonds haar verhaal kunnen doen bij familie. En toen was ze er weer.

Mijn lieve, slimme, gevoelige, prachtige dochter. Wat kan zij haar verdriet goed toelaten en doorvoelen. Wat ben ik trots op haar.

En ik? Ook ik was verdrietig. Geraakt door de vervelende situatie. Ik had een flinke dosis zelfzorg nodig. Die heb ik mezelf gegeven. Onder andere door onderstaand gedicht te schrijven:

Ook is was zo verdrietig.

Zo teleurgesteld dat het pijn deed.

Nadat ik voor mijn dochter had gezorgd, was ik aan de beurt. Ik voelde de trekkracht van datgeen wat gebeurd was. De zwaarte, het donker. Wat kon ik voor mezelf doen?

Mezelf troosten, zien, laten knuffelen, mezelf comfort bie d en . Verstillen. De beweging die in mijn lichaam zat toelaten, uitvergroten. Mijn verdriet serieus nemen. D e volgende nacht lag ik l ekker onder de verzwaringsdeken. Een hele dag ' mezelf tanken', zijn bij de zware golf die over me heen spoelde. Nog een k eer huilen, heerlijk geknuffeld met mijn man en kinderen. Mijn verhaal kunnen doen bij vrienden en familie. En nu ben ik er weer.

Mijn lieve, slimme, gevoelige, prachtige ik. Wat kan ik mijn pijn goed toelaten en doorvoelen. Wat ben ik trots op mij.

Kan jij zijn bij wat er is? De pijn en het verdriet van een gebeurtenis toelaten en doorvoelen? Kun jij erop vertrouwen dat als je meegaat in die donkere golf, tijd neemt om te vertragen, om te voelen wat de golf jou te vertellen heeft, deze golf vanzelf in grootte en snelheid afneemt? Om te veranderen in kabbelend water, waar zelfs een lichtje op schijnt? Je bent welkom in mijn praktijk om samen te voelen wat er leeft in jou.

Hoe houd je je hart open? Voor álles in jou?

Sat, 19 Oct 2024 15:58:55 GMT

“Schrijf 5 positieve dingen op die je vanochtend hebt gedaan.” Zo begon een studiedag. De goedbedoelde incheck die mijn collega had bedacht, riep weerstand bij me op. Ik had slecht geslapen, voelde me moe. Hierdoor was ik net iets te lang in bed blijven liggen, waardoor ik had moeten haasten om op tijd op de studiedag te verschijnen. Natuurlijk snapte ik de intentie – inzoomen op dat wat goed gaat, maar die ochtend had ik daar ‘gewoon ff geen zin in’. Er leek geen ruimte te zijn voor mijn ‘echte’ gevoel. Ik ervaarde dat van mij verwacht werd dat ik meeging in de positieve flow.

Voor mijn trauma-opleiding ben ik het boek ‘Complexe PTSS’ van Pete Walker aan het lezen. Het boek grijpt me, ik voel veel herkenning. Om goed te verwerken wat ik lees, neem ik bewust pauze van het boek. Ik neem de tijd om wat ik heb gelezen door me heen te laten gaan, zodat ik erop kan kauwen, reflecteren en eruit kan halen wat er voor mij in zit.

Ik bleef hangen op de paragrafen ‘emotioneel helen’ en ‘je emotionele natuur herstellen’. Pete beschrijft dat in onze cultuur alleen positieve emoties worden goedgekeurd of toegestaan. Dit herken ik. Een lachend kind is ‘oh zo schattig’ en de gangmaker op een feestje een graag geziene gast. Van het kind wat zich terugtrekt, wordt niet snel gezegd dat het ‘zo knap is dat dit kind ruimte neemt voor zichzelf’. Verdriet wordt afgekapt met ‘droog je tranen’, of als onprofessioneel bestempeld. Boosheid tonen lijkt in deze cultuur helemaal taboe.

Wat is dat in ons dat wij de neiging hebben naar het positieve toe te willen bewegen? Elkaar de mooie, ‘instagramwaardige’ kanten van het leven te laten zien? Vast willen houden aan fijne gevoelens, fijne periodes, waarbij we donkere gevoelens wegstoppen, negeren of ontkennen? Ik heb het lange tijd gedaan. Mijn emoties aangepast aan de verwachtingen van mijn ouders, mijn familie, mijn klasgenoten, collega’s…. Ik was mezelf helemaal kwijt, ik wist niet meer wat ík eigenlijk voelde, wilde, wenste.

In mijn coachopleiding werd ik gegrepen door het begrip ‘polariteiten’. Alles hangt met elkaar samen, licht kan niet zonder donker, yin kan niet zonder yang, positiviteit kan niet zonder negativiteit. Je op een uiterste begeven, maakt dat je het andere uiterste buitensluit, vergeet… Je bent niet héél wanneer je wegblijft van de negatieve kanten in jezelf. Pete schrijft: ‘het is heel menselijk en gezond om stemmingswisselingen te hebben tussen uitersten, zoals gelukkig en verdrietig, … dapper en bang, vergevingsgezindheid en verwijtend.”

Het vermijden van de negatieve tegenpool, kan volgens Pete Walker leiden tot uitputting en verstrikking in dat gevoel wat je probeert te vermijden. Daarnaast noemt hij verdringing van alle negatieve gevoelens, waardoor je emotioneel vlak wordt, als mogelijk gevolg. Vermijding van negativiteit kan dus leiden tot allerlei lichamelijke of emotionele klachten.

Als je leeft zonder aandacht te geven aan negatieve gevoelens, leef je dan écht?

De laatste jaren heb ik veel tijd besteed aan het onderzoeken van mijn negatieve emoties. In deze blog kan je daar meer over lezen. De rouw die ik ervaarde rondom het verlies van mijn schoonvader kon ik niet delen met mijn collega’s. Ik heb dit geprobeerd, omdat ik open wilde zijn over hoe het met mij gaat en weg wilde blijven bij de oppervlakkige ‘ja goed hoor’. Eén collega vroeg mij een maand na het overlijden van mijn schoonvader ‘of ik niet naar een therapeut moest als mijn verdriet zo lang bleef hangen’. Au! Ik voelde geen erkenning voor mijn verdriet. Dit voelde eenzaam.

Negatieve kanten horen bij het leven. Juist het daarbij stil staan, hebben mij doen opveren waardoor ik inmiddels kan zeggen dat ik emotioneel in balans ben. Over het algemeen genomen dan, want emotionele uitschieters zullen gezien mijn traumaverleden altijd kunnen gebeuren. Maar ook die ‘negatieve momenten’ mogen er zijn, maken mij wie ik ben, bekijk ik vanuit liefde en mildheid waarna ik mezelf geef wat ik nodig heb. Die knuffel, dat fijne warme bad, of die fijne wandeling in de natuur. Ik ben mezelf. Ik ben ‘heel’, want zonder die negatieve emoties bén ik niet volledigl en wijs ik delen van mezelf af.

Pete Walker schrijft: “Mensen die hun verdriet niet voelen, hebben het vaak niet in de gaten als ze op een onrechtvaardige manier worden buitengesloten, en zij die hun normale boze of bevreesde reactie op mishandeling niet kunnen voelen, lopen vaak het gevaar die mishandeling zonder enig protest te ondergaan’. Het is dus nodig om de ‘negatieve’ gevoelens te kunnen voelen. Daardoor kun je beter voor jezelf opkomen. Door zelf in contact te zijn met mijn gevoelswereld, heb ik leren voelen waar mijn grenzen liggen. Kan ik steeds beter voor mezelf zorgen.

Ik leer mijn kinderen dat negatieve gevoelens bij het leven horen. We maken ze bespreekbaar. Alles in hén doet ertoe en mag er zijn. Fouten mogen gemaakt worden en worden vanuit nieuwsgierigheid met elkaar besproken. Door mijn kinderen leer ik mee, leer ik dat ik niet zo streng voor mezelf hoef te zijn als dingen niet lukken. Niet boos op mezelf hoef te zijn als ik moe ben. Mild te zijn als ik een ‘flippie’ heb. Pete Walker zegt: “de kwaliteit van onze emotionele intelligentie blijkt uit de mate waarin we al onze gevoelens accepteren zonder er automatisch van te dissociëren of ze te uiten op een manier waarmee we onszelf of andere pijn doen”. Én: “een andere manier om dit te verwoorden is dat ik zoveel eigenwaarde heb dat ik mijn hart openhoud voor mezelf in al mijn gemoedstoestanden”.

