Een web vol verbindingen

Voel jij je basis in een volle ruimte, of stroomt jouw energie weg? Eind november vielen een aantal puzzelstukjes in elkaar. Ik vond ineens de juiste woorden voor mijn aanbod in individuele trajecten en mijn aanbod voor groepen. Versterk je anker Zodra mensen bij mij instappen, gaan we van start met het traject: ‘Versterk je anker’. Hierin neem ik je mee naar je basis, het contact met jezelf, op een diepere laag. Vragen die hierbij kunnen helpen zijn: ‘wanneer voel jij je prettig?’, of ‘op welke plek/ in welke situatie ervaar jij balans?’. Het is hierbij de kunst om niet alleen het hoofd aan het woord te laten, maar verbinding te maken met de onderstroom. Vanuit die onderlaag onderzoeken we jouw hulpbronnen en voeden deze. Wanneer je stabiliteit in jezelf ervaart, kun je jezelf kalmeren in uitdagende situaties. Pas als cliënten hieraan toe zijn, kunnen zij kiezen voor het vervolgtraject ‘Diepgaand delen”. Dit weeg ik samen met de cliënt af, we doen alles stap voor stap. Mijn eigen anker Jarenlang hield mijn stem onbewust klein. Ik was verlegen, op de achtergrond, stil. Zo had ik het geleerd. Daaronder zat een verlangen om vrijuit te klinken, te zingen. Ik ervaarde een blokkade in mijn keel, die zich uitte in zenuwen wanneer ik solo zong (of voor mezelf opkwam). Tijdens mijn trauma-opleiding spiegelde een van de begeleiders mij wat mijn stem voor mij betekent. ‘Het licht in jouw ogen gaat aan als je het over zingen hebt’, zei Dick. Vanaf dat moment is mijn stem mijn krachtigste hulpbron. Het heeft mij laten groeien; ik durf een stuk meer, ik praat duidelijk en helder. En als ik mantra’s zing, kom ik in een enorm ontspannen staat, waarbij mijn stem soms helemaal vrij wordt. Het zingen is nog belangrijker geworden voor mij. Er is een lied voor elke gelegenheid. Zelfs in mijn dromen klinkt mijn stem. Mijn strenge, innerlijke criticus is in slaap gesust door alle klanken. Daarnaast heb ik mij leren uiten- door te verwoorden wat ik vind of voel, geef ik ruimte aan wat leeft in mij. Het resultaat Het versterken van mijn hulpbron heeft mij balans gebracht. Ik ben verbaasd over hoe goed ik kan omgaan met tegenslagen. Ik ben verrast hoe mijn creativiteit samen met mijn stem omhoog borrelt. Ik hoor mijn innerlijke stem beter dan ooit. Ik merk dat ik op meerdere gebieden beter bij mezelf kan blijven. Voorheen kon een volle vergadering of een verjaardag mij leegtrekken. Doordat ik met mijn aandacht in mijn basis aanwezig ben, houd ik regie. Ik kies zelf waar ik mijn energie aan besteed, én ik geef niet alles weg. De ultieme zelfzorg.  Vanuit die zelfzorg, kan ik beter afstemmen op een ander. Ik ben in mezelf aanwezig, en kan vanuit daar aanwezig zijn bij de ander. Zonder dat ik bij de ander iets wil fiksen of iets van zijn/ haar gevoel wil wegnemen. Ik blijf in mijn ruimte, waardoor de ander ook ademruimte houdt. Hierdoor ben ik een betere gesprekspartner, de ander voelt zich écht gezien door mij.

