Mantrazingen(d) naar mezelf

Een persoonlijke reflectie op rouw, familiebanden en de kracht van heling. Ontdek hoe verlies interne delen verbindt en helpt om gevoelens te verkennen.

Een angstige hond, een fotograaf op een vlonder en de kracht van zachte reacties. Over triggers, veiligheid en het verstevigen van je eigen anker.

Een persoonlijk blog over dankbaarheid, innerlijke delen, rouw en heling vanuit lichaamsgerichte traumatherapie. Over vertragen, mildheid en groei. In plaats van stil te staan bij goede voornemens, heb ik op nieuwjaarsdag gevoeld waar ik dankbaar voor ben. Voor alles wat er is en voor wat nog mag komen.

Wat er gebeurt als je écht je anker voelt Het zonnetje schijnt en smelt het dunne laagje sneeuw dat vannacht is gevallen. De blaadjes zijn nog niet allemaal van de bomen, maar de kou belooft ons: ‘het wordt winter.’ Voor het eerst in vijf jaar voel ik me goed in deze periode. De balans klopt, ik slaap goed, ben overdag lekker bezig. Mijn lijf voelt stabiel en durft zelfs spanning los te laten. De long-covid heeft na lange tijd mijn lijf verlaten. Soms betrap ik me op een heerlijk gevoel in mijn buik. Warm, verliefd bijna. Ik voel me vrij. En in deze vrijheid mag ik mezelf zijn. ‘Gewoon zíjn’, met álles wat ik ben, wens en wil. Ik sta mezelf op een diepere laag toe om voluit te leven. Om voor mezelf te gaan staan. Vanuit deze toestemming kan ik volledige verbindingen aangaan (iets wat mijn liefdesrelatie ten goede komt). Ik mag mijn wensen uit laten komen. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden zijn impactvol geweest. Toch voelde ik mij ook hierin stabiel. Vanuit mijn kalme, veilige anker kan ik zowel met het licht als met het donker zijn. Ik merk welke kwaliteiten en inzichten het donker met zich meebrengt. Mijn schaduwdelen mogen meegenieten van de zon die ik in mezelf voel.  Ik ben tevreden en niet meer voortdurend op mijn hoede. Er is rust in mijn hoofd, want ik ben niet meer bezig met ‘wat-als’-scenario's. Ik ervaar vertrouwen in mijn hart. Ook nare gebeurtenissen kan ik dragen. Daar hoef ik niet meer bang voor te zijn. Ik voel mijn grenzen tijdig aan én handel hiernaar, met zorg voor mezelf. En mijn blogs, mijn teksten, vloeien bijna dagelijks uit mijn pen, als vanzelf.

Afgelopen dinsdag had ik mijn eerste meeloopdag als orthopedagoog op VSO de Ziep. De nieuwe baan is zeer gewenst en zo welkom. Tegelijkertijd vraagt het veel. Bij een nieuwe start vraagt alles om een nieuwe balans. Opnieuw afstemmen op een andere situatie. En hierin ploppen oude thema's op. Ze komen even omhoog omdat ik ergens opnieuw begin. 'Even checken of dit patroon wel opgelost is'. Ik voel de mechanismen haken, gelukkig voel ik de meeste ook van me afglijden. Het voelt als een diepe uitnodiging om bij mezelf te blijven. Iets waar ik het afgelopen jaar nog meer in ben ontwikkeld, maar in deze nieuwigheid om inspanning vraag. Een verandering zet dingen op scherp die gevoeld mogen worden. Thema's die langskomen zijn zelfvertrouwen, hoge verwachtingen van mezelf hebben, doorgaan met doorgaan, acceptatie... Bij het inwerken kom ik zaken tegen die ik nog niet weet. Dat kan ik ook nog niet weten, want ik ben net begonnen. Een deel van mij vindt echter 'dat ik alles moet kunnen'. Een als ik dat niet kan, ben ik niet goed genoeg. Poeh, de oudheid van deze overtuiging hakt erin. Ik voel begrip voor dat kleine meisje in mij dat vroeger zo hard en goed ging werken om maar die erkenning te ervaren. Ertoe te doen. En als de erkenning uitbleef, nog harder ging werken. Maar nu en weet ik: ook als ik iets niet weet, doe ik er toe. Ook als ik iets niet kan, ben ik goed zoals ik ben.