Wat mooi. Wat raakt die zin mij. Zoveel eigenwaarde, een open hart, voor mezelf, voor mezelf in elke vorm. Met een open hart heb ik deze blog geschreven. Ik gun ieder van jullie een open hart voor jezelf. Zodat je liefdevol naar jezelf kunt kijken, zelfs op momenten waarop je ‘uit de bocht vliegt’.

Wil je samen met mij ontdekken hoe jij je hart open kunt houden? Je bent welkom bij Coachpraktijk Eigenlijk in Elst met al jouw gemoedstoestanden.

Zijn bij wat er is

Tue, 08 Oct 2024 11:08:06 GMT

Kun jij, net als ik, zijn bij wat er is?

Wij kennen allemaal het gevoel van alleen zijn. En dan bedoel ik niet ‘het alleen’ waarin het soms lekker kan zijn om even tijd voor jezelf te hebben. Ik bedoel het gevoel van alleen zijn in het donker, van eenzaamheid, verlorenheid.

Ik ken dat gevoel goed. Ik voelde me lange tijd alleen. Onbegrepen, ongezien. Ik groeide onzichtbaar op. Ik fantaseerde als kind dat ik in een droomwereld leefde en dat ik wakker zou worden in een omgeving waarin ik geborgenheid, veiligheid en warmte kende. Maar ik werd wakker en voelde me niet op mijn plaats. Alleen. Niet begrepen.

Lange tijd heb ik mij aangepast aan mijn omgeving. Gezorgd dat ik niet opviel, geprobeerd erbij te horen. Ik was op zoek naar herkenning in anderen. Ik was op zoek naar erkenning van anderen. En deze vond ik niet of niet langdurig.

Steeds maar weer die teleurstelling, die diepe geraaktheid. Dat gevoel van alleen zijn, eenzaam en donker. Ik deed veel voor anderen, voelde aan wat zij van mij nodig hadden en gaf dit. Ik gaf zoveel. Ik gaf mezelf weg. En kreeg er weinig voor terug. Want de anderen konden niet wat ik wel kon – haarfijn aanvoelen wat zij nodig hadden. Anderen voelden mij niet aan, keken niet voorbij mijn glimlach en begrepen niet hoe eenzaam mijn diepe diepte was. Soms maakte ik een sprong als een kat in het nauw, ‘geef je dan niet om mij’? Anderen schrokken ervan, noemden mij fel en verbraken uiteindelijk het contact. ‘Meedogenloos hard’ werd ik ook wel eens genoemd. Wat voor mij niet klopte, want ik was zo ontzettend zacht en ik wilde zo niet hetzelfde zijn als de hardheid en bevrorenheid die binnen mijn familiesysteem veel voorkwam.

Maar eenzaam was het wel. Meedogenloos eenzaam, zo alleen, zo ontzettend verdrietig alleen. Wie ziet mij? Wie troost mij? Wie is er voor mij?

Toen ik 5 jaar geleden aan mijn coachopleiding begon, had mijn trainer Petra van Houtum mij al snel in de gaten. Zij liet mij inzien dat de erkenning die ik bij anderen zocht, nooit genoeg zou zijn. ‘Het heeft alles te maken met de erkenning die je voor jezelf voelt’ zei ze. En dat klopte, dat was zo ontzettend raak. Al jaren was ik bezig met zorgen voor anderen. Ik had er mijn beroep van gemaakt en zorgde goed voor mijn leerlingen en collega's. Ik zorgde voor anderen, en daarmee zorgde ik niet goed voor mijzelf. Ik kende mijzelf niet eens meer.

Geïnspireerd ging ik op zoek naar mezelf. Er waren momenten waarop ik glimpen van mezelf opving. Als ik aan het zingen was bijvoorbeeld, of in contact met mijn lieve kinderen. Echt mij zijn, écht mij zien, écht voelen wat ik eigenlijk nodig heb.

Het is een lange weg geweest, waarbij ik veel in contact ben geweest met mijn eenzame gevoelens. Ik heb ervaren hoe diep mijn dieptes gaan. Ik kan zijn bij mijn donker. Ik kan zijn bij mijn donker zónder erin te verdwijnen.

Ik heb geleerd om liefdevol te kijken naar mijn donkere kanten. Ik kan mijn innerlijke delen, die onder het donker lagen verscholen, zien en erkennen. Ik kan ze troost en comfort bieden, waardoor de 'meedogenloos harde' delen heel langzaam hebben kunnen verzachten.

Mijn weg is een lange weg geweest, maar hier ben ik. Ik ben zacht en krachtig, ik kan mijzelf laten zien. Ik hoef mezelf niet meer klein of groot te maken, ik mag gaan staan. Ik ben niet alleen. Met de erkenning die ik nu voor mezelf voel, is mijn gevoel van eenzaamheid (grotendeels) verdwenen.

Het gevoel van alleen zijn wordt gedeeld door zoveel anderen. Zoveel mensen kennen het gevoel van eenzaamheid, van donker. We leren deze gevoelens uit de weg te gaan, weg te stoppen, een mooi filter over te gooien zodat je er weer ‘oh zo happy’ uit ziet. Onze kinderen groeien op met deze ‘fake’ situatie. Ik wil dat dat stopt. Ik wil dat mensen kunnen zijn wie ze zijn. Welk antwoord geef jij op de vraag: “hoe gaat het met je”? Ben je dan eerlijk? En als jij deze vraag stelt aan een ander, wil je het antwoord dan écht horen?

Zijn bij alles wat er is, hoe doe je dat?

- Sta emoties toe wanneer je ze voelt. Kun je ze echt niet op dat moment toelaten, spreek dan met jezelf af wanneer je dat later op die dag wel doet. Geef dan de ruimte aan jezelf. Voel wat er gevoeld mag worden en wijs je emoties niet af. Wees lief voor jezelf en troost jezelf. Of reik uit naar die lieve persoon waarvan jij weet dat hij of zij er voor jou kan zijn. Maar wees dan wel duidelijk in wat je nodig hebt. Een ander kan dat mischien niet zo goed aanvoelen als dat jij dat kan bij een ander. “Ik heb het nodig dat je naar me luistert zonder me te onderbreken”, of “wil je me een lange knuffel geven”?

- Neem je lichaamssignalen serieus. Die spanning in je schouders, dat krappe gevoel in jouw maagstreek, die klemmende kaken – het zijn signalen van jouw lijf. Niet iets om overheen te stappen, te dempen met pijnstilling en dóór te knallen. Kan jij vertragen, je op je adem richten en voelen wat jouw lijf jou wil vertellen? Neem jij hier de tijd voor gedurende je werkdag of bij het managen van je gezin?

- Doe dingen waar je écht blij van wordt. Ik word écht blij van creatief bezig zijn. Toen ik in mijn overleefstand stond, tekende of schilderde ik bijna niet meer. Ik schreef nauwelijks, terwijl het voor mij zo helpend is bij het ordenen van mijn gedachten. Door meer tijd te nemen voor het creatieve deel in mij, kon er ruimte ontstaan. Tijdens het tekenen kom ik tot inzichten. Al schrijvend vind ik een uitweg uit wirwar van gedachten. En daarna is er rust. Daarna is er lucht. Daarna is er licht.

In mijn coachsessies leer ik je vertragen en te luisteren naar alles wat er eigenlijk bij jou speelt. Wat er in jou gevoeld mag worden. Met mijn rustige manier van zijn, de veilige ruimte die mijn praktijk biedt en mijn luisterend oor bied ik jou ruimte. Ruimte om te zijn bij alles wat er is, waardoor delen in jou stapje voor stapje een klein beetje kunnen ontdooien. Laten we samen een lichtje schijnen op deze delen in jou. Jij bepaalt hoe fel dit lichtje is, dit mag een waakvlammetje zijn.