Van grijs en grauw naar mijn eigen kleur bekennen Dit weekend leek één aaneengesloten opstelling van gebeurtenissen. Het begon vrijdagochtend. Ik ging weven bij Nhelete in Driel. Zij is kunstenaar en therapeut en had een oproep gedaan aan 100 vrouwen om mee te weven aan één portal. Ik voelde een 'ja' en schreef me in. Na inschrijving bleek Julia Woike op hetzelfde tijdstip te komen. Toevallig – niet toevallig, het systeem was al in werking. De kennismaking met Nhelete verliep prettig en warm. Maar ineens voelde ik mij minder goed. Ik merkte dat ik hoofdpijn had. Ik kon geen keuze maken met welke wol ik wilde gaan weven. Ik raakte ervan in de war, want meestal voel ik intuïtief waar ik wil starten. In verbinding met het oude Ik besefte dat ik vlakbij deze plek had gewoond. Dit verwoordde ik en ik vond (h)erkenning. Doordat ik met het oude in verbinding kon komen, kon ik in het hier en nu een kleur wol kiezen. Al wevend voegde ik hier steeds andere kleuren aan toe. Nhelete en ik bleken veel raakvlakken te hebben. Het voelde alsof we op andere momenten op dezelfde stroom hadden gevaren. Beiden zó gevoelig dat we alle gevaren zagen, voelden en zijn gaan dragen. Samen hebben we kunnen voelen, huilen, klinken (met dank aan Julia) en aarden. De prachtige portal die Nhelete 5 jaar geleden maakte, had hierin een belangrijke rol. Het bood verzachting, heling en een manier om dat wat gestold was, los te laten. Er was plek voor mijn kleur en voor mijn verhaal, fysiek daar waar ik vroeger zoveel grijs en grauw heb ervaren. Ik snapte waarom ik ’s ochtends een bolletje grijze wol in mijn tas had gestopt. Ook het grijs werd vermengd met mijn kleuren. Dankbaar en een beetje beduusd van deze intense ervaring reed ik naar huis. Ik besefte dat dit ging over het innemen van mijn plek. In verbinding met mijn zus en broer Zaterdag begon intensief. De rouw rondom het overlijden van mijn vader werd aangeraakt. Tijdens zijn overlijden kon ik mijn plek niet vinden. Maar nu vulden mijn zus, broer en ik elkaar aan. Ik ervaarde wederzijdse steun, we vertolkten hetzelfde gevoel. De voorzichtige beweging die eerder ingezet is, kwam samen in een stevige stroom, van waaruit we samen een beslissing kunnen nemen. In contact met het veld Ik nam mijn overwegingen mee het bos in. Terug naar landgoed Quadenoord, waar ik een week eerder veel heb mogen loslaten in de zweethut bij Huib Beerda van Big Dipper. De omgeving was prachtig, onverstoord en rustig. Na een fijne wandeling, liepen we langs het terrein. Ik liet mijn man en kinderen de zweethut zien. ‘Pasten jullie allemaal in die hut?’ vroegen ze. Ja, er was ruimte. Al kon ik eerst mijn plek niet vinden, ik vond mijn plek, daar in die hut. Er was daar plek voor mij, alles was er al voor mij. Op die plek voelde ik de energie van zoveel hutten en ceremonies stromen. Ik voelde me verbonden met het veld. Ik kon daar wel de hele dag blijven zitten, maar de kids wilden verder. Dus nam ik de energie mee in mijn hart. Al wandelend vroeg ik me af wat mijn vader voor ons zou willen. Ik herinnerde me zijn gevoel van eerlijkheid en de gedrevenheid waarmee hij zijn principes nastreefde. Ik snapte wat hij zou hebben gedaan. Ik voelde me verbonden met mijn vader. Ik ervaarde rust in mijn binnenwereld.

Een persoonlijke reflectie op rouw, familiebanden en de kracht van heling. Ontdek hoe verlies interne delen verbindt en helpt om gevoelens te verkennen.

Een angstige hond, een fotograaf op een vlonder en de kracht van zachte reacties. Over triggers, veiligheid en het verstevigen van je eigen anker.

Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met mantra’s zingen op de retraite bij True Circle. Het zingen deed mij goed, al bleef mijn besef ‘nog hangen’ bij dat het mooi en fijn was. True Circle biedt Magic moments met mantrazingen aan in Haarlem of Amsterdam. Hier ga ik soms naar toe met mijn lieve vriendin Marianne, daarnaast ging ik op zoek naar plek om dichter bij huis in de mantra’s te kunnen zakken. Marianne vroeg mij mee naar een retraite in de ashram in Loenen . Dit was de plek waar ik voor het eerst een harmonium hoorde. Ik werd gevangen door het warme geluid. Meerstemmig zingen werd makkelijker, doordat er al een akkoord hoorbaar was. 's Avonds zongen we Kirtan in de tempel bij het vuur. En daar gebeurde iets magisch. Mijn zang leek boven mijzelf uit te stijgen. De klanken gingen als vanzelf door mij heen en wow, wat was het mooi. Ik was onder de indruk van wat er gebeurde, ik had er bijna geen woorden voor. Een andere deelnemer kon woorden geven aan mijn ervaring. Ze begreep mijn geraaktheid hierin. Ik was losgekomen van mijn ‘ik’ (of de ik die ik dacht dat ik was). Ik voelde de verbinding met mezelf en de mensen rondom mij. Stuiterend van de energie kon ik mijn slaap niet vinden, wat niet erg was want de mooie klanken bleven door mij heen klinken. Vanaf dat weekend werd mantrazingen nog belangrijker voor mij. Ik wenste een groep in mijn omgeving en na een aantal zangcirkels bezocht te hebben, belandde ik op de site mantrazingen.nl . Daar las ik over het verdiepingsprogramma Yoga of sound , wat aangeboden wordt door Gauranga Hontelez. Ik voelde dat dit klopte voor mij, al was de tijd nog niet juist voor mij. Afgelopen september nam ik voor het eerst deel aan het mantrazingen op de eerste vrijdagavond van de maand. Het klopte, dus ging ik weer in oktober. Met mijn lieve tante in mijn hart zong ik ‘wahe guru’. Ik ging zo op in de muziek, dat ‘het’ weer gebeurde. Ik ging op in de klanken en zong, klonk als vanzelf. Toen mijn tante een paar dagen later overleed, bleef de mantra bij me, troostend, verzachtend. Hierna wist ik het zeker, dit verdiepingsprogramma, De yoga van klank, was er ook voor mij. Ik gaf mij op en afgelopen weekend gingen we van start. In het programma krijg ik uitleg over de verschillende vormen van mantra’s, de werking van klanken en ademhalingstechnieken. Gelukkig bestaat een groot gedeelte uit het oefenen en zingen van de mantra’s. Daarnaast voelt het kloppend dat Gauranga aandacht besteedt aan de stilte. Zonder geluid geen stilte en zonder stilte geen geluid. Ik verbond mij met mijn stilteplek en het grotere veld. Ik voel steeds duidelijker hoe mantrazingen ook een plek krijgt in mijn praktijk.