Afgelopen weekend was het zover: ik ging voor de tweede keer in mijn leven naar een zweethut. Vier jaar geleden had ik al eerder deelgenomen aan een zweethut, tijdens een transformatieretraite. Ik voelde na de zomer dat het moment was gekomen om de hut in te gaan. Ik wist al langere tijd dat de hut van Huib Beerda van Big Dipper daarvoor de juiste plek was voor mij; en dat klopte. Van te voren waren delen van mij enigszins gespannen. 'Wat als de groep niet fijn voelt'? Beschermdelen wierpen meerdere ‘wat-alsjes’ en ‘pas-maar-opjes’ op me af. Ik herkende deze beschermers in mij en sprak vertrouwen uit: ‘Het voelt goed. Ik kan mezelf reguleren.’ Ik wist dat ook de gespannen delen welkom zouden zijn in de hut. Huib had een duidelijke routebeschrijving gemaakt naar landgoed Quadenoord in Renkum, waardoor ik relaxed door de bossen reed. De keuze om met onze zwarte auto te gaan (in plaats van een witte) bleek verstandig – het bospad was modderig van alle regen. En daar zag ik een grote, witte tipi tussen de boomtoppen staan. Ik liep het pad af naar de tipi en kwam onderweg meerdere cirkels paddenstoelen tegen. Dit voelde al goed. In de tipi werd ik warm ontvangen door de vijf mannen die er al waren. Onbekende mensen, maar ze voelden zó bekend. Een deelnemer zei: ‘We hebben elkaar al eerder gezien.’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘maar de energie voelt gewoon goed.’ Een warme lach kwam als reactie. ‘Fijn, deze mensen spreken mijn taal’ , dacht ik. Langzaamaan druppelden de overige deelnemers binnen. Bij de eerste deelronde merkten meerdere mensen het goede gevoel, de fijne sfeer en de verbinding op; en die sfeer bleef aanwezig tijdens de voorbereidingen voor de hut. We gingen naar buiten om samen een houtstapel te maken, hout te hakken (dat bleek overigens niet aan mij besteed) en de hut voor te bereiden. Ik heb de hut schoon geharkt. Het groepje paddenstoelen dat ik daarvoor moest weghalen, heb ik een mooi plekje op het altaar naast de hut gegeven. De regen bood een mooi moment voor de lunch. Na de lunch was het droog genoeg om het vuur voor te bereiden. Een zeiltje zorgde ervoor dat de kranten droog bleven. Ik bleek een goede tentpaal te zijn. Toen de voorbereidingen klaar waren, volgde de vuurceremonie. In-druk-wekkend. We mochten de lavastenen, die grandfathers en grandmothers worden genoemd, één voor één op de brandstapel leggen. Iedere steen stond voor iets of iemand. Zo heb ik een steen mogen leggen voor mijn lieve tante Henny en alle liefde en warmte waar zij voor stond en staat. Vuurman Henk zorgde voor een sterk, krachtig vuur. De hut werd verder afgerond door dekens op de hut te leggen. Eén voor één werkten we samen om de lagen aan te brengen. Hard werken bleek onhandig; bedachtzaam de dekens goed leggen en de plooien eruit strijken bleek een mindful klusje. We keerden terug in de cirkel van de tipi. Met behulp van de mooie spreekstok van Daphne Nukoop deelden wij van hart tot hart. Mijn intenties voor de zweethut waren nog helderder geworden. Ik wilde de liefde, warmte en rouw rondom mijn lieve tante meenemen. Daarnaast ging de hut voor mij over zichtbaarheid: het mezelf toestaan te zijn. Te mogen schijnen. En te blijven. Het vuur bleek heet, want voor ik het wist was het tijd om ons om te kleden. Na nog meer zang en het eren van het vuur trad ik als derde de hut binnen.

Het mag licht zijn We keren naar binnen De dagen korter, de avond lang Mag dat licht zijn? De laatste maand is de zin ‘Het mag licht zijn’ in verschillende vormen bij mij. Ik werd me er bewust van in contact met Julia Woike. Wij zagen elkaar na een fijne zomer bij Julia thuis. We deelden allebei over onze processen in de zomer. Wij hadden in de zomer een gevoel van lichtheid ervaren. Dit wilden we mee laten reizen in het normale ritme. Het dagelijkse ritme vraagt om verplichtingen, voldoen aan verwachtingen. Er lijkt een soort gejaagdheid op te zitten, die zwaar kan voelen voor mij. Maar kan dat ook licht zijn? Spelend met deze invalshoek ontstond het thema van onze middagretraite: Naar binnen met Lichtheid. Ik voelde zo'n sprankelende ‘ja’! Vanuit die energie werken Julia en ik nu samen. Bij zo'n nieuwe samenwerking nemen we allebei onze eigen delen mee. Niet alleen de enthousiaste, ook de onzekere, kritische of angstige delen werken mee. Om de hard-willen-werkende delen niet te vergeten. Julia en ik delen met elkaar wat er in ons gebeurt en verstaan elkaar op een diepere laag. Dit werkt enorm bevrijdend voor mij. Er ontstaat meer ruimte voor mijn licht. Het donker mag er zijn, mag gevoeld worden. In het donker voel ik ook mijn innerlijke waakvlam. Natuurlijk zijn er donkere gedachten. Ik (h)erken die als een deel van mij. Die erkenning geeft ruimte. Zo heb ik van de week een lichte treinreis kunnen maken. De zwaarte van mijn verplichte treinreizen uit het verleden trok niet meer aan mij. Ik kon genieten van de voorbijtrekkende natuur. Ik had oog voor de kleuren van de opkomende zon. Ik voelde hoe de oranje gloed over mijn gezicht trok en mijn hart verwarmde. Ik zag hoe de stralen speelden met de mist die over de weilanden trok. Ik kon zijn.