Wees welkom!

Een herfstige herfst

Tue, 01 Oct 2024 08:01:09 GMT

Kun jij zijn met dat wat er is?

Sinds half september hoor ik ze. Van die geluiden, misschien ken je ze wel… ‘Dit is de laatste mooie dag, dadelijk wordt het weer koud’. ‘Vanaf morgen gaat het alleen nog maar regenen’. ‘Hopelijk wordt het niet net zo’n verschrikkelijke herfst als vorig jaar’. Het is om gek van te worden.

Niet de weersomslag zelf, eigenlijk houd ik best van het herfstige weer. Ik geniet van de wind die door mijn haren waait. De natuur is prachtig deze tijd van het jaar! Ik zoek gezelligheid op met vrienden en familie. Lekker op de bank met een goed boek, hond of kat erbij. Ik kan de herfst wel hebben.

Wat mij opvalt is hoeveel waarde mensen hechten aan de weersvoorspellingen. Met de komst van de weerapps lijken de weersvoorspellingen steeds belangrijker geworden. ‘Wat doe je aan, wat neem je mee, gaan we wel of niet ergens naartoe?’ De weerapp controleert een groot deel van ons (gezins-) leven. Ik merk dat ik er kriegel van word.

Waar is de spontaniteit? Het overvallen worden door onverwachte gebeurtenissen? Het leven in het nu, in plaats van bezig te zijn met wat (wel of niet) komen gaat. Hoe leuk is het om ergens te moeten schuilen voor de regen? Met het hele gezin onder een grote boom wachten tot de ergste regen voorbij trekt, bij terugkomst samen warme chocomelk drinken – dat zijn herinneringen die blijven.

De voorspellingen zijn vaak onjuist. Ik heb anderhalve week gehoord dat ‘dit echt het laatste zonnetje was’. Toch heb ik de zon bijna dagelijks gezien. In de herfst geniet ik nóg bewuster van de zonnestralen. En als ik dan zo zit, komt er regelmatig iemand die zegt: “geniet er nog maar even van, zometeen gaat het weer regenen”.

Dat wil ik dus echt niet horen. Laat mij genieten van die heerlijke zon, laat mij de zonnestralen op mijn gezicht voelen. Ik wil niet bezig zijn met de regen van later. Ik wil nú zijn, met dit zonnetje.

In de zomer was het al even erg. Mensen om me heen waren verrast dat we in Nederland bleven. ‘Het weer wordt niet zo best’ en ‘ben je niet bang voor slecht weer?’. Nou, dat was ik niet, ik had vooral zin in de vakantie. Ik merkte wel dat er door deze opmerkingen wat twijfel ontstond bij mij. Mijn vakantie-voorpret drukten. Nergens voor nodig, want we hadden een heerlijke vakantie, we hebben nauwelijks regen gehad en vooral genoten van de prachtige natuur. En natuurlijk werd ik twee keer overvallen door een flinke bui. So what.

Ik kijk steeds minder op de weerapp. Ik hoef niet te weten of het over twee weken beter weer wordt of niet. Ik neem het weer zoals het komt. ‘Weer is maar weer’, zei een oud-collega van mij altijd. Dat klopt! Waarom maken wij het weer zo belangrijk? Wie zijn wij dat wij het weer en weersvoorspellingen zo’n controle laten uitoefenen op ons leven? We kunnen het daarmee niet veranderen. Dat willen we niet eens, want zonder herfst is er geen vernieuwing.

Kunnen we de herfst accepteren voor wat het is? Het is een gegeven dat het in de herfst regent en waait. De herfst brengt ook eikels, kastanjes en verkleurde blaadjes aan (en naast) de bomen. Prachtige zonsopkomsten met mistige velden. Chocolademelk, pompoensoep, lekker badderen met kaarsjes, knuffelen met de kat die vaker binnen is. De herfst hoort bij de cyclus van het jaar. Het heeft geen enkele zin om je hiertegen te verzetten.

Zoals de boom de blaadjes los laat, kunnen wij hopelijk ons verzet loslaten. Mocht je mij zien genieten van een heerlijk zonnetje- want hij is er echt, ook in de herfst- laat mij dan lekker genieten. Of kom naast me staan, dan genieten we samen.

Waar deze blog over verzet tegen de herfst gaat, zie ik een analogie met donkere periodes in het leven. Vermoeidheid, ziekte, stress, spanning, rouw – voorbeelden van zaken waar mensen van weg lijken te willen bewegen. We hebben de neiging deze gevoelens te vermijden of ontkennen, zowel bij onszelf als bij de ander. Daarmee gaan we een deel van onszelf uit de weg. Onze angstige, verdrietige delen zijn er niet voor niets. Ook in die delen zijn er lichtpuntjes. De herfst geeft ruimte om naar binnen te keren. Het kan confronterend zijn om te zijn met wat er in jou leeft. Als je hierbij behoefte hebt aan steun en begeleiding, weet mij dan te vinden. Ik zal naast je zijn in het donker én in het licht. Ik wens iedereen een herfstige herfst.

Kun jij in het moment zijn, of ben je vooral bezig met wat er nog komen gaat?

Geniet jij van het zonnetje, of ben je bezig met het vermijden van de regen die nog komen gaat?

Neem contact met mij op als je de lichtpunten in jezelf wilt ont-dekken.

Ga maar staan

Wed, 18 Sep 2024 12:11:22 GMT

Leven vanuit flow

Leven vanuit flow, dat was de intentie die ik met Pasen uitsprak en aan het vuur gaf tijdens de retraite van True Circle . Inmiddels kan ik zeggen dat ik de flow veel vaker ervaar. Flow is lekker, flow is heerlijk. Flow maakt dat dingen 'als vanzelf gaan'. Flow is 'een ja volgen' maar ook 'mijn innerlijke nee respecteren'.

Vanochtend was ik aan het wandelen met mijn lieve hond Lizzie. Ik liep rechtdoor en moest ineens denken aan 'het rondje om de waterplas' naast de Ceintuurbaan in Elst. Ik dacht: 'oké, dan loop ik die kant op'. Ik liep terug en vervolgde mijn weg. Toen ik aankwam bij deze natuurplas, zag ik een prachtige witte reiger.

De reiger stond fier rechtop. Doordat hij in een dun laagje water stond, werd zijn volledige lengte weerspiegeld in het water. Boven en onder bijna gelijk, al was de weerspiegeling iets waziger door het licht kabbelende water. De reiger stond lang stil, bewegingloos. Zijn (of haar?) blik gericht op haar doel. Muisstil, gefocust. Af en toe 'dook ze onder water' om daarna weer rechtop te komen staan.

Door de witte reiger dacht ik aan mijn eigen pad. Wat kon ik leren van dit mooie dier dat ik niet gezien zou hebben als ik die ochtend niet van mijn geijkte pad was afgeweken?

- hoe mooi ik ben als ik voor mezelf ga staan, fier rechtop;

- dat het goed is om af en toe onder te duiken om de binnenwereld te bekijken;

- doelgerichtheid, geduld en vertrouwen dat 'dat visje wel gevangen wordt'.

'Wat jammer dat ik hier geen foto van kan maken', dacht ik. Ik neem mijn mobiel niet mee op mijn wandelingen, ik wil mijn volledige focus bij mezelf, Lizzie en de omgeving hebben. Een 'mentale foto' schoot ik wel en liep met een licht gevoel verder langs de waterplas. Toen ik aan de andere kant van het riet liep, vloog de witte reiger over mij heen. Het voelde net alsof zij me nog even wilde laten zien hoe groots haar reikwijdte is. Ik was onder de indruk. Ze maakte een klakkend geluid, waardoor ik moest lachen, 'maak maar geluid'. Ik voelde een 'ja'.

Thuis kroop ik achter de computer. Ik voelde flow om een nieuw blog te schrijven. Na 5 minuten dacht ik - 'nee, dit gaat niet naar wat ik vandaag mag schrijven'. Wel een mooi stuk tekst, maar niet voor vandaag. Ik begon opnieuw en schreef vanuit mijn hart. Dit gedicht, geïnspireerd door de witte reiger, kreeg ik hierbij van mezelf cadeau. Vanuit flow ontstaan de mooiste dingen. Als ik kan werken vanuit deze bedoeling, verras ik ook mezelf. Ik voel meer energie, meer verbinding.