Een persoonlijk blog over dankbaarheid, innerlijke delen, rouw en heling vanuit lichaamsgerichte traumatherapie. Over vertragen, mildheid en groei. In plaats van stil te staan bij goede voornemens, heb ik op nieuwjaarsdag gevoeld waar ik dankbaar voor ben. Voor alles wat er is en voor wat nog mag komen.

Wat er gebeurt als je écht je anker voelt Het zonnetje schijnt en smelt het dunne laagje sneeuw dat vannacht is gevallen. De blaadjes zijn nog niet allemaal van de bomen, maar de kou belooft ons: ‘het wordt winter.’ Voor het eerst in vijf jaar voel ik me goed in deze periode. De balans klopt, ik slaap goed, ben overdag lekker bezig. Mijn lijf voelt stabiel en durft zelfs spanning los te laten. De long-covid heeft na lange tijd mijn lijf verlaten. Soms betrap ik me op een heerlijk gevoel in mijn buik. Warm, verliefd bijna. Ik voel me vrij. En in deze vrijheid mag ik mezelf zijn. ‘Gewoon zíjn’, met álles wat ik ben, wens en wil. Ik sta mezelf op een diepere laag toe om voluit te leven. Om voor mezelf te gaan staan. Vanuit deze toestemming kan ik volledige verbindingen aangaan (iets wat mijn liefdesrelatie ten goede komt). Ik mag mijn wensen uit laten komen. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden zijn impactvol geweest. Toch voelde ik mij ook hierin stabiel. Vanuit mijn kalme, veilige anker kan ik zowel met het licht als met het donker zijn. Ik merk welke kwaliteiten en inzichten het donker met zich meebrengt. Mijn schaduwdelen mogen meegenieten van de zon die ik in mezelf voel.  Ik ben tevreden en niet meer voortdurend op mijn hoede. Er is rust in mijn hoofd, want ik ben niet meer bezig met ‘wat-als’-scenario's. Ik ervaar vertrouwen in mijn hart. Ook nare gebeurtenissen kan ik dragen. Daar hoef ik niet meer bang voor te zijn. Ik voel mijn grenzen tijdig aan én handel hiernaar, met zorg voor mezelf. En mijn blogs, mijn teksten, vloeien bijna dagelijks uit mijn pen, als vanzelf.

Afgelopen dinsdag had ik mijn eerste meeloopdag als orthopedagoog op VSO de Ziep. De nieuwe baan is zeer gewenst en zo welkom. Tegelijkertijd vraagt het veel. Bij een nieuwe start vraagt alles om een nieuwe balans. Opnieuw afstemmen op een andere situatie. En hierin ploppen oude thema's op. Ze komen even omhoog omdat ik ergens opnieuw begin. 'Even checken of dit patroon wel opgelost is'. Ik voel de mechanismen haken, gelukkig voel ik de meeste ook van me afglijden. Het voelt als een diepe uitnodiging om bij mezelf te blijven. Iets waar ik het afgelopen jaar nog meer in ben ontwikkeld, maar in deze nieuwigheid om inspanning vraag. Een verandering zet dingen op scherp die gevoeld mogen worden. Thema's die langskomen zijn zelfvertrouwen, hoge verwachtingen van mezelf hebben, doorgaan met doorgaan, acceptatie... Bij het inwerken kom ik zaken tegen die ik nog niet weet. Dat kan ik ook nog niet weten, want ik ben net begonnen. Een deel van mij vindt echter 'dat ik alles moet kunnen'. Een als ik dat niet kan, ben ik niet goed genoeg. Poeh, de oudheid van deze overtuiging hakt erin. Ik voel begrip voor dat kleine meisje in mij dat vroeger zo hard en goed ging werken om maar die erkenning te ervaren. Ertoe te doen. En als de erkenning uitbleef, nog harder ging werken. Maar nu en weet ik: ook als ik iets niet weet, doe ik er toe. Ook als ik iets niet kan, ben ik goed zoals ik ben.

