Ik hoef me nooit meer klein te maken
Afgelopen weekend was het zover: ik ging voor de tweede keer in mijn leven naar een zweethut. Vier jaar geleden had ik al eerder deelgenomen aan een zweethut, tijdens een transformatieretraite. Ik voelde na de zomer dat het moment was gekomen om de hut in te gaan. Ik wist al langere tijd dat de hut van Huib Beerda van Big Dipper daarvoor de juiste plek was voor mij; en dat klopte.
Van te voren waren delen van mij enigszins gespannen. 'Wat als de groep niet fijn voelt'? Beschermdelen wierpen meerdere ‘wat-alsjes’ en ‘pas-maar-opjes’ op me af. Ik herkende deze beschermers in mij en sprak vertrouwen uit: ‘Het voelt goed. Ik kan mezelf reguleren.’ Ik wist dat ook de gespannen delen welkom zouden zijn in de hut.
Huib had een duidelijke routebeschrijving gemaakt naar landgoed Quadenoord in Renkum, waardoor ik relaxed door de bossen reed. De keuze om met onze zwarte auto te gaan (in plaats van een witte) bleek verstandig – het bospad was modderig van alle regen. En daar zag ik een grote, witte tipi tussen de boomtoppen staan. Ik liep het pad af naar de tipi en kwam onderweg meerdere cirkels paddenstoelen tegen. Dit voelde al goed.
In de tipi werd ik warm ontvangen door de vijf mannen die er al waren. Onbekende mensen, maar ze voelden zó bekend. Een deelnemer zei: ‘We hebben elkaar al eerder gezien.’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘maar de energie voelt gewoon goed.’ Een warme lach kwam als reactie. ‘Fijn, deze mensen spreken mijn taal’, dacht ik.
Langzaamaan druppelden de overige deelnemers binnen. Bij de eerste deelronde merkten meerdere mensen het goede gevoel, de fijne sfeer en de verbinding op; en die sfeer bleef aanwezig tijdens de voorbereidingen voor de hut. We gingen naar buiten om samen een houtstapel te maken, hout te hakken (dat bleek overigens niet aan mij besteed) en de hut voor te bereiden. Ik heb de hut schoon geharkt. Het groepje paddenstoelen dat ik daarvoor moest weghalen, heb ik een mooi plekje op het altaar naast de hut gegeven.
De regen bood een mooi moment voor de lunch. Na de lunch was het droog genoeg om het vuur voor te bereiden. Een zeiltje zorgde ervoor dat de kranten droog bleven. Ik bleek een goede tentpaal te zijn. Toen de voorbereidingen klaar waren, volgde de vuurceremonie. In-druk-wekkend. We mochten de lavastenen, die grandfathers en grandmothers worden genoemd, één voor één op de brandstapel leggen. Iedere steen stond voor iets of iemand. Zo heb ik een steen mogen leggen voor mijn lieve tante Henny en alle liefde en warmte waar zij voor stond en staat.
Vuurman Henk zorgde voor een sterk, krachtig vuur. De hut werd verder afgerond door dekens op de hut te leggen. Eén voor één werkten we samen om de lagen aan te brengen. Hard werken bleek onhandig; bedachtzaam de dekens goed leggen en de plooien eruit strijken bleek een mindful klusje.
We keerden terug in de cirkel van de tipi. Met behulp van de mooie spreekstok van Daphne Nukoop deelden wij van hart tot hart. Mijn intenties voor de zweethut waren nog helderder geworden. Ik wilde de liefde, warmte en rouw rondom mijn lieve tante meenemen. Daarnaast ging de hut voor mij over zichtbaarheid: het mezelf toestaan te zijn. Te mogen schijnen. En te blijven.
Het vuur bleek heet, want voor ik het wist was het tijd om ons om te kleden. Na nog meer zang en het eren van het vuur trad ik als derde de hut binnen.
De hut was zacht.
De hut was veilig.
De hut was liefdevol.
De hut was eerlijk.
Ik staarde naar de roodgloeiende grandfathers en grandmothers. Ik begroette de hitte op mijn huid en voelde de warmte in mijn lijf. Ik ging door diepe processen. Ik steunde anderen met mijn aanwezigheid en mijn stem bij hun processen. Ik genoot van de drum en de fluit. Ik zong mee, en het voelde kloppend om het lied ‘In this heart’ met de groep te delen en voor al mijn innerlijke delen te zingen.
Na deze tijdloze, magische hut vol dankbaarheid, weerstand, smelten en loslaten, plofte ik in het donker neer op moeder aarde. Ik liet mijn hete lijf afkoelen. Ik zag de sterren. Ik lag alleen, maar voelde me gedragen. Ik reikte uit en werd zo ontzettend gesteund door drie andere deelnemers en de rest van de groep, dat ik er nu nog emotioneel van word.
Wat er daarna gebeurde heeft mij op diepe, diepe lagen laten voelen dat ik er écht mag zijn. Ik ben welkom. Ik ben geliefd. “Kom maar hier,” zei de wijze vrouw. Ik zag liefdevolle ogen, een open hart. Ik moest huilen (en klinken) op verschillende lagen, om verschillende redenen. Er kwam gestolde pijn los, het besef dat het zó goed en kloppend was dat dit gebeurde én dat ik het kon dragen. De enorme dankbaarheid die ik voelde. Ik doorvoelde alles. Het ging dieper dan diep. Dit was smelten. Dit was helen.
Ik mag er zijn, met alles wat er is.
Ik ben welkom, met alles wat ik ben.
Ik mag schijnen, stralen, zingen, glanzen, shinen,
en ik hoef me nooit kleiner voor te doen dan ik ben.
En met dít besluit, deze diepe waarheid, leef ik deze week vanuit zó’n open hart. Ik voel ruimte voor mezelf, mijn gezin, mijn praktijk, mijn werk, mijn vrienden. Ik kan blijdschap voelen en víéren. Ik kan verdriet toestaan, delen en in de diepte meevoelen met anderen.
Deze nieuwe energie straal ik uit; en meteen gebeuren er mooie dingen die mij bevestigen: ‘ja, kom maar door’. Een nieuwe cliënt, prachtige ontmoetingen, toevalligheden en als kers op de taart een grote nieuwe kans waar ik zó’n ‘JA’ op voel (hierover later meer).
Ik bruis. Ik leef. Ik besta. (‘Ik adem in, uit, in, uit, in…’ Luistertip: Ik leef van Anna Fernhout).
Misschien herken jij dat ook, dat je jezelf niet langer wilt verstoppen achter beschermers en oude patronen.
Wat ik in én na de hut mocht ervaren, gun ik iedereen die verlangt naar meer ruimte, balans en energie.
Wil jij leren hoe je je, in verbinding met mij als therapeut, kunt overgeven aan diepgaande processen? Hoe je jouw innerlijke licht laat schijnen, zónder jezelf klein te houden? Je hoeft het niet alleen te doen. Je bent van harte welkom in mijn praktijk in Elst.
Wil je liever in een groep jouw eigen licht ontdekken? Er is nog plek bij de middagretraite ‘Naar binnen met lichtheid’ op vrijdag 21 november bij de Oorsprong in Nijmegen.
Voel je welkom.
Wil jij dieper ingaan op dit onderwerp?
Laat het me weten, ik ont-moet je graag!
Plan een gratis kennismaking