Vanuit flow leven betekent voor mij niet alleen een 'ja' voelen en volgen. Er zijn dagen waarop ik écht geen 'ja' voel. Afgelopen maandag bijvoorbeeld, toen voelde ik veel meer 'ja' op in bed blijven liggen dan op opstaan. Flow is voor mij vooral zijn bij wat zich aandient. Dat meenemen in mijn dag. Op een dag waarop ik me moe voel éxtra lief zijn voor mezelf. Die wandeling inplannen met een fijne collega. Op weg naar een schoolbezoek een fijn muziekje aanzetten. Bij thuiskomst eerst even die meditatie doen. De tijd nemen om te zijn bij wat er te voelen valt. Onder die waterspiegel te kijken, om de dag erna weer 'fier rechtop' te kunnen staan.

Sta jij jezelf toe om je eigen ruimte in te nemen?

Wil jij ervaren hoe het voelt om écht voor jezelf te gaan staan, fier rechtop?

Ik ont-moet je graag in mijn coachpraktijk in Elst. Je bent welkom met alles wat zich aandient.

Dát is het - mijn inzicht over gevoelsherinneringen

Sun, 08 Sep 2024 13:01:34 GMT

Soms 'klikt alles' in elkaar en voel ik meteen: dit is het. Hier mag ik mee verder!

Herken je dat? Soms kan één moment, één zin, één inzicht zo duidelijk 'klikken' dat ik aan alles voel - 'dit is waar, dit klopt'. Magisch vind ik dat. Zo'n moment had ik afgelopen vrijdag.

Ik luisterde naar een aflevering van de 'Licht op Trauma' podcast. In dit geval aflevering 12 , over emotionele flashbacks of gevoelsherinneringen. Deze podcast is opgenomen door Samantha Kee van Centrum Puur. Zij vertelt in deze podcast over haar ervaringen met gevoelsherinneringen en hoe ze die in anderen kan herkennen. Mijn tranen liepen over mijn wangen. Terwijl ik luisterde naar de podcast, stroomde het besef van welke gevoelsherinneringen ík heb door mij heen. Ik voelde dat dit inzicht grote gevolgen voor mezelf als mens en als coach heeft.

De laatste tijd gaat het heel goed met mij. Ik ben vrolijk, voel me fit, ik merk dat mijn hart open is. Ik ben in verbinding met mezelf en kan vanuit hier een fijne verbinding maken met anderen. Toch 'overvalt' mij het volgende: van het ene op het andere moment, kan ik ineens ' uit mijn plaatje gaan' omdat er rommel in huis ligt. Of omdat er iets uit een kastje op mijn hoofd valt. Ik word dan ontzettend boos en voel me zó intens alleen/ down. Dit voelt heel groot. Ik hoor mezelf dan dingen zeggen als: "ik trek dit niet meer, hier kan ik écht niet meer tegen, het wordt me allemaal teveel". Maar deze uitspraak klopt niet. Ik kan het leven heel goed aan, ik ken liefde in mijn leven, ik ben op een een veilige plek in het hier en nu.

Samantha legt heel duidelijk uit dat deze gevoelsherinneringen uit je vroege kindertijd stammen. Ook dit was raak. Een stukje van mij, wat controle wil houden, wilde cognitief 'weten' welke herinnering dit betrof. Tegelijk 'wist' ik dat ik dit niet hoofdelijk hoefde te snappen, maar vooral te voelen. Voelen dat het toen ik heel klein was 'allemaal teveel was'. Dat dat lieve kleine meisje al zoveel moest voelen, dat ze oprecht niet meer verder wilde. Ik werd er stil van.

Wat ik kan doen met dit inzicht? In eerste instantie herkennen dat ik op zo'n moment in een gevoelsherinnering zit. Dat dat weinig te maken heeft met het hier en nu. Een deel van mij wordt getriggerd - dat deel van mij is belangrijk. Daar mag nog iets gezien, erkend, getroost worden. Dat kan ik voor mezelf doen. Met die gedachte voelde ik mijn liefde naar mijn innerlijk deel stromen. Want ik heb begrip en respect voor dat deel van mij wat zich toen zo alleen heeft gevoeld. Ik wil haar laten weten dat ze niet alleen is. Dít is heling.

Na het luisteren van de podcast knuffelde ik lang met mijn man. Naast de uitreiking om door hem getroost te worden, wilde ik hem knuffelen. Ik besefte namelijk dat ook mijn afstandelijkheid richting hem een oud patroon betreft. Iets wat niets met het hier en nu te maken heeft. Maar ik kan hier, met dit nieuw verkregen besef, wel aandacht aan gaan besteden.

In deze omhelzing vanuit volledige verbinding, herinnerde ik me wat mijn twee jongste kinderen doen als zij merken dat ik 'een error heb'. Zij geven mij dan een knuffel. Precies wat ik nodig heb, ik voel me dan meteen verzachten. Ik ben trots op mijn kinderen dat zij aanvoelen wat ik nodig heb, maar maak me hier ook zorgen om. Ik wil niet dat mijn kinderen in onveiligheid opgroeien. Ik wil niet dat zij 'op eieren moeten lopen' voor het geval dat hun moeder getriggerd wordt in een stukje paniek vanuit vroeger.

Ik wil dat het hier stopt. Dat wat mijn ouders van hun ouders hebben doorgekregen en waarschijnlijk al generaties lang doorsijpelt in ons systeem. Ik wíl dat dat stopt bij mij. Ik voel dat het mag stoppen bij mij. Ik merk ook dat ik het aan het stoppen ben. Ik mag lief zijn voor mezelf - ik mag fouten maken. Ik kan flippies hebben. Ik ben mens. Ik maak fouten naar mijn kinderen, dat zal ik blijven doen. Wat ik daarnaast ook doe: ik zeg sorry tegen mijn kinderen. Ik leg mijn kinderen uit wat er gebeurt bij mij. Mijn kinderen weten waar dit bij mij vandaan komt. Ik vertel mijn kinderen óók dat ik voor mezelf kan zorgen. Dat ik hun knuffels heel lief vind, en dat ze helpen, maar dat ik voor hún zorg. Ik check hoe het met hen gaat. Ik ben er voor ze. Dat weegt zwaarder dan die éne keer in de zoveel tijd waarin ik een beetje uit de bocht vlieg.

Dit besef, dit inzicht over de gevoelsherinnering, gaat mij helpen nog meer heling aan mezelf te geven. Ik ben Samantha erg dankbaar voor dit inzicht. Ik ga er rustig op kauwen. Dit startende bewustzijn van mij vergroten, zodat ik mijn coachees ook kan begeleiden bij het herkennen van hun gevoelsherinneringen.

Over twee weken start ik mijn verdiepende opleiding: traumatherapie voor professionals bij Centrum Puur. Ik kijk uit naar nóg meer inzichten. Door mezelf te helen, breng ik heling aan in mijn familiesysteem. Door mijn delen te onderzoeken, kan ik mezelf steeds beter dragen. Mild zijn voor alles wat er in mij is. Ben ik steeds dichterbij mezelf. Word ik een nóg betere coach.

Word jij ook wel eens overvallen door een gevoel waarvan je niet snapt dat het nu opplopt?

Ben jij nieuwsgierig waar jouw triggers liggen?

Wil jij een schemerlichtje schijnen op delen van jezelf die je al vergeten bent of verstopt had?

Je bent ontzettend welkom in mijn praktijk in Elst. Ik ont-moet je graag.

Heel veel liefs,

Michelle

Een leeg hoofd 'vasthouden'

Tue, 27 Aug 2024 10:41:15 GMT

Hoe blijf je in balans na een heerlijke vakantie?

Ik geniet met volle teugen van mijn vakantie. Geen ‘vaste planning’, niets moeten, aanklooien met mijn gezin en veel tijd voor mezelf. Ik hou ervan!