Afgelopen weekend was het zover: ik ging voor de tweede keer in mijn leven naar een zweethut. Vier jaar geleden had ik al eerder deelgenomen aan een zweethut, tijdens een transformatieretraite. Ik voelde na de zomer dat het moment was gekomen om de hut in te gaan. Ik wist al langere tijd dat de hut van Huib Beerda van Big Dipper daarvoor de juiste plek was voor mij; en dat klopte. Van te voren waren delen van mij enigszins gespannen. 'Wat als de groep niet fijn voelt'? Beschermdelen wierpen meerdere ‘wat-alsjes’ en ‘pas-maar-opjes’ op me af. Ik herkende deze beschermers in mij en sprak vertrouwen uit: ‘Het voelt goed. Ik kan mezelf reguleren.’ Ik wist dat ook de gespannen delen welkom zouden zijn in de hut. Huib had een duidelijke routebeschrijving gemaakt naar landgoed Quadenoord in Renkum, waardoor ik relaxed door de bossen reed. De keuze om met onze zwarte auto te gaan (in plaats van een witte) bleek verstandig – het bospad was modderig van alle regen. En daar zag ik een grote, witte tipi tussen de boomtoppen staan. Ik liep het pad af naar de tipi en kwam onderweg meerdere cirkels paddenstoelen tegen. Dit voelde al goed. In de tipi werd ik warm ontvangen door de vijf mannen die er al waren. Onbekende mensen, maar ze voelden zó bekend. Een deelnemer zei: ‘We hebben elkaar al eerder gezien.’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘maar de energie voelt gewoon goed.’ Een warme lach kwam als reactie. ‘Fijn, deze mensen spreken mijn taal’ , dacht ik. Langzaamaan druppelden de overige deelnemers binnen. Bij de eerste deelronde merkten meerdere mensen het goede gevoel, de fijne sfeer en de verbinding op; en die sfeer bleef aanwezig tijdens de voorbereidingen voor de hut. We gingen naar buiten om samen een houtstapel te maken, hout te hakken (dat bleek overigens niet aan mij besteed) en de hut voor te bereiden. Ik heb de hut schoon geharkt. Het groepje paddenstoelen dat ik daarvoor moest weghalen, heb ik een mooi plekje op het altaar naast de hut gegeven. De regen bood een mooi moment voor de lunch. Na de lunch was het droog genoeg om het vuur voor te bereiden. Een zeiltje zorgde ervoor dat de kranten droog bleven. Ik bleek een goede tentpaal te zijn. Toen de voorbereidingen klaar waren, volgde de vuurceremonie. In-druk-wekkend. We mochten de lavastenen, die grandfathers en grandmothers worden genoemd, één voor één op de brandstapel leggen. Iedere steen stond voor iets of iemand. Zo heb ik een steen mogen leggen voor mijn lieve tante Henny en alle liefde en warmte waar zij voor stond en staat. Vuurman Henk zorgde voor een sterk, krachtig vuur. De hut werd verder afgerond door dekens op de hut te leggen. Eén voor één werkten we samen om de lagen aan te brengen. Hard werken bleek onhandig; bedachtzaam de dekens goed leggen en de plooien eruit strijken bleek een mindful klusje. We keerden terug in de cirkel van de tipi. Met behulp van de mooie spreekstok van Daphne Nukoop deelden wij van hart tot hart. Mijn intenties voor de zweethut waren nog helderder geworden. Ik wilde de liefde, warmte en rouw rondom mijn lieve tante meenemen. Daarnaast ging de hut voor mij over zichtbaarheid: het mezelf toestaan te zijn. Te mogen schijnen. En te blijven. Het vuur bleek heet, want voor ik het wist was het tijd om ons om te kleden. Na nog meer zang en het eren van het vuur trad ik als derde de hut binnen.