Afgelopen weekend waren we aan zee. Precies op het moment dat ik het nodig had, na het overlijden van mijn lieve tante. Voor mij bestaat er geen betere plek om tot rust te komen dan in de natuur . De zee en het strand brengen op een diepe laag ontspanning. Een reset voor mijn lijf en geest. Al op de fiets naar zee merkte ik dat ik beter kon ademen. Vrijer. Zodra ik de zee kon zien maakte mijn hart een sprongetje. Schoenen uit, broekspijpen omhoog en hup naar die branding. Met mijn jongste dochter liep ik door het water tot we een muistroom tegenkwamen. De golven van de zee kwamen in botsing met die stroom. Ze lieten de stroom licht bewegen, maar nooit van richting veranderen. Het deed me denken aan hoe tegenslagen soms als een golf tegen me aanduwen. Hierdoor voelt het soms alsof ik afdwaal van mijn koers. Maar zo’n golf kan me niet langdurig van mijn pad afbrengen. Mijn pad blijft, net als de muistroom, als een krachtige onderstroom aanwezig, voelbaar. De warme liefde die ik voor mijn tante voel(de), blijft onderdeel van deze stroming. Laat deze sterker stromen. Lopend door de muistroom zei mijn dochter dat ze haar voeten goed moest neerzetten, omdat ze anders haar balans verloor. Ik antwoordde dat het soms goed was om uit balans te raken, omdat je lijf dan gaat werken om sterker te worden. Mijn dochter rende even later naar haar broer en vader. Ik liep door, terwijl ik mijn opmerking over balans door mijn gedachten liet gaan. Het overlijden van mijn tante en de oude patronen die hierdoor voelbaar werden, hadden mij uit balans gebracht. Maar deze disbalans heeft mij ook verder gebracht.

Als kind kwam ik graag bij vriendinnen thuis. Ik kon me ontspannen, de waakzaamheid laten zakken. Soms fantaseerde ik dat ik daadwerkelijk daar woonde. Ik moest weliswaar wennen aan de aandacht, maar de gezellige sfeer gaf mij een warm gevoel. Ik kan me weinig gezellige momenten in ons huis herinneren. Een gezellige avond kon ieder moment omslaan in iets anders. Ik begrijp nu dat ik grote delen van mijn jeugd gedissocieerd was. De droomwereld was een manier om aan de gespannen sfeer, ruziënde stemmen en het eenzame gevoel te ontkomen. Ik weet dat mijn ouders van mij hielden. De manier waarop dit getoond werd, was niet wat ik nodig had als kind. Van mijn vader kreeg ik positieve aandacht wanneer ik een prestatie had geleverd. Wanneer ik te luid of spontaan was, kreeg ik negatieve aandacht. Mijn moeder kon haar liefde niet tonen. Ze zat vast in de trauma’s van haar eigen jeugd en stelde zich angstig en dienstbaar op. Beide ouders hebben gegeven wat zij te geven hadden. Maar voor mij als kind voelde ik al: ‘het klopt niet’. De knuffels die gegeven werden, waren vluchtig of oppervlakkig. Het voelde als een glimlach die de ogen niet bereikt. Voor de buitenwereld waren wij een modelgezin – dit was het beeld wat wij naar buiten ‘moesten’ brengen. Als wij hiervan afweken, werd er angstig gereageerd door mijn moeder (‘pas op, anders…’) of bestraffend door mijn vader. Ik heb jaren gekampt met een gevoel van diepe schaamte. Allesverlammend, ik weet nu dat dit toxische schaamte was. De kou en kilte in mijn familiesysteem was hardnekkig. De kou die mijn moeder had gevoeld vanuit haar moeder, is doorgegeven aan mij. Lange tijd heeft mijn hart een bevroren randje gehad. Op een college van Kitlyn Tjin a Djie werd ik getriggerd om na te gaan of er iemand in mijn familie is die wel warmte kan tonen. Bij wie het hart wél klopt. Hierop mediterend kwam ik uit bij mijn lieve tante.