Al snel merkte ik dat mijn hoofd leger werd. Om mij heen hoorde ik de buren ook tegen elkaar zeggen: ‘welke dag is het vandaag’? Heerlijk! De camping waar wij dit jaar waren neergestreken, maakte het vertragen erg makkelijk. Er hing een gemoedelijke sfeer, de camping stond midden in het bos en de kinderen hadden genoeg te doen. Voor mijn man en mij dus tijd om te ontspannen. Ik genoot met volle teugen van de natuur, startte dagelijks met yin yoga in de buitenlucht om daarna een flinke wandeling te maken met Lizzie, onze lieve hond.

Na thuiskomst kwam de datum waarop ik weer mocht gaan werken dichterbij. In mijn eerste week hoefde ik maar één dag te werken die ik zelf kon inplannen/ kon verspreiden over de week. Ik betrapte mezelf erop dat ik uitstelgedrag vertoonde. Ik voelde weerstand- en dat vind ik altijd interessant. De weerstand puzzelde mij, want ik vind mijn werk leuk. Heel leuk zelfs. Wat maakt dat ik tegenzin voelde?

Ik nam deze vraag mee in deze eerste werkweek, ‘trok mezelf over de drempel’, ging naar kantoor en hoorde daar meerdere mensen zeggen dat ze zo genoten hadden van het ‘af kunnen schakelen’, even niets moeten en dat ze dit lege hoofd graag willen ‘vasthouden’ terwijl ze weer gaan werken. Ik voelde herkenning, dít is waar mijn weerstand zat. Dit ís wat mij puzzelde. Ik wil de balans tussen inspanning en ontspanning goed houden terwijl ik werk, de kinderen weer naar school gaan en alle clubjes weer opstarten. Ik wil me vrij voelen van druk, ik wil mezelf ont-moeten… en terwijl ik dit voel denk ik: ‘maar als ik mijn hoofd leeg ‘moet’ houden, me zen ‘moet’ voelen, dan leg ik mezelf op die manier druk op. Hoe doe ik dat dan? Hoe leef ik vanuit flow?

Het is een zoektocht. Het voelt als een zoektocht die hoort bij ‘deze tijd’, een universele zoektocht. Er zijn zoveel ballen die we in de lucht ‘moeten’ houden, waarbij de voornaamste ballen regelmatig ondergesneeuwd raken door een volle agenda. Mijn ballen: een betrokken werknemer, het moederschap, een liefdevolle partner, een goede vriendin, een gezellig koorlid, een enthousiaste ondernemer, een fijne buurvrouw, een sportief lijf… Waar blijf ik in dat geheel?

Mijn antwoord: ik blíjf in dat geheel. Bij elke ‘rol’ neem ik mezelf mee, blijf ik mezelf en blijf ik dichtbij mezelf. Ik zet mezelf centraal, check in hoe het met me gaat en waar mijn behoeftes liggen. Ik maak keuzes om iets wel, of (nog) niet te doen. Dat begint bij het vullen van mijn agenda. In het weekend houdt dat in dat ik een dagdelen vrij houd van afspraken. Dit maakt dat ik af en toe ‘nee’ zeg, of mijn man alleen ergens naartoe laat gaan. Heerlijk, even tijd voor mezelf.

In een groot gezin is het een uitdaging om gehoor te geven aan mijn eigen behoeftes. Toch doe ik het inmiddels. Mijn gezin weet dat er momenten zijn waarop ik niet gestoord wil worden. Bijvoorbeeld tijdens een meditatie, of ik ga alleen een eind lopen met de hond. “Mag ik mee?” beantwoord ik dan met een “nee, nu even niet. Ik wil even alleen zijn”. Ik heb geleerd mijn eigen grenzen te bewaken, ook richting mijn kinderen. Daardoor ben ik daarna weer beschikbaar voor ze. Ik kan dan volledig aanwezig zijn in het contact met hen, waardoor dat wat we doen waardevoller wordt.

Op het werk zorg ik voor afwisseling in mijn dag. Ik houd ruimte tussen mijn afspraken en wissel schoolbezoeken, kantoor en thuiswerken met elkaar af. Ik geef mijn grenzen aan en vraag collega’s bij een te volle agenda om hulp. Natuurlijk valt er niet aan administratief werk te ontkomen, mails ‘moeten’ beantwoord worden en logboeken bijgehouden. Ik heb dan de neiging om ‘te hard te willen gaan werken’ en alles tegelijk te willen doen. In ‘superwoman-modus’ beantwoord ik 4 mails, stel er 2 op en beantwoord ook nog een telefoontje binnen 15 minuten. Of ik schrijf een nieuwe blog binnen een uur. En dan vind ik het raar dat ik overprikkeld raak.

Mijn oplossing? Als ik achter de computer zit, zet ik een timer aan waardoor ik tussendoor mini-pauzes kan nemen. In zo’n mini-pauze ga ik bij mezelf na hoe ik me voel en wat ik nodig heb. Ik ‘doodle’ even, ga een kop thee zetten of haal bewust adem. Ik rek en strek, ga wandelen met collega’s of eet de boterham buiten in het zonnetje. Als ik thuis werk, ga ik zitten op mijn meditatiekussen of zing ik uit volle borst een nummer mee. Na zo’n mini-pauze kan ik ‘fris’ doorwerken óf voelen dat er méér nodig is. Méér kan van alles zijn, ook de belofte aan mezelf om bij thuiskomst tijd voor mezelf in te richten.

Bij mezelf blijven betekent ook dat ik niet altijd de betrokken, enthousiaste, liefdevolle, gezellige, sportieve vrouw ben. Er zijn dagen waarop het ‘blerh’ gaat. Op die dagen probeer ik nóg meer bij mezelf te blijven. En ja, dan kunnen merken mensen dat het ‘blerh’ gaat. Tja, ik ben ook maar een mens. Wel een mens die zijn eigen chagrijn bij zichzelf probeert te houden, maar wel een eerlijk mens. Daar horen grillen bij. Daarin probeer ik mild te zijn naar mezelf.

Ben jij ook aan het stoeien met je werk-privé-balans?

Kun jij de signalen die jouw lijf je geeft voelen?

Wil je samen met mij ontdekken waar jouw valkuilen liggen en hoe jij jouw grenzen kunt herkennen?

Ik denk graag met je mee.

"Hij is wel een goede vader"

Tue, 16 Jul 2024 10:36:41 GMT

Wat is dat, een goede vader?

"Hij is wel een goede vader", zei ik jaren geleden tegen mijn vriendin op het terras. Deze zin ging over mijn man. De zin ontstond vanuit mijn worsteling, mijn zoektocht om jonge kinderen te combineren met een liefdesrelatie. Na een dag van werk en zorg voor de kinderen, ploften mijn man en ik 's avonds voor de buis om vanuit daar door te rollen in bed. Niet mijn ideale plaatje van een relatie. De 'schwung' was er voor mij uit. Ik voelde me teleurgesteld en begon mijn man op afstand te houden. Hij voldeed niet aan mijn verwachtingen als partner, maar een goede vader was hij wel.

Jaren later besef ik hoe ik destijds oordeelde. Ik oordeelde over mijn man, had allerlei verwachtingen naar hem en was teleurgesteld als hij daar niet aan kon voldoen. En dan deed ik bitchy tegen hem. Dit gedrag van mij had niets met met mijn man te maken. Dit had alles met mijzelf te maken. Met mijzelf en de ontbrekende verbinding met mijn vader. En in de diepte met de ontbrekende verbinding met mijn zelf.

Mijn vader was niet de vader die ik als klein meisje nodig had. Waar ik op hoopte, waar ik warmte kon vinden, die me op zou tillen en in het rond zou zwaaien. Alle dingen die mijn man wél met onze kinderen doet, daarvan kan ik me niet herinneren dat hij ze met mij deed. Ik vond mijn vader geen goede vader. En daarmee veroordeelde ik hem. Daardoor zette ik hem op afstand. Waardoor ik zijn liefde voor mij niet meer kon voelen. Waardoor ik mijn liefde voor hem niet kon bereiken. Ik zat op slot.

Met dank aan mijn stiefmoeder heb ik een aantal gesprekken met mijn vader gevoerd over het verleden. Mijn vader heeft zijn spijt uitgesproken. Destijds kon ik deze woorden nog niet goed ontvangen. Nu mijn vader is overleden, ben ik blij dat we deze gesprekken gevoerd hebben.

Toen mijn vader een aantal jaren geleden ziek werd, leek de grond onder mijn voeten weg te zakken. Ik was ontzettend verdrietig (en boos). Het voelde voor mij niet goed om naar hem toe te gaan. Hem bezoeken voelde alsof ik (weer) over mijn eigen grenzen heen zou gaan. Hoe kon ik voor hem zorgen terwijl hij niet voor mij gezorgd had? Ik voelde veel zwaarte in deze gedachten. Ik kwam thuis in een leeg huis en voelde me zo futloos. Dit gevoel herkende ik van vroeger als ik terugkwam van een weekend bij mijn vader. Ik belde een vriendin, zij zei: “je moet naar hem toe, anders krijg je er spijt van”. Ik voelde me niet gehoord. Ik kreeg een advies waar ik niet om vroeg en wat voor mij niet kloppend was.

Daarna belde ik Janneke ( littlebeginnings.nl ), waarmee ik een beginnende vriendschap aan het ontwikkelen was. Zij liet mij vertellen. Ze vatte samen dat ik niet wist wat ik met deze nare situatie aan moest. Ze vroeg mij of ik "oké kon zijn met dit niet weten". Ja, dat voelde goed... Ik wist niet wat ik met deze situatie wilde. Zolang ik dat niet wist, hoefde ik er geen beslissing over te nemen. Ik voelde ruimte hierin, ruimte voor mijzelf. Om te ontdekken wat ik hiermee kon en wilde. Vooral ruimte om te voelen wat ík hierin nodig had. Ik blijf Janneke dankbaar voor haar luisterend oor.

Het besluit om afstand te nemen van mijn vader heeft destijds tot veel onbegrip geleid. De relatie met anderen is hierdoor onder druk komen te staan. Dat vind ik jammer. Desondanks sta ik volledig achter mijn besluit om afstand te nemen. Hierdoor heb ik mezelf teruggevonden. Ik ben ervan overtuigd dat de relatie met mijn vader nooit verbeterd zou zijn als ik de afstand niet genomen had.

Ik voel dat het anderen niets aangaat wat ik beslis over mijn leven. Ik heb goed voor mezelf gezorgd, dat is krachtig. Ik heb geleerd minder waarde te hechten aan de oordelen van anderen. Het gaat om mijn pad. Daar laat ik me niet meer van afbrengen.

Mijn verwerking heeft lang geduurd. Ik ben op verschillende manieren mijn verleden onder ogen gekomen. Lang heb ik gedacht het zelf op te kunnen/ moeten lossen. Door naar verschillende coaches te gaan, systemisch- en lichaamswerk te doen en te mediteren ben ik tot rust gekomen. Ik heb het contact met mijn vader kunnen herstellen. Ik heb de warmte die er tussen ons was kunnen voelen. Na zijn uitvaart was ik de verbinding met hem even kwijt, maar inmiddels weet ik weer dat hij van mij hield.

Als ik naar mijn kinderen kijk, kan me niet voorstellen dat ik niet zou merken dat mijn kinderen angstig, verdrietig of eenzaam zouden zijn. Toch probeer ik met een andere blik naar mijn vader te kijken. Hij zal mij niet verwekt hebben met het idee: 'laten we haar leven eens lekker gaan verstieren'. Hij heeft gedaan wat hij dacht dat het beste was. Hij heeft gedaan wat híj op dat moment kon. Hij was niet bij machte meer te doen. Op de retraite van True Circle kon ik écht bij het verdriet om het verlies van mijn vader komen.

Mijn vader voldeed niet aan het plaatje van een goede vader. Het was vroeger niet oké. Toch mis ik hem. Denk ik aan hem. Hoor ik hem in mijn grapjes. Zie ik hem in mijn dromen.

Voel jij je wel eens klemgezet door omstandigheden?

Merk je dat een situatie veel energie van je vraagt?

Wil je onderzoeken of je hier ruimte in kan creëren?

Ik denk graag met je mee. Van mij zul je geen ongevraagde adviezen krijgen. Wel warme begeleiding, empathie en soms een flauw grapje. Ik ont-moet je graag.

Kali-face

Wed, 03 Jul 2024 18:45:59 GMT

De kracht in mezelf voelen

Met de billen bloot. Zo voelt het posten van bovenstaande foto voor mij. Toch sta ik er volledig achter. Dit is míjn kali-face.

Soms gebeurt er iets in mijn leven waarop ik alleen maar ‘bleergh’ kan zeggen. En dan niet een ‘blergh’ waarmee ik wil zeggen dat iets moet stoppen of weg moet gaan. Meer een respectvolle ‘bleergh’, een acceptatie van de heftigheid, grootsheid of veelheid van de situatie. Afgelopen weekend had ik zo’n moment. ‘Bleerh!’.

Ik ontving een telefoontje met zo’n slecht bericht van/ over een naaste, dat ik meteen begon te huilen. Mijn gemoed sloeg om van vrolijk naar bezorgd, verbijsterd met een gevoel van hulpeloosheid. ’s Nachts kon ik niet goed slapen en de volgende dag kon ik eigenlijk alleen maar huilen.

Nadat ik opnieuw had gesproken met mijn naaste, leek ik niet meer uit mijn verdriet te kunnen komen. Ik moest terugdenken aan mijn retraite bij True Circle. Sander, een van de counselors daar, zei mij toen: “wordt maar boos door je tranen heen”. Ik voelde aan mezelf dat ik niet zo zeer (of niet alleen) verdrietig was, maar vooral heel boos. Die boosheid wilde ik niet (opnieuw) in mijn lijf stoppen, ik wilde de boosheid eruit gooien!

Naar boven, ramen dicht, deur dicht, mijn man mee, op het bed – ik schreeuwde in mijn kussens. Ik schreeuwde door mijn verdriet heen, mijn boosheid kwam naar buiten. Ik was kwaad op ‘het systeem’, op mijn familiesysteem, op het feit dat ik deze situatie aan heb zien komen maar niet heb kunnen voorkomen. Gefrustreerd dat ik wel mijn ‘shit’ aan het opruimen ben, maar daarmee niet mijn naasten kan behoeden voor hun shit. “Dat is ook niet jouw taak”, zei mijn man. “Dat doet er niet toe, ik ben er wel boos om!”.

Schreeuwen en roepen was niet genoeg, ook slaan in het kussen hielp mij. “Dit is niet oké”, met een slag. Net zo lang tot ik de spanning in mijn lijf in kracht voelde omslaan. In de Kali-kracht- waarbij ik ten midden van deze slechte situatie mij kon overgeven aan dat wat is. Mijn frustratie mocht loslaten. Mijn oude pijn kon transformeren. Dít was ik in pure vorm, “watch me as I roar”.

Tot de retraite kon ik niet goed bij mijn boosheid komen. Als ik ergens boos om was, liet ik eerder tranen zien dan mijn boosheid. Tijdens de retraite werd ik uitgenodigd om naar mijn boosheid te kijken. Veilig hiernaartoe begeleid, waardoor ik de kracht kon voelen en me daarna zo geaard voelde. Zo enorm mezelf.

Veel mensen hebben geleerd hun emoties toe te dekken met een andere emotie. Angst wordt weggelachen, boosheid vervangen door verdriet. Ooit had dit een functie. Ik mocht mijn boosheid thuis niet tonen. Daarnaast was er zoveel ruzie in huis, dat boosheid bij mijn geen ‘gezonde’ functie meer had. Doordat ik wegging van mijn boosheid, ging ik ook weg bij mijn kracht. Ik ben dankbaar dat ik inmiddels boos kan worden. En loop ik nu de hele dag ‘boos’ rond? Nee, natuurlijk niet. Zodra ik mijn boosheid gevoeld heb, transformeert deze. In bovenstaande situatie naar kali-kracht. Tijdens de retraite transformeerde de boosheid naar liefde voor mijn eigen ik.

Heb jij wel eens moeite met het uiten van je emoties? Zijn er situaties die bij jou sterke emoties oproepen waardoor ze jou in de weg zitten? Wie weet wat er e igenlijk onder zit. Ik nodig je graag uit in mijn coachpraktijk in Elst, met je emoties.

Opladen in de natuur

Mon, 24 Jun 2024 14:54:01 GMT

Opladen in de natuur

Afgelopen weekend was ik met mijn man en zoon een weekend in Valkenburg. Tygo gaat volgend jaar naar de middelbare school. Om groep 8 goed af te sluiten, wilden we een weekend quality-time met hem. Ik heb een drukke periode achter de rug, waarin ik een deadline had op het werk en veel heb mogen oefenen met het opkomen voor mezelf. Ik was dus wel toe aan een weekendje gezelligheid en bijtanken.

De rust was iets verder te zoeken dan gehoopt. De camping waar wij sliepen bleek een uitvalsbasis voor Pinkpop-gangers (die ergens in de nacht thuiskwamen en uitgebreid voor de tent gingen naborrelen). De vogels begonnen om 5 uur 's ochtends aan hun gezang, hoe mooi ook, 'jongens, laat me slapen'. Maar dit mocht de pret niet drukken. We brachten een bezoek aan de Romeinse Catacomben in Valkenburg, struinden door het mooie stadje en gingen grotbiken door de Mergelgrotten. Mijn zoon genoot met volle teugen.

Op zondag gingen we wandelen. Ik vroeg de campingmedewerker om advies - zij wees mij op een prachtige plek rondom Chateau St. Gerlach. Een prachtig gebied, waar wij door weilanden konden lopen aan de rand van het bos. Halverwege het weiland hoorde ik al water stromen (ondergronds). In de hoek van het weiland kwamen we dit prachtige plekje tegen. Zo'n mooie, pure plek. Ik voelde me zo rustig worden terwijl ik naar het stromende water keek en de geur van de bloemen rook. Ik houd zo van het water. Het water maakt schoon, ruimt op, loopt tegen barrières aan en stroomt door.

Barrières zoals de takken in de rivier kunnen de stroming vertragen. Soms lijkt de stroom tot stilstand te komen. Het duurt nooit lang voordat het water een nieuwe weg vindt, en kletterend en met meer kracht doorstroomt.

Soms gebeuren er in mijn leven dingen waardoor ik het gevoel heb 'vertraagd te worden'. Tegen barrières aan te lopen. Ik heb hard gewerkt om barrières af te breken, te vermijden, te ontlopen. Dat werkte niet, verzet tegen de stroom van het leven is vermoeiend en levert veel spanning op. Zijn met de barrières, in rust en ruimte, levert mij meer op. Wat wil deze opstopping mij vertellen? Vertrouwen dat mijn stroom wel weer op gang komt, soms op een totaal andere manier dan mijn hoofd bedacht heeft. Het zien van zo'n prachtige rivier doet mij realiseren dat het hele leven stroomt. Wanneer ik een barrière doorvoel, ben ik weer een stukje meer mijzelf. Mijn eigenlijke ik.

Mijn ongeduldige, lieve zoon wilde verder lopen. Ik had hier nog uren kunnen staan, maar het weekend draaide om hem. De rest van de wandeling was heerlijk. We volgden de Geul en bleven het geluid van de rivier horen. Ik werd zelfs verrast met prachtige libellen die met elkaar speelden boven de waterstroom. De libelle staat symbool voor transformatie in het leven, voor verandering en licht. Ik voelde me helemaal opgeschoond en rustig. Met het voornemen om het water nog vaker op te zoeken, reed ik met een opgeruimd gevoel terug naar Elst.

Herstel na long-covid

Fri, 31 May 2024 17:38:52 GMT

Doe een stapje naar voren, en een stapje terug

Op 14 september 2021 heb ik mij ingeschreven als coach in Elst. Coachpraktijk e igenlijk. Trots op de naam, vol plannen om te gaan starten. Na mijn inschrijving in de KvK fietste ik langs de Rijkerswoerdse Plassen. Een heerlijke plons in het frisse water. Tijdens het opdrogen schreef ik inspiratie voor mijn website in mijn dagboek. 's Avonds ging ik zingen bij mijn popkoor in Elst. Op vrijdag lag ik op bed, niet lekker. Mijn telefoon begonnen zich te vullen. App na app in de groepsapp van het koor. 18 mensen corona, terwijl we echt braaf om 1,5 meter van elkaar hadden gezongen.

In die periode ging het hele huis nog in quarantaine. Ik sloot me op mijn slaapkamer op. Gelukkig was het nog mooi weer, zodat ik af en toe beneden bij mijn gezin in de tuin kon zitten, op afstand uiteraard.

Mijn klachten bleven aan, waardoor ik de volle twee weken afstand van mijn gezin heb gehouden. "Ik plak er gewoon nog een weekje retraite achteraan", grapte ik. Na die twee weken was ik zo blij eindelijk mijn man en kinderen te knuffelen. Naar beneden te mogen. Om tot mijn grote schrik te ontdekken dat ik een half uur later kapot moe weer terug naar bed vertrok.

Mijn vermoeidheid bleef aan. De hond uitlaten was een grote opgave. Een bezoek aan familie of vrienden kon ik niet zonder daar op bed te gaan liggen. Ik kon niet koken, ik kon mijn kinderen niet voorlezen, ik noemde de koelkast de vaatwasser en andersom. Ik had moeite gesprekken te volgen. Ik hoorde voortdurend een piep in beide oren. Ik vergat van alles. Bellen was uitgesloten, zorgde namelijk meteen voor hoofdpijn. Appen lukte soms, even. De meeste berichtjes bleven echter onbeantwoord, omdat ik er gewoon geen puf voor had. Het ergste vond ik dat ik niet lang bij mijn kinderen kon zijn, omdat ik hun geluiden niet kon verdragen. Hier voelde ik mij schuldig over.

Ik sliep grote gedeeltes van de dag. Beneden 'hing' ik vooral op de bank, gelukkig in gezelschap van mijn kids of mijn lieve hond. Ik voelde me nutteloos, alsof ik niets bijdroeg in mijn gezin en op mijn werk. Ik bleef zo ontzettend moe. Ik vond dit lastig te accepteren, kwam in een gevoel van eenzaamheid terecht en had weerstand tegen het ziek zijn. Ik liep tegen onbegrip op, van sommige familieleden, vrienden, collega's en kennissen. Ik ervaarde weinig interesse in hoe het met mij ging. Als ik vertelde hoe ziek ik was, werd gezegd: "ben je niet gewoon overspannen?", "nog steeds?" of "ik heb ook 3 maanden niet kunnen ruiken nadat ik corona had". Echt luisteren naar mijn verhaal, zat er niet bij. Gelukkig hebben mijn lieve man en kinderen mij altijd gesteund.

Ik dacht dat ik "gewoon weer" moest gaan opbouwen. Yoga in mijn woonkamer. Stukjes fietsen in Elst. Het leek alsof ik alleen maar erger vermoeid werd. Nog harder doorzetten dan maar, ik 'moest en zou' beter worden. In december belde ik met de huisarts. Zij verwees me door naar de fysiotherapeut voor revalidatie. Jeetje, long-covid.

In januari had ik mijn intake. Het bleek dat ik als 40-jarige een conditie had van een 55-jarige. Oh mijn god, hoe dan. Ik had altijd gesport, liep in de maanden voordat ik corona kreeg bijna dagelijks 1,5 uur met de hond, fietste twee keer per week een eind waarbij ik ook baantjes trok in de Rijkerswoerdse Plassen.

Mijn trainingsprogramma begon. "Let's go", dacht ik. Ik mocht 2 minuten fietsen, daarna moest ik mijn hartslag opmeten. Als deze niet hoger was dan 80, mocht ik nog een keer 2 minuten fietsen. Vervolgens mocht ik een aantal spieroefeningen doen, steeds weer mijn hartslag in de gaten houdend. 4 minuten wandelen op de loopband (wederom: stoppen als mijn hartslag boven de 80 kwam). Dit alles in complete stilte - muziek (mijn lust en mijn leven) was overprikkelend. Zo saai. Maar ik was zoooo kapot na deze 25 minuten.

Mijn fysiotherapeut, Marcel, heeft mij gecoacht. In het accepteren dat ik moe was. In het accepteren dat dit was wat mijn lichaam nu aan kon. Hij legde mij uit waarom mijn hartslag niet boven de 80 mocht komen. Eerst moest de stressreactie van het ziekzijn mijn lijf uit. Begrijpen waarom mijn lijf deed wat het deed, hielp mij te accepteren dat ik moest vertragen. Daarnaast trof ik bij de revalidatie lotgenoten, soms ook mensen die nog jonger waren dan ik. Na 3/4 weken mocht ik mijn hartslag 'oprekken' naar 90. Vervolgens kreeg ik weer corona.

In totaal heb ik 4 keer corona gehad, waardoor ik 4 keer opnieuw heb moeten beginnen met opbouwen. Gelukkig 'viel' ik de laatste keer niet zo ver terug. Deze periode heeft mij veel gekost en veel geleerd. Het heeft mij geleerd hoe belangrijk mijn lijf is. Hoe ik mijn grenzen kan aanvoelen, zodat ik er niet overheen wals (en daarmee weer dat stapje terugviel in mijn herstel). Hoe ik mijn grenzen op het werk kon aangeven en goede keuzes voor mezelf kon maken.

Nog steeds 'betaal ik de rekening' als ik een avond te laat naar bed ga. Balans blijft zo belangrijk. Inspanning kan alleen als ik daar ontspanning tegenover zet. Ik heb nu een goede verstandhouding met mijn mooie lijf. Ik luister naar de signalen, waardoor ik steeds een beetje fitter word. Hoe fijn het is om meer aanwezig te zijn in het leven van mijn kinderen. Daarnaast gun ik mijzelf mijn rustmomentjes, want daar kikker ik van op.

Wil jij ook leren op welke manier jij écht naar jouw lijf kan luisteren? Gaan voelen hoe jouw lijf jou helpt in jouw herstel? Hoe je je grenzen niet alleen kan voelen maar ook bewaken? En je hier niet meer schuldig over hoeft te voelen, maar het als respect voor jezelf kan zien? Neem dan contact met mij op. Ik luister graag naar hoe het écht met je gaat.

Mezelf laten zien

Sun, 26 May 2024 15:25:50 GMT

Hier ben ik

Dit ben ik, ik ben hier 4 jaar oud. Vrolijk, ongeremd. Onschuldig en vrij. Tot die ene aanvaring. Een stuk van mij heeft zich daarna teruggetrokken, aangepast, klein gemaakt. Sinds mijn 4e kon ik niet meer volledig mezelf zijn.

Mijn masker toonde nog altijd een glimlach. Al voelde ik me in gezelschap niet meer oprecht vrolijk. Ik was altijd waakzaam, mezelf aan het aanpassen. De vaardigheid om mezelf 'onzichtbaar' te maken, komt mij bij het observeren in een klassensituatie goed van pas. Maar in het dagelijks leven is het een 'patroon' dat me regelmatig in de weg gezeten heeft en soms nog zit.

Dit patroon van mezelf kleiner of zelfs onzichtbaar maken, heeft me veel gebracht. Het heeft me veilig gehouden, waardoor ik heb kunnen opgroeien tot de persoon die ik nu ben. Het lastige was, dat ik doordat ik mezelf klein hield, ik niet op de voorgrond trad. Ik ervaarde dat anderen mij niet zagen of hoorden, waardoor ik me eenzaam heb gevoeld. Als ik mijn mening wilde geven, deed ik dit óf niet óf op een geforceerde manier waardoor ik supersterk overkwam. Ook weer niet mijn bedoeling. Bij de gymles vaak als laatste gekozen, en potverdorie, dit overkomt me nu nog steeds wel eens.

De afgelopen maanden heb ik op meerdere mooie momenten mogen ervaren hoe het voelt om gezien te worden. Dat ik niet alleen ben. Op een Essentiedag bij Centrum Puur werd ik in een opstelling omringd door lieve vrouwen. Bij de retraite van True Circle was daar opnieuw een liefdevolle kring terwijl ik zei: "Hier ben ik, dit ben ik". De "ik zie jou" die ik terugkreeg, raakte mij diep. Bij een creatieopstelling bij Licht in je Leven werd mij duidelijk dat mijn bron pure blijdschap en ruimte is. 'Mijn zelf is vrij'. Hier mag en wil ik meer naartoe bewegen.

Een stuk van mij vindt dit heel spannend. Dat kleine meisje van 4 dat mij buikpijn laat voelen als ik me niet veilig voel. Wat ik steeds weer te doen heb voor mezelf, is dat kleine meisje de liefde tonen die ik destijds niet gevoeld heb. Ik laat haar weten dat ze nu wel gezien wordt, namelijk door mij. Wanneer ik dat kan voelen, ben ik minder op zoek naar de erkenning van anderen.

Natuurlijk zijn er triggerende situaties. Dit zullen er altijd blijven. Voor mij zitten deze triggers vooral in de hiërarchische lijn. Wanneer iemand zich in mijn ogen autoritair opstelt, kan ik net zo verdrietig en boos worden als al die jaren geleden. Wat nieuw is, is dat ik niet meer wegren voor deze gevoelens. Hierin mag ik mezelf (laten) zien. Ik word geraakt, dat vind ik lastig. Doordat ik er van mezelf mag zijn, met mijn verdriet, met mijn boosheid, kan ik een stukje helen. Die geraaktheid hoort ook bij mij.

Het publiceren van mijn website was het ultieme 'mezelf laten zien'. Om een goede coach te kunnen zijn, wil ik open zijn naar mijn coachees. Zo is ook mijn website 'open en eerlijk'. Als coach krijg je deze eerlijkheid van mij. Van mijn lieve vrienden en familieleden krijg ik terug dat mijn teksten heel persoonlijk zijn en zij 'mij teruglezen' hierin. Ik ben trots op mezelf en de mooie stappen die ik binnen dit thema heb gezet.

Wil jij ook één van je patronen onderzoeken? Ik ondersteun je graag bij het doorvoelen hiervan.

Wat ben jij goed zeg

Tue, 14 May 2024 09:54:23 GMT

Een spontane ontmoeting die zo mooi was...

Mijn aprilmaand begon magisch. Ik was het paasweekend op retraite in Drenthe, bij TrueCircle. De retraite was zo goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast 'smulde' ik als coach, want de setting, de veilige sfeer en de complete verbinding met de ander past precies bij hoe ik als coach wil werken.

Op dag twee gebeurde het. Ik had me even afgezonderd en zat op een prachtig plekje in de zon. Een andere deelnemer liep naar mij toe. We hadden een kort gesprek, waarin ik tegen hem zei: "alles in jou mag er zijn" (Anne Fernhout, bedankt!). De man mompelde iets en liep naar binnen.

Even later ging ik ook naar binnen. In de woonkamer zat de man met een andere deelnemer. Hij leek 'in proces'. Ik voelde even een twijfel bij mezelf - 'ga ik hier iets in doen? Zo ja, wat'? Ik koos ervoor om aanwezig te zijn. Ik nam tegenover de man plaats en keek naar hem. Alleen maar kijken, maar dan met mijn volledige aandacht bij hem. De man ontmoette mijn blik en we konden elkaar echt zien. Écht bij elkaar zijn. Zo keken we elkaar minutenlang aan, waarin hij zich gezien voelde en ik mijn liefde voor zijn proces voelde stromen. Ik zei: "ik zie jou". Hij zei: "wat ben jij goed zeg".

En zo simpel kan het zijn. In echte verbinding met een ander kunnen een aantal woorden, uitgesproken met de juiste intentie en in een veilige bedding een ander verder helpen. Deze ervaring heeft mij een positieve impuls gegeven in het openen van mijn praktijk. Het wordt tijd dat ik míjn eigenlijke wens ga leven. Het is tijd voor "Coachpraktijk Eigenlijk".